Od początku mojego kapłaństwa miałem szczęście spotykać w różnych okolicznościach sługę Bożego Jana Pawła II. Po raz pierwszy zdarzyło się to w 1967 r. na zjeździe duszpasterzy sanktuariów maryjnych w Częstochowie, gdzie pełniłem funkcję sekretarza. Siedziałem wówczas przy stole prezydialnym obok kard. Karola Wojtyły, który szeptem wymieniał ze mną uwagi. Z jego inicjatywy zabrałem nawet głos w dyskusji.
Nie minął rok, a kard. Wojtyła przyjechał na koronację do Piaseczna, gdzie byłem wikariuszem. Przybył w zastępstwie Prymasa Stefana kard. Wyszyńskiego, który w tym samym czasie uczestniczył w uroczystościach koronacyjnych w miejscu odosobnienia w Rywałdzie. Pamiętam nawet swego rodzaju poczucie zawodu u osób duchownych i świeckich spodziewających się, zgodnie z ustaleniami, przyjazdu Prymasa. Stosunkowo nowy w tym czasie kardynał nie był zbyt znany duchownym na północy Polski, a tym bardziej świeckim. Potem - gdy kardynał został papieżem - zawód ustąpił miejsca radości i poczuciu dumy.
Tak się złożyło, że wkrótce rozpocząłem pracę w Toruniu, gdzie zamieszkałem w mieszkaniu przy ul. Browarnej 8, w którym podczas swego krótkiego pobytu w Toruniu nocował kiedyś bp Karol Wojtyła.
Gdy ukończyłem studia na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (obecnie Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego), po roku doktorskim w Instytucie Teologii Apostolstwa, bp Stanisław Stefanek zlecił mi opiekę nad grupą osób odpowiedzialnych w diecezjach za Stowarzyszenie Rodzin Katolickich, udaliśmy się na Międzynarodowy Kongres Rodzin do Rzymu. Ojciec Święty, mimo że nie czuł się tego dnia najlepiej, przyjął nas na audiencji. Spotkanie to stało się niezapomnianym przeżyciem.
Kolejne spotkanie z Ojcem Świętym Janem Pawłem II miało miejsce w 1998 r. Byłem ponownie u Ojca Świętego z delegacją z Torunia. Podczas audiencji usłyszałem słowa: „Sprawiliście mi wielką radość tymi odwiedzinami”.
Najsilniejszym przeżyciem było jednak ostatnie spotkanie w Castel Gandolfo w 2003 r. Udaliśmy się tam z delegacją mieszkańców Lisewa, by prosić Ojca Świętego o pobłogosławienie koron dla wizerunku Matki Bożej Lisewskiej. Jan Paweł II dotykał koron i błogosławił je. W odpowiedzi na słowa bp. Andrzeja Suskiego dotyczące koronacji obrazu Matki Bożej w Lisewie, Ojciec Święty wyraził swoją wolę: „Niech tak będzie, niech tak się stanie”.
17 października tego samego roku, kiedy Papież modlił się w Pompejach, w Lisewie papieskie korony zostały nałożone na obraz Matki Bożej. Odczytaliśmy też list od Jana Pawła II nadesłany na dzień koronacji, w którym podkreślił zjednoczenie w modlitwie: „Wy w Lisewie, a ja w Pompejach”.
Jakże się zatem, drodzy Czytelnicy, nie cieszyć, jak nie czuć dumy, że przez wiele lat życia mogłem się wpatrywać i wsłuchiwać w tego Bożego Człowieka. Jakże nie mają się cieszyć mieszkańcy Lisewa, przechowujący w kościelnym archiwum bullę otrzymaną ongiś od papieża Klemensa XII i list od sługi Bożego Jana Pawła II? Niewiele parafii jest tak wyróżnionych.
To wszystko stało się dla mnie i parafian inspiracją do postawienia pomnika Jana Pawła II. Monument stanął przed kościołem pw. Podwyższenia Krzyża Świętego i Najświętszej Maryi Panny Śnieżnej. Ojciec Święty jest obecny w naszych sercach, brzmią nam jeszcze w uszach jego słowa, ale ważny jest dla nas również zewnętrzny znak obecności tego, którego kochaliśmy, i który - jak wierzymy - spogląda na nas z okna Domu Ojca. 18 listopada br. bp Andrzej Suski poświęcił pomnik Jana Pawła II. Wcześniej udzielelił sakramentu bierzmowania młodzieży lisewskiej. Młodzi przygotowali przedstawienie o Janie Pawle II, a chór i schola zaśpiewały pieśni.
Jednocześnie pragnę poinformować, że w Lisewie powstaje pierwsza Kalwaria w diecezji toruńskiej. Już dziś zapraszam na odpust Matki Bożej Lisewskiej 4 sierpnia 2007 r., kiedy planujemy uroczyste poświęcenie Kalwarii Lisewskiej.