Agnieszka Bugała: - Dlaczego pokazuje Pani światu św. Joannę?

Krystyna Zając: - Dlatego że dziś świętość uważana jest za coś nie do zrealizowania. Uwierzyliśmy, że świętość nie jest możliwa. I to staje się dla nas usprawiedliwieniem do tego, aby nie być świętym i by nie podejmować wysiłku. A św. Joanna żyła tu i teraz - nie możemy zarzucić, że żyła 300 lat temu i nie rozumiała współczesnych realiów. Ona żyła w czasach, w których we Włoszech dokonywały się wielkie przemiany gospodarcze - to bardzo podobna sytuacja do tej, w jakiej teraz żyjemy w Polsce. I to wszystko jej nie przeszkodziło, nie było wymówką.

- Atuty świętej Joanny?

- Atuty to dobre słowo. Ona ma w ręku to wszystko, co ciągle jest przedstawiane jako przeszkoda w byciu świętym. Była lekarzem, pediatrą i chirurgiem, a więc była wykształcona. Była malarką i pianistką, a więc artystką - a to trudne środowisko. My myślimy, że święty musi być bardzo zorganizowany, a przez to bardzo nudny, artysta, według nas, nie mieści się w definicji świętości. Była alpinistką, nie opuszczała żadnego balu, ubierała się według najnowszej mody, czyli robiła wszystko to, o czym dziś mówi się, że jest ze świata i stanowi przeszkodę do bycia świętym.

- Podkreśla się, że to Święta na nasze czasy. Czy tylko dlatego, że żyła tak niedawno?

- To jest Święta na nasze czasy - nie można jej zarzucić, że była zacofana, że była niedzisiejsza. Ale też Święta, której ofiara wychodzi naprzeciw wszystkim pytaniom i wątpliwościom, z którymi boryka się współczesny świat. To jest świat, który nie chce życia, który boi się je chronić. A my mamy przecież za wszelką cenę bronić życia - wszystkie kroki ustawodawcze podjęte w tej chwili w naszym kraju zmierzają w tym kierunku - św. Joanna umiała to życie obronić. I nie dokonywała na co dzień czynów heroicznych - po prostu zajmowała się domem, dziećmi, pracą. Robiła to wszystko, co miliony kobiet na świecie robi każdego dnia. A w tym wszystkim była świętą. Urodziła czwórkę dzieci, choć czekała na dziecko sześciokrotnie. Bardzo chciała mieć ich dużo - Pan Bóg pozwolił, aby urodziła czworo. Takich matek jest bardzo wiele, ale nie wiemy dlaczego akurat ją Pan Bóg się posłużył. Rodzinie bardzo trudno było wyrazić zgodę na rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego, gdyż oznaczało to wkroczenie w ich intymność. Po pewnym czasie jednak doszli do wniosku, że jeśli przez ofiarę Joanny będzie uratowane choć jedno dziecko - ten trud warto podjąć.

- Pani Krystyno, co dziś powiedziałaby św. Joanna tym kobietom, współczesnym, które stoją pod Sejmem, dzierżąc w dłoni tablicę z napisem „To mój brzuch”?

- Myślę, że powiedziałaby: Tak, to jest twój brzuch. Przecież nikt temu nie zaprzecza. Bo i nos jest twój, i dłonie. Jednak dziecko, życie, które pewnego dnia zamieszka w twoim brzuchu, nie jest tylko twoje, nie pochodzi od ciebie, ale od Tego, który jest Dawcą życia.