Czas ferii i początek drugiego półrocza to dla maturzystów pierwszy sygnał coraz szybciej zbliżającego się egzaminu dojrzałości. Przygotowania do tej pierwszej, tak ważnej próby w życiu zaczynają przybierać na intensywności, a w myślach pojawiają się pytania o przyszłość, o wybór drogi życiowej. Chcąc pomóc młodym ludziom, aby z odwagą podeszli do wyzwań swojego wieku, a zwłaszcza w dobrym duchowym przygotowaniu się do matury, Wydział Katechetyczny Kurii Diecezjalnej Płockiej po raz kolejny zorganizował w okresie ferii zimowych (od 11 do 24 lutego) rekolekcje dla maturzystów. Mają one w naszej diecezji już długą tradycję i niezmiennie pociągają wielu młodych ludzi, którzy dowiadują się o niej od swoich katechetów oraz starszych kolegów i... przyjeżdżają. A gdy przychodzi im odjeżdżać, wielu mówi, że każdemu człowiekowi potrzebne są doświadczenia takie jak to, żeby bardziej utwierdzić się w wierze.
W tegorocznych rekolekcjach wzięło udział ogółem 450 maturzystów diecezji płockiej. Najwięcej z nich uczestniczyło w zamyśleniach zorganizowanych na terenie sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Płocku, w miejscu pierwszych objawień Jezusa Miłosiernego Siostrze Faustynie. Inne grupy maturzystów przeżywały swoje rekolekcje w Katolickim Centrum Formacji w Sikorzu oraz na terenie ośrodka Caritas w Popowie. Prowadzącymi poszczególne turnusy byli księża: Zbigniew Olszewski, Paweł Waruszewski, Andrzej Janicki, Michał Fordubiński, Robert Kamiński oraz ks. dr Rafał Bednarczyk. Swoją pomocą służyły im Siostry: Aleksandra, Amadea i Jolanta ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, Siostry Marietta i Regina ze Zgromadzenia Sióstr Pasjonistek oraz Siostry Sabina i Tomira ze Zgromadzenia Misjonarek Świętej Rodziny.
„Młodzi ludzie szukają, są głodni prawdy i miłości, a przy tym jest w nich wiele lęków i obaw. Potrzebują takiego spotkania z Chrystusem, które pozwoli im odnaleźć w Jego Osobie niewyczerpalne źródło prawdy i miłości” - dzielili się swoimi spostrzeżeniami prowadzący rekolekcje. Taki też był cel rekolekcji - pomóc młodemu człowiekowi usłyszeć głos Boga w swoim sercu, pogłębić z Nim swoją więź i pozwolić Mu siebie prowadzić przez życie. Stąd na rekolekcjach nie zabrakło spotkań z ludźmi, którzy mogli podzielić się doświadczeniem prowadzenia przez Boga na drodze powołania kapłańskiego, zakonnego i oczywiście rodzinnego. Jedna z uczestniczek rekolekcji w Popowie zapisała: „Co mnie zafascynowało? Spowiedź - była wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju, taka głęboka i szczera. Tworzenie więzi w czasie Mszy św., kiedy wszyscy trzymaliśmy się za ręce, odmawiając «Ojcze nasz», chociaż tak naprawdę wcale się nie znaliśmy. Wspólny śpiew, dźwięk gitary i wieczorne pogadanki... Ciekawe były tematy poruszane na konferencjach: o budowaniu, o miłości, o modlitwie... Inną rzeczą, która mnie poruszyła, to świadectwa różnych osób”.
Bp Roman Marcinkowski, który spotkał się z uczestnikami kilku grup rekolekcyjnych, zachęcał maturzystów, aby szukając sensu swojego życia, nie bali się przychodzić do Chrystusa. „Wchodzicie w świat, który nie jest wcale taki łatwy - mówił Ksiądz Biskup. - Stawiając na Chrystusa, wybierając życie oparte na fundamencie wiary, zdołacie zachować w sobie to, co jest w was najpiękniejsze - czyste sumienie i czyste serce”.
„Spotykając się z młodzieżą na rekolekcjach i patrząc, jak ona je przeżywa, trudno twierdzić, że mamy dziś w Polsce złą młodzież - zauważył podsumowując akcję ks. prof. Ryszard Czekalski, dyrektor Wydziału Katechetycznego. - Mamy wspaniałą, dobrą młodzież, która chce słuchać o Panu Bogu, chce się modlić, chce budować swoje życie na prawdziwych wartościach, bo to jest najlepszy klucz do udanego i szczęśliwego życia - dodał. - Oni potrzebują tylko mądrych i odważnych przewodników wiary w osobach swoich rodziców, katechetów i duszpasterzy”.
Maturzyści powrócili po rekolekcjach do swoich domów i szkół. W warunkach codzienności przyjdzie im sprawdzać, co te rekolekcje wniosły w ich życie. Pozostanie to w dużej mierze tajemnicą ich serc; najwięcej będzie zależało od tego, na ile będą gotowi zachować w sobie młodość ducha i wrażliwość oraz otwierać się na działanie łaski Bożej w ich życiu.