W tym roku już po raz ósmy 16 stycznia Kościół katolicki obchodzi Dzień Judaizmu, dzień dialogu chrześcijańsko-żydowskiego. Ten dzień to czas poświęcony przez nas, chrześcijan, wyznawców Chrystusa, Żyda, na modlitwę, na przemyślenia i refleksje nad wielką tajemnicą związków chrześcijaństwa z judaizmem. To czas naszego rozmyślania nad związkiem Kościoła Chrystusowego z narodem Izraela, z naszymi starszymi siostrami i braćmi w wierze. A te związki były, są i zawsze będą bardzo bliskie! Przecież z nich wyszliśmy! Tylko tam są nasze korzenie! Izrael - Naród wybrany przez Boga, tak mówi Księga nad Księgami!
Kościół Chrystusowy wyszedł z nich, wyszedł z tradycji judaizmu. Czym byłby Nowy Testament bez powiązania ze Starym Testamentem? Abraham, Mojżesz, Prorocy, Dekalog. Z tego czerpiemy! Z tego wyszliśmy! Jezus Chrystus to przepowiadany przez proroków w Starym Testamencie Mesjasz! Zbawiciel!
Naród wybrany, lud Izraela, dużo mu zawdzięczamy w wierze, tradycji i kulturze.
Naród, który bardzo dużo wycierpiał, jak żaden chyba inny! Trzeba zawsze przypominać i pamiętać prześladowania Żydów w czasie II wojny światowej. Słowo holocaust budzi grozę! Wierzę, że to straszne słowo po wieczne czasy zostało zapisane w historii narodu Izraela! Podobnie jak niewola babilońska, niewola w Egipcie czy zburzenie Świątyni w 70 r. Papież Jan Paweł II, aktywny i czynny uczestnik II Soboru Watykańskiego, gdzie po wiekach w Nostra aetate „Deklaracji o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich” najważniejszy rozdział IV został poświęcony stosunkowi Kościoła Chrystusowego do judaizmu i Żydów, prowadził dialog z Żydami w czasie swojego Wielkiego Pontyfikatu. To Papież, który jako pierwszy przekroczył progi synagogi, gdzie mówił: „Religia żydowska nie jest dla naszej religii chrześcijańskiej rzeczywistością zewnętrzną, lecz należy do jej wnętrza”, a z okazji 50. rocznicy wyzwolenia Oświęcimia wołał dramatycznie: „Nigdy więcej arogancji nacjonalizmów, nigdy więcej ludobójstwa!”. Jego modlitwę pod Ścianą Płaczu uważam za jedno z najważniejszych wydarzeń i osiągnięć Pontyfikatu! Był to akt pokory i skruchy tego Wielkiego Apostoła! „Wierzę, że Żydzi będą o tym pamiętać”.
Naród Izraela był bardzo związany z historią naszego narodu w II tysiącleciu. Po wygnaniu z zachodniej Europy na polskiej ziemi znalazł pomoc. To właśnie wtedy Polska przyjęła Żydów. Tutaj znaleźli bezpieczny azyl, przez wieki ta sama ziemia była wspólną Ojczyzną Polaków i Żydów, być może dlatego przetrwali, pomimo odrębności kultury! Niech Izrael o tym pamięta! Powinien zawsze o tym pamiętać! Polska zawsze była państwem i narodem tolerancyjnym. Obce nam były wojny religijne, jakże tragiczne, bezwzględne i okrutne w swoim wymiarze, Z tej tolerancji jesteśmy dzisiaj dumni! My Polacy przyjęliśmy chrześcijaństwo, którego podmiotem jest miłość, miłosierdzie i przebaczenie! Dziś Polakom zarzuca się antysemityzm. Czy można osądzać naród?! Jak można mówić, pisać, że Polacy wyssali antysemityzm z mlekiem matki! To bardzo przykre i niesprawiedliwe stwierdzenie! Choć są w nim ludzie, którzy hołdują tej postawie! „Ojcze przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23, 34).
Nie wolno osądzać narodu, to bardzo niesprawiedliwe! Nie wolno zatem również obciążać wszystkich Żydów, Żydów wówczas żyjących i dzisiejszych, za Mękę i Śmierć Chrystusa! Nie można, zostawmy to Jahwe! Kościół zawsze w swoich wystąpieniach był i jest przeciwny takim postawom, Kościół zawsze je odrzucał jako niezgodne z duchem chrześcijaństwa. Amos Oz, pisarz izraelski w jednym z wywiadów dla wrocławskiej Odry powiedział: „Uważam Jezusa za jednego z największych Żydów, jacy żyli kiedykolwiek”.
W tym dniu zwróćmy się do Boga z modlitwą w duchu miłości i pojednania z naszymi Starszymi Braćmi w wierze. Odrzućmy uprzedzenia i korzystajmy z bogactwa judaizmu. Modlitwa i dialog zawsze przynosi dobre efekty, odrzuca wrogość i zawiść, uczy szacunku i przyjaźni. Zaufajmy Bogu! Najwyższemu Jahwe!, do którego wszyscy się modlimy i wszyscy żyjemy nadzieją na ostateczne przyjście Królestwa Bożego. Pisze poeta, Aleksander Rozenfeld: „Dwa są tylko miejsca na ziemi, gdzie tak wysoko wielbią Boga «O Izraelu O Polsko nie ma na ziemi drugich miejsc prócz was». Do których serce chce z piersi wyskoczyć «nie ma dwóch takich miast Jerozolimo Warszawo». Podobnych losami wyniesionych wiarą...”.