Przygotowania do Bożego Narodzenia bywają na tyle męczące i kosztowne, że niektórym całkowicie odbierają radość świętowania. Bo nawet ci, którzy na co dzień ledwie wiążą koniec z końcem, starają się, by na Wigilię było dwanaście potraw, z obowiązkowym karpiem, barszczem z uszkami, pierogami z kapustą i kluskami z makiem. Musi być choinka, po królewsku ubrana, a pod nią upominki od św. Mikołaja. I stół przez całe Święta musi po staropolsku uginać się od jadła - tak było nawet przed dwudziestu laty, gdy wszystko było na kartki. To sporo kosztuje: pieniędzy i wysiłku. Dlatego niektórzy nie lubią Świąt - dotyczy to szczególnie kobiet zmęczonych gotowaniem, pieczeniem, sprzątaniem i długimi kolejkami w sklepach.

Zmęczenie Świętami jest spowodowane naszym egocentryzmem. W praktyce zapominamy bowiem, że Boże Narodzenie to inaczej: urodziny Pana Jezusa. I jak na Jubilata przystało, On ma być - w te dni szczególnie - w centrum naszego zainteresowania. Jest to przecież święto ku czci Syna Bożego, który przyszedł, aby zamieszkać pośród nas i w nas. Ten fakt historyczny aktualizuje się w wymiarze ponadczasowym w liturgii. Dlatego w Adwencie rozlega się wołanie Jana Chrzciciela: "Przygotujcie drogę Panu". W zapale przygotowań, surowy Prorok znad Jordanu zapominał o sobie. Nie szukał wygód i miękkich szat. Za ubiór wystarczył mu pas z sierści wielbłądziej, a za pokarm miód leśnych pszczół i szarańcza. Nie rozczulał się nad sobą, miał przecież ważny cel: przygotować drogę Temu, Któremu nie czuł się godzien rozwiązać rzemyka u sandałów.

Nie namawiam do przeżywania Bożego Narodzenia o suchym pysku, bo nawet Kościół zabrania pościć w święta. Żyjemy w takiej rzeczywistości, gdzie również stół, strój i wystrój, do pewnego stopnia, mogą się okazać ważnym atrybutem świętowania. Ale trzeba się zastanowić, czy przypadkiem bardziej niż przygotowaniem drogi Panu, nie jesteśmy zajęci szukaniem dla siebie jakiejś oberży na popas? I może nawet, za cenę darowania sobie części przygotowań stołu i domu, poświęcić trochę przedświątecznego czasu na przygotowanie serca, na modlitwę i Pokutę?

Źle się bowiem dzieje, gdy wszystko zewnętrznie jest zgodnie z tradycją: wigilia, kolędy, opłatek, choinka... ale zabraknie obecności Chrystusa przyjmowanego i adorowanego w Najświętszym Sakramencie. Bo wtedy Święta są puste i w konsekwencji męczące, jak wszystko, co bezsensowne. Nikt przecież nie urządza wesela bez pary młodej, ani imienin bez solenizanta. A Boże Narodzenie bez Boga, bez Komunii z Nim?