Podczas spotkania z młodzieżą w Kolonii 19 sierpnia br., Ojciec Święty Benedykt XVI, w przemówieniu do seminarzystów w kościele św. Pantaleona, powiedział: „Seminarium to czas przygotowań do misji. Mędrcy »powrócili« do swego kraju i zapewne dali świadectwo spotkania z Królem Żydowskim. Wy również, po długiej i niezbędnej drodze formacyjnej w seminarium, zostaniecie posłani, aby być kapłanami Chrystusa; każdy z was powróci między ludzi jako alter Christus… Pamiętajcie zawsze o słowach Jezusa: »Wytrwajcie w miłości mojej« (J 15,9). Jeżeli pozostaniecie w Chrystusie, będziecie przynosić obfite owoce. Nie wy go wybraliście, lecz On was wybrał. Oto tajemnica waszego powołania i waszej misji”.
Świadomi, bądź podejmujący próbę uświadomienia sobie tych słów niosących nowe wyzwania, rozpoczęliśmy kolejny etap pracy w Wyższym Seminarium Duchownym w Sandomierzu. Zakończyły się wakacje i 23 września alumni w liczbie 116 powrócili do domu seminaryjnego, aby rozpocząć kolejny rok studiów. Uroczysta inauguracja roku akademickiego, przeżywana 30 września br., skoncentrowała naszą uwagę na nowych studentach pierwszego roku, którzy w liczbie 15 zostali włączeni w poczet alumnów naszego Seminarium. To wydarzenie poprzedziła Msza św. w kościele św. Michała Archanioła, której przewodniczył biskup rzeszowski Kazimierz Górny. Wiodącym tematem homilii i wykładu inauguracyjnego była postać bł. Władysława Findysza - kapłana i męczennika, który wraz z ks. Bronisławem Markiewiczem i ks. Ignacym Kłopotowskim zostali włączeni w poczet błogosławionych 19 czerwca br. w Warszawie.
Bł. ks. Findysz pochodzi z diecezji rzeszowskiej. Jego relikwie w parę dni po beatyfikacji zostały uroczyście przekazane w Stalowej Woli diecezji sandomierskiej, a ich miejscem przechowywania jest seminarium. Ks. Władysław Findysz, jako zwykły proboszcz, może być dziś przykładem wzrastania w powołaniu dla alumnów i wzorem gorliwości i wierności Bogu dla kapłanów. Na jego grobie parafianie, którzy od początku widzieli w nim prawdziwego męczennika za wiarę, umieścili motyw Jezusa Dobrego Pasterza, który gotów jest oddać życie za powierzone mu owce. W ten sposób, inaugurując nowy rok 2005/2006, chcieliśmy jeszcze raz popatrzeć na tę piękną postać, aby samemu zapragnąć świętości. Wielkim bogactwem do naśladowania świętych są dla nas ciągle aktualne słowa i postać naszego wielkiego rodaka sługi Bożego Papieża Jana Pawła II i z wiarą przyjmowane słowa jego następcy Papieża Benedykta XVI.
Kościół diecezjalny, pod przewodnictwem pasterza bp. Andrzeja Dzięgi, podejmował i nadal podejmuje wiele działań, będących odpowiedzią na wyzwania, jakie stawiają mu dokonujące się przemiany społeczno-kulturowe środowiska diecezjalnego, a działania te dotyczą głównie, w tym roku duszpasterskim, rodziny. W tym wielopłaszczyznowym przygotowaniu Kościoła diecezjalnego swoje miejsce odnajduje także wspólnota Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu, która znajduje się w obliczu nowych wyzwań. Wyzwania te są dwojakiego rodzaju: jedne z nich dotyczą osoby ludzkiej, drugie natomiast spraw materialnych. Te pierwsze są bardziej złożone i trudniejsze w realizacji, drugie zaś - także niełatwe - są bardziej widoczne w swym efekcie.
