Kościół wzywając .do zaangażowania i kreatywności w poszukiwaniu ciągle nowych sposobów przezwyciężania tego społecznego i moralnego zła., jakim jest bezrobocie, nie podaje konkretnych metod działania. Wskazuje natomiast ich tło i powinności stojące przed wszystkimi stronami stykającymi się z problemem bezrobocia.

Państwo jest jedną z tych stron. Nie chodzi bynajmniej o powrót do centralizmu w gospodarce, czy też do nieuzasadnionego interwencjonizmu, lecz o ciążący na państwie obowiązek określenia ram prawnych działalności gospodarczej i . (...) stworzenia podstawowych warunków wolnej ekonomii, która zakłada pewną równość pomiędzy stronami, tak że jedna nie może być na tyle silniejsza od drugiej, by ją praktycznie zniewolić. ( za encykliką .Centesimus annus.). Biskupi polscy przytaczają również wypowiedź papieża

Piusa XII, który już w 1941 r. wskazywał, że . (...) państwo ma prawo i obowiązek interweniować w sytuacji niesprawiedliwego podziału i dystrybucji pracy w takiej formie i w takim wymiarze, którego wymaga dobrze rozumiane dobro wspólne.. Natomiast w polskiej rzeczywistości czasami można odnieść wrażenie, iż władze państwowe całkowicie uwierzyły w magiczną moc .niewidzialnej ręki rynku. także w odniesieniu do rynku pracy. Zapomniały o dwóch przynajmniej zasadach swojej obecności w sferze gospodarki: zasadzie pomocniczości, czyli stwarzania warunków swobodnej działalności gospodarczej, sprzyjającej tworzeniu nowych miejsc pracy, a zarazem źródeł zamożności; i zasadzie solidarności, czyli ustalenia w obronie słabszych pewnego ograniczenia autonomii tych, którzy ustalają warunki pracy, a w każdym przypadku zapewniają minimum środków utrzymania pracownikowi bezrobotnemu. Istnieje moralny obowiązek świadczeń na rzecz bezrobotnych, wynikający z .zasady powszechnego używania dóbr. (.Laborem exercens.).

Zgodnie z nauką społeczną Kościoła, a w szczególności w myśl nauczania Jana Pawła II, inne powinno być spojrzenie na cele działania firm: .Celem przedsiębiorstwa nie jest po prostu wytwarzanie zysku, ale samo jego istnienie jako wspólnoty ludzi, którzy na różny sposób zdążają do zaspokojenia swych podstawowych potrzeb i stanowią szczególną grupę służącą całemu społeczeństwu. Zysk nie jest jedynym regulatorem życia przedsiębiorstwa; obok niego należy brać pod uwagę czynniki ludzkie i moralne, które z perspektywy dłuższego czasu okazują się przynajmniej równie istotne dla życia przedsiębiorstwa..

Z ekonomicznego punktu widzenia to niewątpliwie trudne nauczanie, bo zakłada ono prymat pracy ludzkiej nad środkami produkcji, prymat osoby pracownika nad wymaganiami produkcji, czy też innymi, czysto ekonomicznymi kategoriami funkcjonowania firm. Jednak w tak skonstruowanym modelu jest z pewnością miejsce na godziwą zapłatę, racjonalne godziny pracy oraz należny wypoczynek . z poszanowaniem dnia świętego włącznie, i na należne uprawnienia i świadczenia socjalne. Myślę jednak, że jest tam również miejsce dla solidnego pracownika, który rzetelnie będzie wykonywał powierzone mu obowiązki świadom, że w ten sposób pomnaża nie tylko dobra właściciela firmy, ale zapewnia także źródło samorealizacji społecznej oraz utrzymania siebie i swojej rodziny.

Analizując ów model jako wzór współdziałania państwa, pracodawców, pracobiorców oraz instytucji i grup społecznych na rzecz czynienia dobra wspólnego, czyli w tym przypadku zaradzenia problemowi bezrobocia, stawiam sobie przed oczami dwie postaci. Pierwsza to właściciel dobrze prosperującej firmy, której bogactwo zbudowano jednak z zastosowaniem zasady .maksymalizacji zysków.. Druga to bezrobotny. Między nimi prawdziwa przepaść, żadnych szans i woli porozumienia. A przecież tę przestrzeń trzeba wypełnić, a może tylko uzupełnić o nowe, społecznie dobre elementy. Oby List Episkopatu .Kultura życia i pracy. stał się ku temu nowym impulsem.