Na sympozjalnych obradach byli obecni klerycy i wykładowcy płockiego WSD oraz przedstawicielki płockich zgromadzeń zakonnych. Szczególnym uczestnikiem rozważań był bp Roman Marcinkowski, który też przewodniczył Eucharystii na rozpoczęcie sesji naukowej. Jak podkreślił w swym wystąpieniu, Kościół żyje wciąż aktualnymi owocami soboru. „Jest dla nas wyzwaniem, aby nie tylko mieć o nim wiedzę. Sobór Watykański to nie tylko zbiór pięknych dokumentów, ale nasze wprowadzanie jego dzieł w życie Kościoła”.
Biskup Roman podzielił się też ze zgromadzonymi wspomnieniami dotyczącymi czasu soborowych obrad i wielkiego zaangażowania modlitewnego płockich diecezjan w intencji uczestników soboru. Zachęcił też do poznawania soborowych myśli.
Wyjątkowość obrad podkreślała przeżywana tego dnia w Kościele uroczystość, mocno związana z dziełem soborowego „odnowienia”. „Sobór to szczególny wyraz ożywianej przez Ducha Świętego troski Kościoła o to, aby dzieło zbawcze Chrystusa godnie i skutecznie prowadzić - powiedział Rektor płockiego Seminarium, otwierając obrady naukowe. - Ten sam Duch Święty, który zstąpił na Maryję, umacnia również dzieło Jej Syna. W tym też sensie Duch Święty łączy w jedną zbawczą całość te dwa odległe w czasie wydarzenia. Świętując rocznicę zakończenia soboru, oddajemy cześć obecnemu w Kościele Duchowi Świętemu”.

Po co Sobór?

Przyczyny zwołania soboru i jego przebieg przybliżył uczestnikom pierwszy tego dnia prelegent ks. dr Waldemar Graczyk - historyk i wykładowca WSD w Płocku.
Powody, jakie skłaniały do zwołania soboru, były różnorodne. Prelegent wymienił błędne kierunki rozwoju teologii w wieku XIX, przez które w wielu krajach Kościół został podporządkowany państwu. Dodatkowo w XX w. zrodziły się totalitaryzmy, które stały się przyczyną wojny i tzw. sowieckiego modelu podziału świata. „Z jednej strony postępująca liberalizacja, a z drugiej strony ateizacja życia wymagały jasnego określenia roli wiary i obecności Kościoła w życiu człowieka i społeczeństw. Tu tkwi geneza zwołania Vaticanum Secundum” - wyjaśnił płocki Historyk.
Następnie przybliżył uczestnikom kulisy bezpośrednich przygotowań do soboru. Zacytował przy tym słowa ówczesnego papieża Jana XXIII, który mówił, że „sobór ma być powrotem do źródeł chrześcijaństwa i Objawienia. Ma ukazać istotę życia chrześcijańskiego, a nie ograniczyć się do wyjaśnienia atakowanej doktryny lub spraw dyscyplinarnych”. Od roku 1960 intensywnie przygotowywano materiały soborowe w specjalnie do tego celu powołanych komisjach. Właściwe obrady rozpoczęto w 1962 r.
Prelegent omówił przebieg prac nad poszczególnymi dokumentami i zakończył przypomnieniem niezwykle doniosłego wydarzenia wieńczącego prace soborowe. Na zakończenie dzieła Vaticanum Secundum papież Paweł VI i patriarcha Konstantynopola Atenagoras ogłosili w deklaracji zniesienie klątw narzuconych nawzajem na siebie przez kościoły prawosławny i rzymskokatolicki po wielkiej schizmie wschodniej w 1054 r.
Dzieło dokonane w latach 1962-65 jest wciąż żywe. „W recepcję owoców soboru na początku III tysiąclecia wpisujemy się również my - wszyscy wierni Chrystusowego Kościoła” - zakończył Prelegent.

Soborowe „wczoraj i dziś”

Przebieg soborowych obrad, jak również recepcję uchwał Vaticanum II w Kościele przybliżył wybitny specjalista z zakresu prawa kanonicznego ks. prof. Wojciech Góralski. W referacie Sobór Watykański - wczoraj i dziś Prelegent niezwykle ciekawie połączył opis trwania soboru z własnymi wspomnieniami z tego okresu. Zaznaczył, że ustalenia soborowe odnowiły Kościół zarówno wewnątrz, jak i w jego zewnętrznych działaniach oraz relacjach do świata oraz do innych religii. „Sobór Watykański II nie tylko odnowił struktury Kościoła, ale otworzył przed nim nowe możliwości dobrze rozumianej ewangelicznej ekspansji” - stwierdził Prelegent. Według Księdza Profesora, w trzecim tysiącleciu sobór nic nie stracił ze swej aktualności. „Nowa epoka rozpoczęta w 1965 r. trwa do dzisiaj” - powiedział ks. Góralski. Jak przypomniał, ojcowie soborowi wypracowali 16 dokumentów, w tym 4 konstytucje, 9 dekretów i 3 deklaracje. Jednym z najważniejszych dokumentów jest konstytucja Lumen gentium, do której odwołują się pozostałe pisma. Prelegent przypomniał, iż tym, który najpełniej wprowadzał uchwały soboru na ziemiach polskich, był abp Karol Wojtyła, który później jako Papież Jan Paweł II troszczył się o to, by wcielać je w życie w całym Kościele.

Odnowa życia zakonnego

Ostatni referat w trakcie sesji wygłosiła s. dr Beniamina Kulazińska. W prelekcji Aggiornamento zakonów żeńskich w Kościele w świetle dokumentów Soboru Watykańskiego II omówiła postanowienia soboru dotyczące zakonów i ich reformy, polegającej na przystosowaniu do pełnienia misji w świecie współczesnym. Zawierają się one w osobnym dekrecie o odnowie życia zakonnego: Perfectae caritatis. Odnowę życia zakonnego Prelegentka przybliżyła na przykładzie reformy w rodzimym Zgromadzeniu Sióstr Pasjonistek, przeprowadzonej w latach 70. i 80. XX w. „Choć dopiero zaczynałam swoją drogę w Zgromadzeniu - wspominała Siostra czas soborowej reformy - to miałam świadomość, że dzieje się coś ważnego; coś, co będzie miało ogromne znaczenie”.
Sesję zakończył występ scholi Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, która wykonała pieśni poświęcone Matce Bożej i Eucharystii.