Polska rodzina chrześcijańska kultywuje wiele zwyczajów i tradycji wyrosłych z dziedzictwa kulturowego narodu. W tych zwyczajach przeplatają się elementy religijne wyrosłe z chrześcijaństwa z wierzeniami świeckimi. Związek z tradycją odczuwa się najmocniej w czasie obchodów największych świąt kościelnych, takich jak Boże Narodzenie, Wielkanoc, Boże Ciało czy uroczystość Wszystkich Świętych. Świętem, które w polskiej tradycji zajmuje bardzo ważne miejsce, jest Boże Narodzenie. Szczególna atmosfera panuje w Wigilię. Z tym dniem związanych jest też najwięcej obrzędów, obyczajów i wierzeń. Wigilia to jedno z najbardziej rodzinnych polskich świąt. Nasza wiedza na temat możliwości przeżycia wieczerzy wigilijnej jest czasami bardzo ograniczona, jednak każdy z nas pragnie, by był to szczególny czas. Oto kilka wskazówek jak powinna wyglądać wigilia w rodzinie chrześcijańskiej.
Ten jedyny dzień w roku - 24 grudnia jest ukierunkowany na przeżycie jednego wydarzenia, które rozpoczyna wieczerza wigilijna i którego kulminacją jest uroczysta Pasterka - narodzenia Jezusa Chrystusa. Wieczerza wigilijna ma charakter wybitnie religijny. Głębokie przeżycie tego wieczoru jednoczy każdą rodzinę i pozostawia wiele miłych wspomnień. Niemal w każdym domu ubiera się choinkę, pod którą często ustawia się żłóbek z figurą Dzieciątka Jezus, dla upamiętnienia narodzenia Pana Jezusa w Betlejem. Stół nakrywamy białym obrusem, pod którym zgodnie z tradycją umieszczamy siano. Na centralnym miejscu stołu, wśród wielu przygotowanych specjalnie na tę okazję postnych potraw (tradycja mówi, że powinno być ich 12), stawiamy talerzyk z poświęconym opłatkiem i otwartą księgę Ewangelii. Choć zgodnie z prawem kościelnym nie ma obowiązku postu w tym dniu, to jednak zwyczajowo stosuje się tradycyjny post (powstrzymanie się od potraw mięsnych). Na wigilijnym stole umieszczamy także zapaloną świecę (np. Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom), która jest symbolem przychodzącego do nas Jezusa, a zarazem znakiem świadectwa naszej chrześcijańskiej wiary. Pali się ją w czasie wspólnych posiłków i spotkań w ciągu całego okresu Narodzenia Pańskiego. Jedno miejsce przy stole zostawiamy wolne. Pozostawienie wolnego i nakrytego miejsca przy stole też jest pięknym zwyczajem, wyrażającym pamięć o naszych bliskich, którzy nie mogą spędzić świąt z nami. Jest to także znak więzi ze zmarłymi z naszych rodzin oraz gotowości przyjęcia do naszego domu w ten szczególny wieczór osoby samotnej. Warto wcześniej pomyśleć o zaproszeniu do naszego stołu takiej właśnie osoby. Może to być samotny sąsiad czy może jakiś dalszy krewny albo człowiek biedny. Sens wolnego miejsca przy stole najpełniej wyraża się wtedy, gdy zostanie ono zapełnione. Gdy ukaże się pierwsza gwiazdka na niebie, wokół odświętnie zastawionego stołu gromadzi się rodzina, która rozpoczyna wieczerzę wigilijną od śpiewu kolędy „Dzisiaj w Betlejem”. Następnie ojciec rodziny, lub najstarsza osoba wśród zebranych wypowiada słowa: „Z pobożną radością czcimy narodzenie Syna Twego, Panie, daj nam tę łaskę, abyśmy żywą wiarą podjęli głębię tej tajemnicy i pokochali ją gorętszą miłością. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen”. Następnie jest odczytywany fragment Ewangelii wg św. Łukasza 2, 1-14. Potem, w czasie rozmowy rodzice wyjaśniają dzieciom przeczytane słowa. Następnie wszyscy dzielą się opłatkiem, który podaje głowa rodziny i wzajemnie składają sobie życzenia. Po życzeniach wszyscy zasiadają do stołu. Dalszą część wieczoru spędzamy na śpiewaniu kolęd, recytacji poezji o Bożym Narodzeniu i przekazywaniu sobie upominków. Możemy również odczytać nadesłane życzenia od rodziny i przyjaciół. Na zakończenie wszyscy śpiewają ostatnią zwrotkę kolędy „Bóg się rodzi”. Wieczerza powinna trwać do momentu przygotowania rodziny na wyjście do kościoła, by wspólnie z całą parafią radośnie obchodzić tajemnicę Bożego Narodzenia podczas Mszy Pasterskiej.