Z łaski Bożej Opatrzności po raz kolejny w życiu zasiądziemy w ten niedzielny wieczór przy wigilijnym stole. „Przy wigilijnym stole,/ Łamiąc opłatek święty,/ Pomnijcie, że dzień ten radosny, w miłości jest poczęty” - pisał Jan Kasprowicz.
Drżącą ręką dzieląc opłatek zawieramy w nim całe bogactwo mijającego roku. To bardzo znamienny gest. W tym małym opłatku trzeba zawrzeć radości, które były darem rodziny, ale i smutki, niepokoje, a jakże często zranienia, których nie udało się uniknąć. To właśnie dlatego staramy się spędzić ten wieczór w gronie rodziny, aby dokonało się to szczególne spełnienie. Spełnienie, w którym zawiera się nadzieja na jeszcze większą radość, ale i pragnienie, by nadchodzący czas, który zostanie nam dany do przeżycia, był mniej bolesny i uchronił nas i naszych najbliższych przed kolejnymi smutkami. Także ci, którzy oddaleni dziś są od własnej rodziny, niech popatrzą na Świętą Rodzinę, niech pójdą do Jezusa, Maryi i Józefa, aby przeżyć wspólnie z Nimi ten wieczór błogosławiony.
Wigilijny wieczór rozpoczynamy modlitwą. Ona daje siłę do potęgowania radości, ale przede wszystkim do udźwignięcia tego, co trudne, zdobycia się na gest przeproszenia i odwagę przyjęcia przeprosin.
Jak co roku kierując się potrzebą serca pragnę duchowo znaleźć się wśród Was, drodzy moi Diecezjanie, razem dzielić radości i uczestniczyć w chwilach trudnych. Pragnę w tym ostatnim przypadku przynieść Wam i rozbudzić w sercach nadzieję, o której tak dużo rozważaliśmy w tym niedawno zakończonym roku liturgicznym. Mimo, że się zakończył, Kościół nie przestaje być miejscem głoszenia nadziei. Wieloletni program duszpasterski przeżywamy przecież pod hasłem „Kościół niosący ewangelię nadziei”.
W wigilijny wieczór tego roku w sposób szczególny dziękujemy Bożej Opatrzności za dar umocnienia w wierze, którego posłańcem był Ojciec Święty Benedykt XVI. Dziękujemy mu raz jeszcze za słowa, w których wyraził swoją wdzięczność za czas posługiwania Kościołowi sługi Bożego Jana Pawła II i za owoce tej posługi w postaci ożywienia wiary w naszej wspólnocie narodowej, które dokonywało się przez lata długiego pontyfikatu naszego Rodaka.
Jednocześnie z tych słów, które napawały dumą, popłynęła pokorna prośba Namiestnika Chrystusa na ziemi, abyśmy dawali świadectwo wiary Europie, tak bardzo spragnionej Boga.
Rozpoczęliśmy nowy rok liturgiczny, w którym w sposób szczególny chcemy przypatrzeć się powołaniu naszemu. Miejscem najbardziej właściwym dla tego dzieła jest rodzina. To ona staje się Kościołem, w którym odkrywamy nasze powołania, a te odkryte umacniamy poprzez świadectwo życia i w ciszy rodzinnej modlitwy. Składam Wam dziś serdeczne podziękowanie za rodzicielski trud, za świadectwo wiary, które owocuje na przestrzeni diecezji żywym krwiobiegiem wielu wspólnot Domowego Kościoła. Nie byłoby tego radosnego gwaru ministrantów, młodzieży w salkach gromadzących się na spotkania oazowe, KSM-u czy wielu innych, gdyby nie Wasza, Drodzy Rodzice, troska, której początek sięga chwili, kiedy pod sercem odkryliście obdarowanie macierzyństwem i ojcostwem. Maryi i Józefowi polecam wszystkie rodziny oczekujące nowego życia. Cieszę się Waszą radością i dzielę Wasz niepokój, tak przecież bardzo podobny do tego, który przeżywała święta Rodzina oczekując na narodzenie Jezusa. Ufam, że i w Waszym życiu pojawi się radość betlejemskiej nocy.
