Wszystko zaczęło się w Kielcach

Instytut w sposób nieformalny powstał jesienią 1942 r., kiedy to grupa uczennic tajnych kompletów z pomocą ks. Wojciecha Piwowarczyka postanowiła wśród wojennej zawieruchy pomagać sobie wzajemnie w dążeniu do świętości, podejmując praktykę rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa, posłuszeństwa. Oczarował je Chrystus Król, który pomimo swego majestatu przyszedł na świat nie, aby mu służono, ale aby służyć, aż do ofiary z życia włącznie. Służba człowiekowi na Jego wzór stała się od początku elementem charyzmatu wspólnoty, której członkinie starają się budować Królestwo Chrystusa we własnych sercach i w sercach innych ludzi. W tej drodze cały czas towarzyszy im i wspiera je Matka Boża.
Należą do wielkiej rodziny instytutów świeckich, które zgodnie z nauczaniem Kościoła mają być inspiracją radykalnie chrześcijańskiej postawy w świecie. Ten radykalizm wyraża się w podjęciu rad ewangelicznych i w apostolskim nastawieniu całego życia. Według Soboru Watykańskiego II wszyscy chrześcijanie mają pełnić w świecie rolę zaczynu wartości ewangelicznych - a one zdecydowanie i radykalnie, bez taryfy ulgowej.
Od czasu ogłoszenia Konstytucji „Provida Mater” w 1947 r. wspólnota uważa się za instytut świecki. Kanoniczna erekcja na prawie diecezjalnym została dokonana przez biskupa kieleckiego Kazimierza Ryczana 24 czerwca 1994 r. Obecnie ośrodki Instytutu znajdują się na terenie diecezji częstochowskiej, gliwickiej, katowickiej, lubelskiej, poznańskiej, przemyskiej, radomskiej, rzeszowskiej, sandomierskiej i oczywiście w kieleckiej (który skupia ok. 30 osób).

Codzienność i życie wspólnotowe

Ich apostolstwo, przeniknięte duchem modlitwy, realizuje się na co dzień w rodzinie, pracy zawodowej, zaangażowaniach społecznych. Członkinie Instytutu starają się dostrzegać potrzeby własnych środowisk i im zaradzać, zapraszając do udziału w tych dziełach także innych.
Czas formacji wstępnej - jakby „przymiarki duchowej” jest konieczny, aby dobrze rozeznać swoje powołanie. Po roku wstępnym są 3 lata formacji (po każdym składa się przyrzeczenie przed spowiednikiem i tzw. przewodniczącą). Śluby wieczyste są poprzedzone ślubami czasowymi, tak więc kandydatka ma rzeczywiście dużo czasu, aby należycie przyjrzeć się swemu wnętrzu, osobowej relacji z Bogiem, dokładnie rozeznać powołanie i podjąć życiową decyzję.
Dzień osoby konsekrowanej wypełniony jest modlitwą, pracą zawodową i różnymi zainteresowaniami. W centrum dnia zawsze jest stawiana Eucharystia. Członkinie spotykają się raz w miesiącu na dniach skupienia, a raz w roku na rekolekcjach. Kontakty są utrzymywane także poprzez studium, na którym są rozważane aktualne dokumenty Kościoła; jest czas na dyskusję, omawianie przeczytanych lektur, wystaw, filmów, przedstawień teatralnych. Nie zaniedbują imienin, często w małych grupach jeżdżą na wakacje.
Mówi jedna z pań: „Nasze życie inspiruje Ewangelia i modlitwa, czyli jest to codzienny udział w Eucharystii, adoracji, liturgii godzin, medytacja Pisma świętego, modlitwa ustna i myślna. Całą naszą codzienność staramy się kształtować w duchu rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa, posłuszeństwa. Terenem działania apostolskiego jest przede wszystkim zawód: każda z nas pracuje we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność jako osoba świecka”.

Skąd nowe powołania?

W życiu nie ma przypadków. Skoro Instytut się rozrasta, to znaczy, że jest potrzebny w Bożym planie. Członkinie są przekonane, że Pan Jezus ma swoje sposoby - wiele nowych kandydatek pociągnął czyjś przykład, ktoś skorzystał z informacji przez internet, ktoś inny - od swojego spowiednika czy kapłana, który osobie poszukującej sposobu realizacji własnego powołania podsunął ten pomysł.
Czy jest łatwo? Nie jest. W dzisiejszym świecie, który tak umiejętnie kusi i mami, który zniósł już tyle barier... Ale przez to właśnie człowiek szuka innego spełnienia, także na drodze radykalnej przemiany.
Zresztą, kto powiedział, że ma być łatwo? Założyciel wspólnoty, ks. inf. Wojciech Piwowarczyk, którego modlitewne życie - właśnie wiarą i czynem - zaowocowało powstaniem tego żeńskiego instytutu świeckiego, nauczał: „Programem maksymalnym jest czynić wszystko z miłości, a pragnieniem obejmować wyżyny...”.
„Duch Święty, Duch Jezusowy, udziela się nam we Mszy św. i Komunii św. Trzeba otwierać dusze na te wszystkie żywioły Boże, które On ze sobą niesie” - nauczał Ojciec Założyciel. To ważny i czytelny element spuścizny dla jego duchowych córek.

Adresy kontaktowe:
Ks. Tomasz Rusiecki
ul. Jana Pawła II nr 7
25-013 Kielce, tel. (0-41) 368-02-96;
trusiecki@kielce.opoka.org.pl
inchrkr@kielce.opoka.org.pl
Ewa, tel. 0604 598 517
www.instchrkr.katowice.opoka.org.pl
lub www.instytutyswieckie.pl/dokumenty, publikacje.