Podczas Ostatniej Wieczerzy Pan Jezus ustanowił sakrament swego Ciała i Krwi. Ustanowił Eucharystię i jednocześnie powierzył ją swoim Apostołom i ich następcom, by w Jego imieniu uobecniali ten niepojęty dar przez wszystkie pokolenia. My, kapłani, jesteśmy sługami i szafarzami tego daru nie na mocy naszych zasług. Przeciwnie, zostaliśmy powołani do tej świętej posługi pomimo naszych słabości i ograniczonych sił.
„Tajemnica kapłaństwa w Kościele - mówił Benedykt XVI w Wielki Czwartek 2006 r. - polega na tym, że my, nędzne istoty ludzkie, na mocy sakramentu możemy mówić, posługując się Jego «Ja»: «in persona Christi». On pragnie spełniać swoje kapłaństwo za naszym pośrednictwem. (...) Żeby codzienność nie zniszczyła tego, co jest wielkie i tajemnicze, potrzebujemy takiego szczególnego wspomnienia, potrzebujemy powrotu do tej godziny, w której On położył na nas swoje ręce i uczynił nas uczestnikami tej tajemnicy”. (...)
Zdajemy sobie wszyscy sprawę, że w ostatnim okresie szczególną odmianą „codzienności”, która może niszczyć to, co jest wielkie i tajemnicze w kapłaństwie i w Kościele, jest tzw. lustracja. Jest to bolesny spadek po latach panowania komunistycznego reżimu. Ten spadek odsłania zdradę i słabość niektórych ofiar systemu, czasem ofiar nieświadomych. Ujawnia także przewrotność wrogów narodu i Kościoła, którzy działali w ukryciu i zgromadzili gigantyczny materiał, rejestrując w swoisty sposób, w „ubecki” sposób, słowa i zachowania ludzi. Taki rejestr już sam w sobie jest niemoralny, bo miał służyć zniewoleniu człowieka i społeczeństwa, by zapewnić utrzymanie władzy tym, którzy sięgnęli po nią jako uzurpatorzy. (…)
Otrzymaliśmy wielki i tajemniczy dar kapłaństwa. Otrzymaliśmy go nie dla siebie, ale dla innych. To jeszcze jeden powód do tego, by nie tkwić bez końca w kręgu lustracji - w kręgu zajmowania się przeszłością, w kręgu podejrzeń, strachu, upokorzeń. Nie! Jesteśmy posłani, by głosić Dobrą Nowinę i przywracać nadzieję. Oczyszczeni, nawróceni, chcemy pokornie głosić światu Jezusa Chrystusa i Jego orędzie zbawienia. (...)
Pojednani i odnowieni wewnętrznie, powróćmy do naszych parafii i wspólnot, do wiernych powierzonych naszej kapłańskiej pieczy. Głośmy im Jezusa Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, Zwycięzcę grzechu i śmierci, którego Duch odnawia oblicze ziemi. Niech On odnawia oblicze utrudzonej polskiej ziemi, aby była królestwem przebaczenia i pojednania, dobra i pokoju. Aby była królestwem miłosiernej miłości.

Katedra Wawelska, 5 kwietnia 2007 r.