Spór rządu Millera z Radą Polityki Pieniężnej przybiera dość groteskową już formę, zwłaszcza gdy SLD-owscy koalicjanci, PSL i UP proponują zmianę ustawy o Narodowym Banku Polskim i Radzie Polityki Pieniężnej tak, by... rozszerzyć ją i wprowadzić do niej nowych członków. Zważywszy bardzo wysokie uposażenia członków Rady Polityki Pieniężnej ( niedawno sprawa stała się głośna) - czyżby chodziło o nowe posady dla partyjnych kolegów? No i jak to się ma do deklarowanej w kampanii wyborczej przez Millera chęci ograniczenia biurokracji?...

Najwyraźniej inspirowane przez SLD-PSL i UP chcą wpisać do znowelizowanej ustawy, by Rada Polityki Pieniężnej i Narodowy Bank Polski zajmowały się także "wzrostem gospodarczym i walką z bezrobociem". Czyżby chodziło o próbę rozmywania odpowiedzialności za politykę gospodarczą rządu, która jak dotąd sprowadza się do drenowania obywatelskich kieszeni nowymi podatkami i nowymi (już zapowiadanymi) podwyżkami: czynszów, opłat energetycznych itd?...

Jednak jałowość owego sporu o rolę, skład i kompetencję Narodowego Banku Polskiego i Rady Polityki Pieniężnej (tak naprawdę jest to spór o to, czy obniżyć stopy procentowe, czy nie) uwypukla inny fakt. Rządząca lewica chce potanienia kredytu, upatrując w tym istotne remedium na bolączki polskiej gospodarki. Jednak prywatni przedsiębiorcy nie biorą kredytów inwestycyjnych z dwóch powodów: po pierwsze dlatego, że w duszonym podatkami społeczeństwie kurczy się popyt (a mało kto zdecyduje się na inwestowanie, gdy popyt maleje); po wtóre: to polityka rządu odstręcza banki od kredytowania inwestorów, gdyż bankom bardziej opłaca się kupić tzw. obligacje państwowe, które dają im pewny i wysoki zysk. Kupując obligacje państwowe, banki nie muszą sprawdzać business planu indywidualnego przedsiębiorcy, jego wiarygodności kredytowej, kondycji jego przedsiębiorstwa ani szacować rentowności tej inwestycji. Kupując obligacje państwowe (czyli udzielając pożyczki państwu), banki zarabiają znacznie więcej (i z państwową gwarancją!), niż gdyby kredytowały przedsiębiorczość.

Sam wicepremier Belka sprzedał bankom tylko w grudniu ( o ile dobrze pamiętam) obligacji państwowych na ok. 10 miliardów zł, a na rok bieżący zapowiedział sprzedaż obligacji państwowych na kwotę wielokrotnie większą... W tej sytuacji naiwnością jest sądzić, że niższe stopy procentowe, wymuszane na bankach, wpłyną w jakiś istotny sposób na gospodarkę. Przy tej ilości pieniądza, jaką kreuje rząd, pożyczając "pod obligacje państwowe" - muszą to być jedynie jakieś znikome kwoty, które ani nie ożywią gospodarki, ani nie zmniejszą bezrobocia. No a czy dla kilku nowych posad warto "psuć" złotówkę?