- Gdzież się podział krzyż?
- Stał nam się bramą.
(„Krzyż i dziecko”, C.K. Norwid)

Niejednokrotnie już zastanawialiśmy się, czym jest poezja. Czym jest lub może być w życiu ludzi piszących, zmagających się ze słowem i czytających, chętnie sięgających po poetyckie zbiorki. Czy poezja może być specjalnym podarunkiem, Bożym darem, czy może ratować przed bólem życia, zwątpieniem, niewiara i lękiem? Czy można się z niej i z nią uczyć życiowej mądrości, akceptacji Bożych planów wobec nas, zgody na nie zawsze chcianą i spodziewaną codzienność, dźwigania losu, który wybrał dla nas Bóg? Czy, gdy zabraknie wszystkiego, co było kiedyś w życiu tak bardzo ważne, wystarczyć może słowo z wielkim trudem spływające na papier?
Do Zenona Faszyńskiego poezja przyszła jako specjalny dar, gdy zmieniło się jego życie.

Pamiętam, że padał gęsty śnieg
Pierwszy tej zimy.
Nie dawał wytchnienia wycieraczkom.
Na łuku koła nie posłuchały kierowcy.

I to wszystko - mówi pan Zenon w wierszu pt. Tetraplegia. Skończyły się marzenia o karierze sportowej, o ruchliwym czynnym życiu, o dalekich podróżach.

Dlaczego jestem cieniem człowieka?
Czy zasłużyłem na taki los?
(...)
Powiedz mi, o Sprawiedliwy,
Dlaczego to ja jestem kaleką,
A nie ten spod budki z piwem?

- pytał.
Odpowiedź nie przyszła prędko. Do odpowiedzi trzeba było dorosnąć, przyjąć niełatwy los i udać się w najdłuższą podróż, w podróż w głąb serca, w głąb trudnej i bolesnej miłości, wyjść na spotkanie Boga.

Nie znam granicy swojej słabości,
Nie znam granicy Twojej mocy,
Ale to wiem:
Krzyżem lęk odjąłeś,
Słabość mocą uczyniłeś,
Jak Cię nie kochać, Panie?

- mówił pogodzony już ze swoją chorobą, pogodzony z Bogiem i światem. Wtedy właśnie przyszła poezja, słowo, którym można głosić miłość Bożą, wielkie Jego miłosierdzie i przeogromne dzieła dokonujące się codziennie we wszechświecie i w nas samych.
„Piszę z potrzeby serca - wyjaśnia pan Zenon - a ściślej mówiąc, są dwa główne powody, że biorę pióro do ręki. Pierwszy - głoszenie miłości Bożej przez słowo pisane. Drugi - przez głoszenie tejże miłości przyczyniać się do integracji świata ludzi zdrowych ze światem ludzi starszych, chorych i niepełnosprawnych. Tylko miłość (...) może zintegrować te dwa światy, dzięki czemu będziemy mogli bardziej wzajemnie się ubogacać”.
Spotkanie z poetą Zenonem Faszyńskim 18 listopada zorganizowała Miejska Biblioteka Publiczna w Łomży. Twórczość poety zaprezentowali młodzi recytatorzy Teatrzyku Żywego Słowa „Logos”, a sylwetkę twórcy przedstawił Witold Długozima, wieloletni instruktor artystyczny Teatrzyku.
Podczas spotkania rozmawialiśmy o sensie życia, o wierze, o codzienności, która jakże często nie spełnia naszych oczekiwań. Ale przecież jest Bóg! Jest Bóg, który jak ojciec poucza nas i wiedzie przez życie.
„... pokora w przyjmowaniu Bożego programu jest owocem głębokiego zjednoczenia z Bogiem-Miłością - napisał bp Stanisław Stefanek w przedmowie do tomiku poezji Z. Faszyńskiego promowanego na spotkaniu. - Zjednoczenie z Bogiem przenika strofy poezji, ażeby ludzkim słowem mówić o Bogu-Miłości. Doświadczenie Boga jest źródłem natchnienia poetyckiego”.