„Dzieło Rozkrzewiania Wiary wprowadziła w życie Paulina Jaricot, stało się to w XIX w. we Francji. Sposób, który wymyśliła, był niezwykle prosty i skuteczny, a mianowicie zakładał tworzenie grup złożonych z 10 osób, z których każda miała zachęcić do wspomagania misji kolejnych 10 osób. Każdy członek miał i ma obowiązek codziennej modlitwy i niewielkiej cotygodniowej ofiary. Pierwszymi członkiniami były robotnice lyońskich fabryk” - przybliżył ideę Dzieła Rozkrzewiania Wiary ks. Piotr Noga, delegat biskupi ds. misji.
Modlitwą, która najbardziej pasowała do tego dzieła, był właśnie Różaniec. Początki Żywego Różańca sięgają roku 1826. Paulina organizowała „piętnastki” - grupy piętnastu osób, z których każda zobowiązywała się do rozważania i odmawiania jednej - otrzymanej drogą losowania - tajemnicy dziennie. W ten sposób członkowie Żywego Różańca stają się zjednoczeni w modlitwie ze wszystkimi ludami świata. „Piętnaście węgli: jeden płonie, trzy lub cztery tlą się zaledwie, pozostałe są zimne - ale zbierzcie je razem, a wybuchną ogniem! Oto właściwy charakter Żywego Różańca” - napisała w dzienniczku Jaricot. Oficjalnej aprobaty dla Żywego Różańca udzielił papież Grzegorz XVI. „W naszej diecezji dar modlitwy różańcowej w intencji misji wyraziło 120 róż, czyli ok. 3 tys. osób. Do wszystkich tych wspólnot, ale i innych zainteresowanych modlitwą na początku roku dociera informacja z tzw. Papieskimi intencjami misyjnymi. Wierni na całym świecie mogą się w danym miesiącu modlić w konkretnej sprawie” - wyjaśnia ks. Piotr Noga.
Zainicjowane przez Paulinę Jaricot Dzieło Rozkrzewiania Wiary papieże polecali biskupom, kapłanom i wiernym. W 100-lecie powstania Dzieła, 3 maja 1922 r., Pius XI uczynił je „papieskim” i polecił wprowadzić w całym Kościele powszechnym. W 1825 r. Dzieło Rozkrzewiania Wiary dotarło do Polski, do Gniezna, Poznania i na Górny Śląsk. W odrodzonej Polsce starania o formalne założenie PDRW rozpoczął w 1922 r. bł. abp Antoni Julian Nowowiejski. Trudność polegała na tym, że Episkopat Polski powołał w 1920 r.
Polskie Towarzystwo Misyjne i kard. E. Dalbor, prymas Polski, nakazał tworzenie kół tego Towarzystwa we wszystkich parafiach. Tymczasem papież Pius XI w 1922 r. zobowiązał wszystkich biskupów do wprowadzania Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary. W wyniku działań bł. Antoniego Juliana Nowowiejskiego, który w latach 1926-27 pełnił funkcję pierwszego prezesa krajowego tego Dzieła, wydano szczegółowe ustawy dotyczące jego działalności. Następnie funkcję prezesa Stolica Apostolska zleciła ks. prał. Kazimierzowi Bajerowiczowi z Poznania, który pełnił ją do roku 1939.
II wojna światowa przerwała rozwój Dzieła. Natomiast po wojnie ustawa z 1949 r. zawiesiła jego działalność. Dopiero w kontekście odnowy posoborowej Komisja Misyjna Episkopatu Polski podjęła wysiłek wprowadzenia go przynajmniej w struktury duszpasterstwa. Konferencja Episkopatu Polski najpierw zaleciła w 1969 r., a później nakazała w 1973 r. organizowanie w parafiach comiesięcznych nabożeństw misyjnych. Biuro Misyjne zaczęło przygotowywać komentarze do papieskich intencji misyjnych i od 1982 r. zaczęło wydawać czasopismo.
W 1997 r. z okazji 175 rocznicy założenia oraz 75-lecia „papieskości” Dzieła przeprowadzono jego promocję w parafiach wraz z promocją wydawanego odtąd w nowej formie i pod nowym tytułem jego organu prasowego „Misje Dzisiaj”.
„Dzieło prowadzi działalność w ciągu całego roku, wzmacniając ją szczególnie w październiku. Punktem kulminacyjnym jest przedostatnia niedziela października, ogłoszona jako Światowy Dzień Misji. Uprzywilejowanym czasem dla PDRW są także comiesięczne nabożeństwa misyjne, które winny odbywać się w każdej parafii - podkreśla ks. Noga - i które, mam nadzieję, się odbywają”.