Każdego dnia spotykamy ludzi, którzy nie mogą pogodzić się z faktem przemijania życia. Już nie jeden raz do nas, którzy z pewnością sami bardzo często zastanawiamy się nad tajemnicą śmierci, kierowano pytanie: czy istnienie, wraz z wszystkim co je wypełnia, ma jakiś głębszy sens. Jeśli tak, to gdzie go szukać? Jeszcze mocniej brzmią te pytania wówczas, gdy padają z ust ludzi ochrzczonych, którzy werbalizując swoje wewnętrzne niepokoje, wkraczają w przestrzeń pogłębiania i świadomego przeżywania swej wiary. Zatrzymajmy się zatem na płaszczyźnie chrześcijańskich dylematów dotyczących sensu życia, nadziei i jej spełnienia. Spróbujmy prześledzić trzy etapy ludzkiego istnienia: narodzenie chrzcielne, życie w perspektywie wieczności i spełnienie nadziei. Popatrzmy na nie przez pryzmat Zmartwychwstałego Chrystusa, który stoi w centrum naszej wiary.

Zrodzeni w chrzcie

Chrzest rozpoczyna życie chrześcijańskie. Jest on - jak mówi św. Paweł - zniszczeniem dawnego człowieka, obarczonego grzechem, i stworzeniem nowego, powołanego do życia w Królestwie Boga. Od tego momentu życie nabiera nowego sensu, a każda jego chwila przybliża człowieka do spełnienia nadziei. Nie jest to zwyczajna, ludzka nadzieja, o jakiej często mówimy, gdy czegoś oczekujemy od drugiego człowieka, czy też od świata. Nadzieja chrześcijańska rodzi się w wodach chrztu i wypływa z uczestnictwa w Krzyżu i Zmartwychwstaniu Chrystusa. Jej przedmiotem jest życie wieczne, a więc powrót do utraconego raju. Od chwili zanurzenia w wodach chrzcielnych chrześcijanin winien całym życiem odpowiedzieć na ten szczególny dar, który otrzymał.

Ze śmierci do życia...

Skąd płynie moc chrześcijańskiej nadziei? Już od momentu grzechu pierworodnego Bóg zapowiadał odkupienie stworzenia. W swojej miłości nieustannie dążył do odnowienia przymierza, zerwanego przez nieprawość ludzkich serc. Ostatecznie obiecał, że pośle Mesjasza, który przywróci stworzeniu utraconą godność i dziedzictwo raju. Wypełniło się to w osobie Jezusa z Nazaretu. Wraz z Jego przyjściem na świat rozpoczęły się czasy eschatologiczne. „Bóg tak umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” - powiedział o sobie Jezus w rozmowie z Nikodemem. On jest Sługą Jahwe z proroctw Izajasza, wydanym na świat, by pokonać szatana i przywrócić człowiekowi niekończące się życie. Jezus pokonał grzech i moc zła umierając na Krzyżu. Jeszcze donioślejsze jest jednak wydarzenie Jego Zmartwychwstania, gdyż z tajemnicy pustego Grobu zrodziła się nowa nadzieja człowieka. Śmierć - owoc grzechu, została pokonana. Od tego momentu - jak pisze św. Grzegorz z Nazjanzu - każdy człowiek staje się przez chrzest uczestnikiem nowego życia: „W chrzcie jesteśmy pogrzebani razem z Chrystusem, aby razem z Nim zmartwychwstać”.

Żyć Zmartwychwstaniem...

Nie ma większego wydarzenia w historii zbawienia nad Zmartwychwstanie Pana. Ono nadaje sens istnienia całemu stworzeniu. „Jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara” - pisze Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian (1 Kor 15, 14). Istotnie, gdyby nie było wielkanocnego poranka, świat nadal podążałby w nieznanym kierunku. Zmartwychwstanie Chrystusa otworzyło przed ludzkością dostęp do życia w Królestwie Ojca. Stając w obliczu Pustego Grobu niech z naszych serc płynie pełen nadziei okrzyk: „Gdzież jest, o śmierci twoje zwycięstwo? Gdzież jest, o śmierci, twój oścień? Bogu niech będą dzięki za to, że dał nam odnieść zwycięstwo przez Pana naszego Jezusa Chrystusa” (1 Kor 15, 55).