Ostatnie dni września i pierwsze października 1962 r. były dla kardynała Stefana Wyszyńskiego niezwykle wypełnione rozmaitymi zajęciami. 5 października wyjeżdżał na rozpoczęcie II Soboru Watykańskiego, i obrady jego pierwszej sesji. Pobyt w Rzymie miał trwać ponad dwa miesiące. Nic więc dziwnego, że Ksiądz Prymas chciał załatwić najważniejsze sprawy Kościoła w Polsce i dwóch podległych mu archidiecezjach: gnieźnieńskiej i warszawskiej.

Jednocześnie wiele uwagi poświęcił wyjaśnianiu wiernym potrzeby Soboru. Mówił o tym między innymi w kazaniach wygłoszonych: 25 września w kościele akademickim pw. Świętej Anny w Warszawie i 1 października w Bazylice Prymasowskiej w Gnieźnie. Tym sprawom był także poświęcony list pasterski Episkopatu Polski do duchowieństwa i wiernych zatytułowany: "Przed wyjazdem na Sobór Watykański II", który Ksiądz Kardynał podpisał do rozpowszechnienia 30 września.

Oprócz odpowiedzi na pytanie sformułowane w liście Episkopatu: Dlaczego w obecnych tak zawiłych i tak zmiennych czasach zabrał się Kościół święty do tak trudnych zadań? nauczanie Prymasa Tysiąclecia było zachętą do włączenia się w dzieło soborowe. Była to jego niezwykle oryginalna myśl, która płynęła z prośby papieża Jana XXIII o modlitwę za Sobór.

Zgodnie z jego intencjami biskupi polscy zarządzili, by od 2 października przez dziewięć dni poprzedzających otwarcie Soboru we wszystkich katedrach, świątyniach parafialnych, zakonnych i rektorskich oraz kaplicach publicznych odprawiono Nowennę do Ducha Świętego. Inicjatywą zaś szczególną było "Czuwanie soborowe z Maryją Jasnogórską". Trudno dokładnie określić, kiedy zrodził się pomysł takiego modlitewnego wsparcia Soboru. Nie ulega wątpliwości jednak, że inspiracją był fakt, iż podczas lutowej sesji przygotowawczej do Soboru Watykańskiego II papież Jan XXIII oddał wszystkie prace soborowe pod szczególną opiekę Czarnej Madonny. Ksiądz Prymas odczytał to jako wyjątkowe zobowiązanie dla Polaków. Postanowił, że od 11 października do 8 grudnia, a więc w okresie obrad pierwszej sesji we wszystkich parafiach odbywać się będą modły pod hasłem "Czuwanie soborowe z Maryją Jasnogórską". Takie czuwanie odbywać się miało w tym czasie jeden raz i miało trwać całą dobę. Poszczególne diecezje ustaliły kalendarz, według którego kolejne parafie miały podjąć czuwanie i modlić się o łaski dla Soboru. W całej Polsce w ten sposób codziennie modliło się w intencji Soboru Watykańskiego II od 30 do 50 wspólnot parafialnych.

Ksiądz Prymas i polscy biskupi wzywali, w ślad za Ojcem Świętym Janem XXIII, do pokuty i umartwień ofiarowanych w intencji Soboru.

Wszystkie te inicjatywy Księdza Prymasa świadczą o jego głębokiej wierze i świadomości, że wszystko jest w rękach Boga oraz o przekonaniu o wielkiej sile modlitwy. Ale tak już Bóg postanowił, że w normalnych planach Opatrzności otrzymujemy łaskę za pośrednictwem modlitwy. Łaskawość Boża w stosunku do przebiegu Soboru będzie uzależniona od modlitw świata chrześcijańskiego. Innym słowy: zmiłowanie Boże dla świata zależy od żarliwości naszych modlitw i ich skuteczności.