"Idź do kościoła!" W wielu naszych polskich domach te właśnie słowa brzmią jak hasło, zawołanie, nieraz jak komenda, a czasami jak wyrzut. Coraz mniej jest zwrotów, które brzmią tak jednoznacznie, jak właśnie ten, nie pozostawiający cienia wątpliwości, o co chodzi. Nic w tym dziwnego, bo przecież należymy do wspólnoty, do wielkiej rodziny, którą nazywamy Kościołem. Starsi pamiętają, że jednym z najważniejszych pytań, jakie zadawał proboszcz swoim parafianom, np. podczas kolędy, było właśnie to: czy chodzisz do kościoła? czy byłeś w niedzielę na Mszy św.? Zasadniczo i tak każdy proboszcz dobrze wiedział, kto chodzi, znał bowiem swoich parafian, a puste miejsce w świątyni na niedzielnej Mszy św. mogło oznaczać tylko ważny powód nieobecności. A zresztą, nie było do pomyślenia, nie pójść na niedzielną Mszę św. Już o to rodzice dobrze się troszczyli i nikt nikomu nie musiał przypominać, co trzeba robić w niedzielę. Każdy wiedział, co w tym dniu jest najważniejsze.

Mówię tak, jakby te czasy minęły i należały do historii. A przecież od strony Kościoła nic się nie zmieniło. Kościół nadal nas pyta: czy byłeś na Mszy św.? Wrażliwi zaś ludzie często mówią o przykrym uczuciu, gdy w niedzielę nie mogą pójść do kościoła, np. z powodu choroby. "Właściwie tak, jakby wtedy nie było niedzieli" . Dopóki tak mówią i tak myślą, nie jest źle. Znacznie gorzej jest wtedy, gdy chrześcijanie planują sobie, jak to się mówi, "weekend" bardzo szczegółowo, tylko nie wiedzą, co zrobić z tą Mszą św., gdzie i jak ją "zmieścić". Odbywają swoje pielgrzymowanie po sklepach czy trzeba, czy nie trzeba, sprzątają, piorą czy trzeba, czy nie trzeba, chodzą z psami po lesie całymi nieraz godzinami, ruszają samochodami przed siebie i najczęściej zmęczeni wracają.

Za tydzień powiem o drodze do kościoła.