Parafia, erygowana przez abp. Bolesława Pylaka w 1995 r., już wpisała się w historię miasta i archidiecezji mocną wiarą oraz cennymi inicjatywami duchowo-materialnymi. O najważniejszej z nich - budowie świątyni, która jest nie tylko „domem z kamieni i złota”, mówił w sprawozdaniu proboszcz ks. kan. Adam Wełna.
„20 kwietnia 1997 r. został poświęcony plac pod budowę kościoła, w maju ruszyły prace budowlane, a już we wrześniu abp Józef Życiński wmurował kamień węgielny” - przypomniał Ksiądz Proboszcz. Przełomowym wydarzeniem dla wspólnoty było wejście w Rok Jubileuszowy 2000, kiedy to podczas pasterki „zostały otworzone drzwi nowej świątyni”, a Metropolita po raz pierwszy odprawił w jej murach Mszę św. „Wejście w trzecie tysiąclecie rzeczywiście było dla naszej parafii «wypłynięciem na głębię» spraw duchowych i materialnych - mówił ks. Wełna. - To był czas wystroju naszej świątyni pod czujnym okiem Andrzeja Widelskiego i jego rodziny”. Do wszelkich prac parafianie przystępowali chętnie, bo chcieli, by Jasnogórski Obraz Nawiedzenia gościł w murach konsekrowanej już świątyni. Dzięki wielkiemu zaangażowaniu i trosce Księdza Proboszcza, a także zrozumieniu i hojności wiernych, w 10. roku od powstania parafii odbyła się konsekracja kościoła.
Kilkutysięczną parafię (ok. 7500) zamieszkują przede wszystkim ludzie młodzi, przybywający do Lublina z różnych części Polski, którzy potrzebują duchowego wsparcia. Znajdują je w Kościele, uczestnicząc w niedzielnej i codziennej Mszy św., nabożeństwach okresowych, nowennie do Patronki - Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Jak zauważa Ksiądz Proboszcz, wpływ na pozytywne oblicze parafii mają działania wspólnot i ruchów oraz comiesięczne katechezy dla dorosłych, osnute wokół Katechizmu Kościoła Katolickiego. Parafia słynie z bogactwa grup, a wierni gromadzą się w Ruchu Focolare, kołach różańcowych kobiet i mężczyzn, zespole charytatywnym, Polskim Związku Kobiet Katolickich, grupie modlitewnej ojca Pio, Legionie Maryi, oazie Domowego Kościoła, Radzie Duszpasterskiej. Dzieci i młodzież znajdują swoje miejsce w scholi i Liturgicznej Służbie Ołtarza. Parafia wspiera potrzebujących, m.in. fundując obiady w stołówkach szkolnych, czy opłacając czesne za przedszkole, a także angażuje się w pomoc na płaszczyźnie ponadparafialnej, wspierając Hospicjum Dobrego Samarytanina i Hospicjum Sióstr Pasterek.
Spotykając się z Księdzem Biskupem, wierni opowiadali Pasterzowi o codziennych sprawach. Z dumą podkreślali, że wraz z murami nowej świątyni rosła wspólnota ludzi dążących do świętości. „Miarą jedności wspólnoty jest sposób przeżywania radości i trosk. Idea budowy naszej świątyni jednoczyła nas wszystkich wokół niestrudzonego i oddanego bez reszty Proboszcza - mówili przedstawiciele Rady Parafialnej. - Razem stworzyliśmy wspólnotę dóbr materialnych i duchowych; jedni pracując na placu budowy, inni wspierając ją finansowo lub duchowo, ofiarując swoje cierpienia i modlitwy”. Świadomi zagrożeń, niesionych przez współczesne czasy, deklarowali gorliwość i zaangażowanie na miarę czasów apostolskich. „Czynem i słowem staramy się ukazywać światu ewangeliczne orędzie Chrystusa - mówili przedstawiciele ruchów i wspólnot. - Wiemy, że fundamentem codziennego życia jest modlitwa, rozważanie słowa Bożego i korzystanie z sakramentów”.
W dniu wizytacji bp Cisło wiele czasu poświęcił rodzinom. Spotkał się z dziećmi przygotowującymi do przyjęcia I Komunii św., udzielił sakramentu chrztu i bierzmowania, błogosławił małe dzieci. Ich rodzice, „świadomi, że nic bardziej nie przekonuje do Chrystusa, jak przykład i prowadzenie autentycznie chrześcijańskiego życia”, zapewniali Pasterza, iż starają się czynić wszystko, by zachować najcenniejszą wartość - rodzinę. W darach ołtarza rodzice złożyli m.in. nauczanie Jana Pawła II skierowane do rodzin oraz obrączki, które wyrażały „zobowiązanie i gotowość, by z ofiarną miłością troszczyć się o trwałość małżeństw”.
Wierni, wdzięczni Księdzu Biskupowi za spotkanie umacniające w wierze, nadziei i miłości, ofiarowali Pasterzowi wizerunek swojej Patronki, namalowany przez Andrzeja Widelskiego.