Tym pierwszym wyzwaniem, trudnym w realizacji, bo dotyczącym osoby - w obliczu którego stoi Wyższe Seminarium Duchowne w nowym roku akademickim - jest potrzeba dobrze przygotowanych duszpasterzy, odpowiedzialnych za rozwój duchowy powierzonych ich trosce wiernych. Wyzwanie to - w praktyce codzienności seminaryjnej - domagać się będzie głębokiej i według ludzkich możliwości pełnej formacji alumnów.
Drugim wyzwaniem, przed którym stanęła wspólnota seminaryjna w minionym i obecnym roku akademickim, była odnowa kościoła seminaryjnego św. Michała Archanioła, a w przyszłości odnowa gmachu seminaryjnego. Dziś możemy się podzielić już radością, że dzięki ofiarności księży i osób świeckich pomalowane jest wnętrze seminaryjnego kościoła, ukończone są prace przy elewacji i dachu. Ten kościół ma swoją bardzo bogatą historię. Należał on do PP. Benedyktynek. Zbudowany został staraniem ksieni Justyny Skarszewskiej według projektu Jana Michała Linka, architekta zamojskiego w latach 1686-90 i konsekrowany przez Jana Małachowskiego, biskupa krakowskiego w 1692 r.
Pierwotnie miał bardzo bogaty wystrój wnętrza: okazały ołtarz główny, nastawy ołtarzy bocznych, ambona, tęcza i ławki w nawie, oryginalne tabernakulum (1. poł. XVIII w.), szereg rzeźb i zespół obrazów wysokiej klasy, np. Nawiedzenie. Kościół ulegał zniszczeniom, do których przyczyniły się trzy pożary. Ostatni, z 8 lipca 1966 r. strawił niemal całkowicie ołtarz główny i okna w prezbiterium; uszkodzone zostały drzwi portalu do zakrystii, stalka, barokowy krucyfiks, obrazy, łuk tęczowy, umieszczone na nim rzeźby, organy, żyrandole, tynki na sklepieniach prezbiterium i nawy. Rozmiar szkód okazał się tak wielki, iż mimo natychmiastowego remontu nie zdołano przywrócić mu pierwotnej świetności. Niewątpliwie, należy wspomnieć o obrazie św. Michała w ołtarzu głównym. Na początku XX w. usunięto go z kościoła z powodu wielkich zniszczeń. Jego miejsce zajął inny, namalowany ok. 1900 r. przez Józefa Buchbindera. Spłonął on wraz z ołtarzem w 1966 r. Wydobyto więc ten stary. Ekipa Z. Medweckiej przywróciła mu dawny wygląd i wrócił na ścianę frontalną prezbiterium.
Dziś, kiedy prace przy kościele zostały zakończone, pragnę zapewnić, że każdy złożony dar na ten cel jest dla naszej wspólnoty wielkim zobowiązaniem do nieustannej wdzięcznej modlitwy za naszych dobroczyńców. Tak odnowiona świątynia zapewne prowokuje, a będąc miejscem modlitwy dopomaga w formacji i rozeznaniu powołania. Formacja ma bowiem różne wymiary, które zbiegają się w jedności osoby: obejmuje ona wymiar ludzki, duchowy i kulturowy. Natomiast najgłębszym jej celem jest wewnętrzne poznanie Boga, który w Jezusie Chrystusie ukazał nam swoje oblicze.
Pragnę zatem życzyć na początku nowego roku akademickiego wychowawcom i profesorom pracującym nad kształtowaniem osobowości alumnów Bożej pomocy w codziennym trudzie i radości z dobrego wypełniania powierzonych zadań. Alumnom, aby jak najlepiej i najpełniej przeżyli i wykorzystali czas wzrastania i dojrzewania do kapłaństwa Chrystusowego, wszystkim modlącym się w naszej odnowionej świątyni, by doświadczali bliskości Pana Boga.