W tajemnicy Eucharystii zamyka się obecność Boga pośród nas. Przyjmując tajemnicę Chleba Życia, przyjmujemy samego Jezusa, który jest wyrazicielem woli Ojca i który daje szansę życia wiecznego każdemu. Eucharystię jako tajemnicę może przeżyć w pełni tylko ten, kto otwiera swe serce na działanie Boże. Pokorne przyjęcie do siebie tajemnicy Jezusa to wyrażenie woli, aby uczynić własne życie według planu Bożego. Dzięki Eucharystii mamy niepowtarzalną możliwość zjednoczenia się z samym Zbawicielem, który nieustannie zaprasza każdego z nas do uczestnictwa w Świętej Uczcie. Chrystus, stając się pokarmem, oddał się całkowicie do dyspozycji, ofiarował się swym braciom. Każdy z nas wezwany jest do przyjęcia tegoż daru. Osoba w pełni przeżywająca ową tajemnicę w konsekwencji podąża śladami swego Nauczyciela - upodabnia się do Niego, co świadczy o prawdziwości tego pokarmu. Głód Boga prowadzi człowieka do Uczty z Chrystusem, który jest jedynym prawdziwym pokarmem i który proponuje nam prawdziwe życie dzieci Bożych. „Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie” (J 6, 57). Chrystus przychodząc na świat, pragnął przede wszystkim wyeliminować dystans dzielący Stwórcę i Jego stworzenie. Dając nam swe Ciało i Krew swoją, urzeczywistnił w pełni tę wizję. „Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie” (J 6, 35). Zjednoczenie z Chrystusem w Eucharystii jest początkiem nowego życia. Nasz Wielki Papież Jan Paweł II mówił: „Kto się karmi Chrystusem w Eucharystii, nie potrzebuje wyczekiwać zaświatów, żeby otrzymać życie wieczne: posiada je już tu, na ziemi”. Śmierć cielesna nie jest więc przeszkodą dla tych, którzy mają w sobie życie Jezusa Chrystusa! Pogłębiając przyjaźń z Panem, ożywiamy także naszą miłość do wszystkich stworzeń, budujemy prawdziwą komunię ze swym bliźnim - tym bliskim naszemu sercu i tym odrzuconym, pogardzanym.