Bezczynność jest matką wszelkiego zła.
Człowiek został stworzony do działania,
a nie do mędrkowania.

Spotykamy się w kościele jako różne wspólnoty kościelne, rodzina, dzieci, młodzież, środowisko społeczne. „Jako uczestnicy funkcji Chrystusa - Kapłana, Proroka i Króla, mają świeccy swój czynny udział w życiu i działalności Kościoła. We wspólnotach kościelnych działalność wasza jest do tego stopnia konieczna, że bez niej apostolstwo samych księży nie może zwykle być skuteczne. Świeccy, ożywieni duchem prawdziwie apostolskim (...) pokrzepiają ducha zarówno księży, jak i reszty wiernego ludu na wzór owych mężów i niewiast, którzy wspomagali Pawła w głoszeniu Ewangelii”. Ludzie świeccy - w świetle dokumentów soborowych - czerpiąc siły duchowe z uczestnictwa we Mszy św. i w nabożeństwach, powinni gorliwie uczestniczyć w pracach apostolskich swojej wspólnoty, pociągać do Boga i do Kościoła ludzi, którzy stoją z dala lub z boku, współpracować ze swoimi duszpasterzami na niwie głoszenia Słowa Bożego, przede wszystkim mając na uwadze katechizację. Ponadto przyczyniają się oni do usprawnienia pracy duszpasterskiej, służąc swoją wiedzą fachową czy też różnego rodzaju umiejętnościami. Mogą (powinni) też dużo pomóc w prawidłowym zarządzaniu dobrami kościelnymi.
Papieże ciągle podkreślali, że praca wiernych świeckich w parafii powinna być prowadzona w ścisłej łączności z kapłanami. Jednakże aktywność apostolska świeckich nie może ograniczać się tylko do terenu swojej parafii. Na apel czy prośbę biskupa diecezjalnego laicy powinni ochotnie brać udział w akcjach czy działaniach o charakterze diecezjalnym czy międzyparafialnym. W sposób szczególny winny im leżeć na sercu sprawy misyjne Kościoła Chrystusowego, by Dobra Nowina mogła dotrzeć do każdego człowieka, gdziekolwiek on zamieszkuje.
Kościół zawsze doceniał apostolstwo wśród małżonków i rodziny. Małżonkowie są wzajemnie dla siebie, dla swoich dzieci i innych domowników współpracownikami łaski i świadkami wiary. Przed małżonkami stoją szerokie zadania apostolskie, a wśród nich okazywanie i potwierdzanie swoim codziennym życiem jedności, nierozerwalności i świętości węzła małżeńskiego; podkreślanie prawa, ale i obowiązku chrześcijańskiego wychowania dzieci; obrona godności macierzyństwa i koniecznej autonomii rodziny. Jak mocno podkreślił to Ojciec Święty na Mszy św. beatyfikacyjnej w Warszawie, wspominając kobietę, która oddała swoje życie za swą brzemienną synową. Przypomnijmy sobie, co powiedział w Sandomierzu: „Trzeba, aby rodzina zdecydowanie stanęła w obronie czystości swoich progów domowych, w obronie godności każdej osoby (...) Brońcie czystości obyczajów w waszych ogniskach domowych i społeczeństwie. Im czystsza będzie rodzina, tym zdrowszy będzie naród”.
Ludzie młodzi powinni stać się pierwszymi i to bezpośrednimi apostołami młodzieży przez osobistą działalność apostolską w gronie swoich rówieśników. W Sandomierzu Ojciec Święty powiedział do młodzieży: „Tylko czyste serce może w pełni dokonać wielkiego dzieła miłości...! Tylko czyste serce może w pełni służyć drugiemu. Nie pozwólcie, aby niszczono waszą przyszłość. Nie pozwólcie odebrać sobie bogactwa miłości...”.
Świeccy winni dążyć do dobra wspólnego, dbać, by władza świecka wszelkiego rodzaju wykonywana była sprawiedliwie, ale także by ustanawiane prawa państwowe nie były sprzeczne z przykazaniami Bożymi i kościelnymi. Świeccy, jeśli tylko mają odpowiednie wykształcenie i wymagane predyspozycje, powinni chętnie pełnić różne funkcje publiczne, nie powinni uchylać się od aktywności na arenie politycznej i społecznej.