Ze wzruszeniem pozdrawiam członków Żywego Różańca. Jak kalendarzowe dni przybliżają nas do dnia spełnienia i spotkania z Nowonarodzonym, tak kolejne paciorki różańca przybliżają w naszych sercach i parafiach spełnienie Chrystusowego pragnienia, aby zapalił się ów ogień wiary, który on przyniósł na ziemię z nadzieją, że zapłonie w sercach ludzi. Wiem, że jest wśród Was wielu ludzi starszych i cierpiących. To trudna szkoła odkrywania swojego powołania do starości i dźwigania krzyża. To swoistego rodzaju czas, kiedy człowiek musi zdobyć się na mistyczne wprost zjednoczenie z Chrystusem dźwigającym krzyż samotności Ogrójca i agonii krzyża.
Kończący się rok nie był łatwy. Sporo było w nim akcentów walki z wartościami, z próbami przywrócenia jasnego oblicza Ojczyzny. Słowa pozdrowień kieruję w ten wieczór do Stowarzyszeń, Ruchów i Wspólnot duchowości, a szczególnie do asystentów i członków Akcji Katolickiej. Potrzeba nam dzisiaj ludzi, którzy nie tylko modlitwą, ale i swoim zaangażowaniem w służbie publicznej dadzą świadectwo wartościom ewangelicznym. 17 grudnia podczas spotkania w Strachocinie ujawniła się cicha, comiesięczna praca formacyjna wśród członków Akcji Katolickiej. Na modlitwie u św. Andrzeja Boboli spotkali się ci, którzy jako członkowie AK zostali wybrani do różnych posług w samorządach i innych instytucjach mających za cel służbę ludziom. Życzę wszystkim, którzy tę posługę podejmują, aby byli wierni Bogu i człowiekowi.
„Przypatrzmy się bracia powołaniu waszemu” - to hasło tego roku duszpasterskiej posługi Kościoła. Chciałbym w tym momencie mój wzrok i moje serce skierować w stronę Drogich Kapłanów. Pragnę z całego serca podziękować za ich trud i poświęcenie, które sprawia, że ogień wiary rozpalony we wspólnotach domowych Kościołów nie gaśnie, ale potężnieje we wspólnotach parafialnych. Niech ten łamany opłatek połączy nas w zmaganiach w miłości do Jezusa, Maryi i św. Józefa, aby kolejny rok był jeszcze mocniej nacechowany duszpasterską troską o każde powołanie, o to, by każde z nich znalazło miejsce realizacji we wspólnocie parafialnej. Jeszcze raz gratuluję parafiom i duszpasterzom tych wspólnot, które w tym roku wprowadziły Jezusa do nowych świątyń.
Miejscem szczególnego świadectwa i przypatrywania się trwałości powołania jest czas poza domem. Raduję się radością spotkania przy wigilijnym stole z tymi, którzy na te radosne Święta zawitali do rodzinnych ognisk z emigracji. Modlitwą otaczam tych, którzy musieli w te dni pozostać z dala od Ojczyzny. Niech nowo narodzony Chrystus daje Wam siłę do świadczenia o wartości wiary i pięknie ziemi ojców waszych. Jezus uciekający z rodzicami do Egiptu zna gorycz łez wygnania. Ma też szczególny, jak wierzymy, dar wytrwania dla tych, którzy na obczyźnie nie zapomną o Nim, o Słowie, które stało się Człowiekiem, by człowiek mógł się przebóstwić w swoim zranionym przez grzech pierworodny człowieczeństwie. Powtarzam i Wam swoje życzenia, które często wypowiadam przy spotkaniach z kapłanami: „Trzymajcie się blisko Jezusa, a On was nie zawiedzie”.
Drodzy Diecezjanie - biorę do ręki opłatek i powtarzam słowa poety: „Łamiąc opłatek święty, pomnijcie, że dzień ten radosny, w miłości jest poczęty”.
Wszystkim życzę błogosławionego czasu radosnych Świąt i znaczonego obfitością Bożych darów Nowego Roku. Niech towarzyszą Wam i te dary Bożej Dzieciny, które są tak potrzebne w codziennym życiu: zdrowie, pomyślność, praca, i życzliwość ludzi. Błogosławionych Świąt i Dobrego Nowego Roku.

Wasz Arcybiskup
Józef Michalik