Objęcie diecezji

Ks. Zdzisław Goliński od 27 marca 1947 r. był biskupem pomocniczym Kościoła lubelskiego, którego ordynariuszem był abp Stefan Wyszyński. Mając zaledwie 42 lata, jako doświadczony wykładowca teologii moralnej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, po śmierci bp. Teodora Kubiny został ordynariuszem w Częstochowie. 17 czerwca 1951 r. odbył się ingres - objęcie władzy w diecezji częstochowskiej przez bp. Zdzisława Golińskiego. Oficjalny akt przejęcia urzędu z rąk wikariusza kapitulnego bp. Stanisława Czajki w obecności grona konsultorów diecezjalnych odbył się w Kurii w godzinach południowych. Następnie w tym samym dniu o godz. 16.00 z kościoła pw. św. Jakuba Apostoła w Częstochowie do katedry wyruszyła procesja, której przewodniczył nowy Biskup Częstochowski. U progu rządów Kościołem partykularnym zapowiedział utworzenie Kapituły Katedralnej. Racjami dla jej powołania przedstawionymi Kongregacji w Rzymie były: podniesienie doniosłości kultu Bożego w diecezji, posiadanie kapłanów doradzających w zarządzaniu diecezją, pokreślenie 25-lecia diecezji. Pius XII niespodziewanie szybko (bullą z 5 sierpnia1951 r.) utworzył Kapitułę Katedralną w Częstochowie.
Nowy Pasterz od samego początku ujął wiernych swojej diecezji prostotą, głębią ducha i inteligencją. Z biegiem dni i tygodni wiadomym stało się, że Księdza Biskupa wyróżnia dobroć i cierpliwość. Mówi piękną i ciepłą polszczyzną, pragnie dokładnie poznać radości i trudności życia tych, którzy powierzeni zostali jego duszpasterskiej trosce. Oprócz troski o wewnętrzny rozwój diecezjan dbał także o zewnętrzny wystrój świątyń, czego przykładem mogą być prowadzone prace urządzania katedry: wielki ołtarz, katedra biskupia, stalle kanonickie, ołtarz Najświętszego Sakramentu, dalsze witraże, sarkofag bp. Teodora Kubiny, podziemna nekropolia biskupów częstochowskich oraz wyposażenie zakrystii. Bp Z. Goliński wystarał się o nadanie katedrze przez Jana XXIII tytułu bazyliki katedralnej.

Zatroskany o człowieka

Bp Zdzisław Goliński był bardzo szanowany przez kapłanów częstochowskiego prezbiterium. Jednym z powodów było autentyczne zainteresowanie ich życiem: „W parafiach i u księży zjawiał się nie tylko z racji wizytacji kanonicznych, poświęceń i bierzmowania, ale zupełnie prywatnie, najczęściej niespodziewanie. Nie po to jednak, by kogoś zaskoczyć, ale aby z bliska, na co dzień, a nie od święta przyjrzeć się duszpasterstwu i życiu księży, ich trudnościom i radościom (...). Nierzadko przybywał dla zaciągnięcia rady w sprawach diecezjalnych” (zob. Ks. Jan Kowalski, Zaduszkowa zaduma nad dokonaniami biskupa Zdzisława Golińskiego, w: Częstochowskie Studia Teologiczne, 25, 1998, s. 228).
Do historii diecezji bp Goliński przeszedł jako pasterz zatroskany o człowieka. Tak pojmował misję Kościoła. Przez cały czas 12-letniej służby wiernym jako ordynariusza interesowały go sprawy ekonomiczno-gospodarcze poszczególnych parafii. Prosił, by naprawiać pękające mury świątyń i konserwować zabytki sakralnej sztuki, ale przede wszystkim troszczył się o człowieka. Pytał, czy nie dzieje się mu krzywda, czy pracujący są należycie wynagradzani, a żyjąc skromnie, solidaryzował się z najbiedniejszymi. Diecezjanie chętnie przychodzili na sprawowane przez niego liturgie. Wiedzieli bowiem, że w głoszonym przez niego Słowie Bożym zawarta będzie dobra nowina dla każdego z nich.

Bp Zdzisław Goliński urodził się w Urzędowie k. Kraśnika. Po ukończeniu szkoły ludowej i progimnazjum uczęszczał do Państwowego Gimnazjum Męskiego w Zamościu. W latach 1926-30 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Lublinie, zakończonych przyjęciem w tamtejszej katedrze święceń prezbiteratu (28 czerwca 1931 r.). Studia specjalistyczne z zakresu teologii moralnej odbywał w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim oraz na rzymskich uniwersytetach Gregorianum i Angelicum. W 16. roku kapłaństwa (28 marca 1947 r.) mianowany został biskupem koadiutorem w Lublinie. W biskupim herbie obok krzyża umieścił słowa: Crux victoria. Zmarł po 16 latach służby wiernym partykularnego Kościoła częstochowskiego 6 lipca 1963 r.