Telewizja zrobiła z niego człowieka o nieustannych kompleksach niższości. Ciągle nie mógł się pogodzić, że ludziom ze szklanego ekranu żyje się tak dobrze. Jego świat był szary, brudny i głupi. Świat bohaterów seriali był światem łatwego zysku, wykwintnych spotkań i życia na wysokiej stopie. Rodzice Krzyśka mieli jakąś lichą pracę, z której dało się żyć na skromnym poziomie, ale on miał już po dziurki w nosie tej skromności. Oglądał telewizor kilka godzin dziennie. Wymusił na rodzicach kupno nowoczesnej satelity i miał już dostęp przynajmniej do czterdziestu kanałów. Ten medialny świat zaczął stawać się coraz bardziej realny. W pewnym momencie tracił nawet umiejętność rozeznania, czy to jeszcze film, czy już życie. Często w nocy stawiał przed sobą filiżankę kawy, wyjmował marlboro i włączał się w dobrze znane dialogi Jamesa Bonda. Udawał, że jest jego asystentem, który właśnie wynajął luksusowy hotel i oddawał się cielesnym uciechom z panienkami. Kiedy mijała wizja z kadru niedoścignionego agenta 007 z bólem stwierdzał, że zamiast dziewczyny i luksusowego pokoju, znajduje się w swoim zapchanym mieszkanku w pokomunistycznym bloku, a wszelkie doznania erotyczne wywoływał przez samogwałt. Największy koszmar przeżywał rano. Wprost nie mógł znieść jazdy zapchanym autobusem do szkoły, liczenia się z każdym groszem i przyklejania się do witryn sklepowych bez możliwości kupienia czegokolwiek.

Z dnia na dzień uciekał od świata. Telewizyjny świat dawał mu o wiele więcej radości niż ten prawdziwy i realny. Zresztą, przestał już naprawdę odróżniać, który jest realny, a który wymyślony. Którejś nocy po obejrzeniu chyba czterech filmów z dziedziny mocnych sensacyjnych wrażeń nie wytrzymał napięcia. Wyjął z szuflady kuchennej największy i najostrzejszy nóż. Jak w tran-sie wpadł do sypialni rodziców i zaczął jak automat uderzać w przykryte kołdrą ciała. Nie usłyszał nawet ich krótkich jęków. Dźgał nożem bez opamiętania, krzycząc, że to przez nich musi mieć takie koszmarne, biedne życie. Po tym napadzie wrócił do swojego pokoju i dalej oglądał ulubione filmy.

Ranek był jednym wielkim zaskoczeniem. Film okazał się rzeczywistością. Obrazu z sypialni nie dało się wyłączyć pilotem. Wybiegł z domu prosto w ramiona policji. Sąd wymierzył Krzyśkowi karę dożywocia. Od tej chwili nie było już mowy o bezgranicznym patrzeniu w telewizor. W wieku siedemnastu lat skazał siebie na całe życie widoków przez kratę.

Przez pierwsze miesiące był w kompletnym szoku. Odizolował się od ludzi i zaczął żyć jak roślina w swoim chorym świecie pozbawionym nadziei i skazanym na wieczne potępienie. Robił wszystko, co mu kazali, mówił to, co chcieli, żeby mówił. Po dwóch latach odsiadki kazali mu iść na spotkanie w młodymi ludźmi z bractwa więziennego. To byli młodzi katolicy odwiedzający więźniów. Wtedy właśnie poznał Janka, studenta psychologii zaangażowanego w duszpasterstwo akademickie. Dobrze się czuł w jego towarzystwie i był to pierwszy człowiek od tamtej koszmarnej nocy, któremu spojrzał prosto w oczy. "Przyniosłem ci światło - usłyszał kiedyś podczas widzenia z Jankiem. - Weź to i poczytaj". Janek zostawił go z egzemplarzem Nowego Testametu.

Krzysiek niemal natychmiast zaczął czytać. Czytał bez opamiętania. Prawie z taką sama pasją, jak kiedyś oglądał telewizję. Płakał niemal co chwila, bo ciągle trafiał na historię o tym, jak Jezus uzdrawia, przebacza, kocha. Chciało mu się wyć z bólu. "Jezu, dlaczego ja Cię nie poznałem wcześniej!" - wołał pełen jakiegoś dziwnego lęku. Rzucił Pismo Święte o ścianę. Bał się, że może znów wciągnie go jak kiedyś filmy. Wreszcie zasnął. Przebudził się jednak zupełnie odmieniony. Przy najbliższym spotkaniu z Jankiem Krzysiek dziękował mu za nowe życie. "To nie moja zasługa - odpowiedział Janek. - To Jego robota" . I wskazał na Jezusa umieszczonego na krzyżu zawieszonym w sali odwiedzin.