Pracę zaczynałam w Krakowie w ramach wspólnoty „Wiara i Światło” jako wolontariusz. Nazwano nas tam „Paszczakami”, ponieważ opiekowaliśmy się „Muminkami” - tak we wspólnocie nazywano osoby upośledzone umysłowo. To był ruch, który zajmował się wyszukiwaniem w domach osób niepełnosprawnych i tworzeniem z nimi wspólnoty i specjalnego duszpasterstwa. Tam jako bardzo młody „Paszczak” nauczyłam się jak ogromnie ważne jest przyprowadzanie ich do Jezusa, na Mszę św., przygotowywanie do sakramentów św. Dane mi było zobaczyć na własne oczy prawdę, że „wiara upośledzonych jest jednym z dowodów na istnienie Boga” - o czym mówił w Krakowie Jean Vanier. Z tych spotkań ruchu „Wiara i światło” powstała Fundacja im. Brata Alberta w Krakowie. Jej mottem stały się słowa: „Im kto bardziej opuszczony, z tym większą miłością służyć mu trzeba”. Fundacja się rozrosła i ma obecnie swoje ośrodki w kilkunastu miastach w Polsce. Są to ośrodki dla osób niepełnosprawnych umysłowo. Jak pokazały lata praktyki, takie miejsca są bardzo potrzebne. W tych ośrodkach powstały również warsztaty terapii zajęciowej i świetlice terapeutyczne. Jednak najbardziej potrzebne dla tych osób są domy stałego pobytu, schroniska, gdzie mogą znaleźć swoje miejsce w życiu, zwłaszcza gdy zabraknie rodziców czy opiekunów. Tych ośrodków stale jeszcze w Polsce bardzo brakuje.
Obecnie jestem psychologiem w Caritas Diecezji Legnickiej i pracuję w projekcie „Indywidualne ścieżki”. Pracuję z osobami niepełnosprawnymi, zwłaszcza w kierunku ich aktywizacji, usamodzielnienia, a także możliwości znalezienia i podjęcia przez nie pracy.
Projekt ten w dużej mierze polega na otwieraniu ludzi niepełnosprawnych na kontakty z innymi, uczenia się bycia wśród ludzi, akceptacji siebie, radzenia sobie ze stresem w różnych sytuacjach, ale także wejściem w świat wartości i myślenia pozytywnego. Dane jest mi współpracować z osobami z różnymi rodzajami niepełnosprawności (są wśród nich osoby niepełnosprawne ruchowo, niepełnosprawne umysłowo, z chorobami psychicznymi, chorobami somatycznymi, osoby niesłyszące, osoby niedowidzące i niewidome). Kontakt z nimi jest dla mnie bezcennym darem. Jest moim powołaniem usłyszanym na I roku studiów - cichym głosem, który stale słyszę i który stale jest moją radością niezmienną przez te lata. Właśnie nie niełatwą pracą, nie poświęceniem - ale radością i powołaniem.
W ramach Duszpasterstwa Osób Niepełnosprawnych Diecezji Legnickiej, którym opiekuje się bp Stefan Regmunt i gdzie dane jest mi współpracować jako przewodniczącej Wolontariatu Osób Niepełnosprawnych - już od 1999 r. osoby niepełnosprawne bardzo chętnie uczestniczą w pielgrzymkach i spotkaniach integracyjnych, które są dla nich organizowane. Co roku zwiększa się liczba uczestników tych wydarzeń. Bardzo wiele osób przychodzi na spotkania opłatkowe dla osób niepełnosprawnych, jakie są organizowane w różnych rejonach diecezji, nasz wspólny bal sylwestrowy w Legnicy gromadzi już od kilku lat ponad 500 osób. Ich obecność na tych spotkaniach potwierdza, że ta praca ma sens i jest potrzebna, zarówno osobom niepełnosprawnym, jak ich rodzinom, opiekunom i bliskim, ale też młodym i bardzo młodym wolontariuszom, którzy do nich się tak chętnie garną. Dla wielu osób niepełnosprawnych takie spotkania to jedyna okazja, by wyjść z domu, spotkać się z innymi. Dla nas ogromną radością jest zwłaszcza to, że osoby z małych miejscowości, które do tej pory bały się pokazać na zewnątrz, nabierają odwagi i decydują się uczestniczyć w życiu Kościoła i społeczeństwa. I stale z miłością ich do tego zachęcamy!
Przez te 25 lat mojej pracy z osobami niepełnosprawnymi dane mi było widzieć ogromne zmiany w Polsce jeżeli chodzi o sytuację osób niepełnosprawnych. Ogromną rolę odegrał Ojciec Święty Jan Paweł II, który przez swoje świadectwo w przyjmowaniu i akceptowaniu niepełnosprawności stał się dla nich i dla nas wszystkich - tak bardzo autentycznym świadkiem. Uświadomił ludziom, że osoba niepełnosprawna nie jest nikim gorszym, że „wszyscy jesteśmy dziećmi Jednego Ojca”.
Wiele zmian dokonało się również dzięki temu, że w Polsce po przemianach w 1989 r. powstał Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, który zaczął dofinansowywać turnusy, rehabilitację społeczną i zawodową osób niepełnosprawnych. Dzięki temu zaczęło być ich widać na ulicy, nad morzem, w górach. Okazało się, że w Polsce są ludzie niepełnosprawni i że mają prawo tu być. Zmieniał się też sposób patrzenia społeczeństwa na osoby niepełnosprawne, głównie poprzez ich obraz przekazywany w mediach, które wciąż jeszcze mogą tak dużo dobrego zrobić w tej sprawie.
Pomimo tych wielkich zmian i wielu rzeczy, które udało nam się dokonać, jest jeszcze naprawdę bardzo wiele do zrobienia. To jest proces, który ciągle trwa. Cieszę się, że mogę w tym procesie uczestniczyć. Jest takie chińskie przysłowie: „Obyś żył w ciekawych czasach”. Myślę, że nasze czasy są bardzo ciekawe. I wciąż takie pionierskie.
Wszystkim, którzy pracują z niepełnosprawnymi, wszystkim wolontariuszom życzę, aby ich praca była radością, aby odkryli w swoich sercach ten cichy głos powołania do służby z miłością osobom niepełnosprawnym - służby cierpiącemu Jezusowi w niepełnosprawnym człowieku.