Tuż po objęciu władzy lewica uderzyła w katastroficzny ton propagandowy: że to niby finansowa sytuacja kraju jest "tragiczna", a wszystkiemu winne są nieudane reformy rządu Buzka no i, oczywiście, Rada Polityki Pieniężnej. W reformach rządu Buzka SLD maczał jednak nie tylko palce, ale ręce - gdyż bez zastrzeżeń poparł dwie z tych reform, akurat najbardziej kontrowersyjne (administracyjną, która przysporzyła biurokracji, i zdrowia - o której szkoda mówić...). Likwidując osławioną "dziurę budżetową", postkomuniści bezpardonowo sięgnęli po oszczędności obywateli, ani myśląc oszczędzać na biurokracji, zresztą wbrew swym przedwyborczym zapowiedziom. Następnie dostosowali ilość ministerstw w Polsce do "standardu unijnego" i na tym skończyły się obietnice wyborcze... Co gorsza: zapowiedzieli już... rozrost biurokracji przez powołanie kolejnego urzędu centralnego: "do spraw informacji o Unii Europejskiej". Być może "walka z biurokracją przez jej rozbudowę" mieści się w marksistowskiej dialektyce, ale nie w zdrowym rozsądku. Idzie więc o to samo, co zawsze: o nowe, dobrze płatne posady państwowe dla partyjnego zaplecza.

Mimo szeroko dętej wizyty Putina w Polsce - najważniejsza sprawa, dostaw gazu wedle polskich możliwości płatniczych, nie została załatwiona. W rozmowach rząd zlekceważył zupełnie sprawę odszkodowań dla Polaków za sowieckie ludobójstwo i pracę niewolniczą, natomiast priorytetem rządu okazały się niewątpliwie czystki w służbach specjalnych i policji. Z kolei likwidacja ulgi budowlanej była następnym zamachem na kieszenie obywateli, pozbawiającym jakże wielu średniozamożnych Polaków szans na własny dom (nie mówiąc już o żałosnych konsekwencjach dla budownictwa). Rzekome otwarcie handlowe (na handel z Rosją) - po wizycie Putina - okazuje się nie tyle "przełomem" w stosunkach gospodarczych, co cieniutką koncesją, udzieloną łaskawie przez władze rosyjskie. Powiedzieć więc można, że 100 dni rządu Millera to raczej Waterloo niż Austerlitz - jeśli już trzymać się symboli epoki napoleońskiej.

Zarazem - wzrosło bezrobocie, przekraczając 17 procent. Nic też dziwnego, że poparcie dla rządzącej koalicji spadło o 14 procent w porównaniu z okresem równie radosnych, co pustych obietnic z kampanii wyborczej.

Największą słabością rządu Millera po 100 dniach wydaje się kompletny brak pomysłu na wyprowadzenie kraju z tego statusu: ni to "państwa wolnorynkowego", ni to "republiki bananowej" - który sprawia, że tylko "przy władzy" i z publicznych pieniędzy żyje się dobrze. Rozwiera się więc przepaść między "Polską etatystyczną" i " koncesjonowaną" - a resztą narodu. Korupcja, afery i "układy" to tylko pochodne tego stanu rzeczy: za który SLD i UP ponoszą odpowiedzialność nie tylko w okresie minionych 100 dni.