Red. Lidia Dudkiewicz: - Doświadczamy tego w życiu domowym, rodzinnym, a zwłaszcza na modlitwie za przemożnym orędownictwem Matki Chrystusowej.

Br. Stanisław Rybicki FSC: - U progu Adwentu trzeba nam na nowo odkryć prawdę adresowaną do Królowej rodzin: „Dla Twego serca wszystko Bóg uczyni”. Ona jest „Wszechmocą błagającą”. W liście apostolskim Jana Pawła II Rosarium Virginis Mariae wielki Papież oświadcza: „Różaniec towarzyszył mi w chwilach radości i doświadczenia. Zawierzyłem mu wiele trosk. Dzięki niemu zawsze doznawałem otuchy. Ileż łask otrzymałem w tych latach od Najświętszej Dziewicy poprzez Różaniec”. Pisał to Ojciec Święty Jan Paweł II „na początku dwudziestego piątego roku posługi jako Następca Piotra”.

- Była to i jest nadal konsekwencja Jej Dziewiczego i Matczynego Fiat w stosunku do tajemnicy Trójcy Przenajświętszej, a zarazem do tajemnicy Jezusowego Kościoła.

- Dlatego w mistycznych objawieniach Maryja wzywała i wzywa nas do modlitwy różańcowej, by przez nią mogła wypraszać obfitość łask dla Kościoła Chrystusowego, którego jest Matką od chwili Golgoty i potem - zesłania Ducha Świętego. W osobie Jana Chrystus daje Kościołowi Matkę, swoją Matkę. Stąd cudowna moc Jej orędownictwa. Bo Kościół to rodzina Jezusa Chrystusa, rodzina przeniknięta miłością i powołaniem. Kościół może i chce liczyć na Jej przyczynę u Bożego tronu. Kolejni Namiestnicy Jezusa Chrystusa nie przestają zachęcać dzieci Bożych do ufnego zawierzenia Maryi. Będąc „łaski pełną”, Maryja zachęca nas w imieniu Kościoła, byśmy z tej niewysłowionej pełni skwapliwie korzystali.
Trud apostolski i paląca troska o stan duchowy wiernych to czynności jakby macierzyńskie, a więc i Maryjne. Bądźmy po synowsku czuli na Jej „prośby Matczyne”. Maryja jako Matka Kościoła wiedzie nas niezawodnie do Pana Boga, w czym jest nam pomocna, będąc „archetypem” Kościoła, w którym „żyjemy, poruszamy się i jesteśmy” (Dz 17, 28). Sama będąc wciąż zjednoczona ze swoim Synem, prowadzi nas do tego niewysłowionego zjednoczenia. Będąc świątynią Syna Bożego, pospieszyła do Elżbiety, by - obecnie - nas także nawiedzać i obdarzać swoją obecnością, a tym samym obecnością Słowa, które zamieszkało pośród nas.

- Dziękuję za rozmowę.