Odeszła po długiej i ciężkiej chorobie 1 czerwca 1995 r. Ale czy można o niej zapomnieć? Czy można pominąć nazwisko Marii Dawidowicz we wspomnieniowej rubryce okresu stanu wojennego?

Nie obnosiła się ze swymi zasługami. Skromna, oddana bez reszty sprawie. Ileż to razy ciche pukanie do drzwi, parę wymienionych słów i już jakiś młody człowiek miał schronienie, świeżą pościel, posiłek. Nie zastanawiała się nad tym, że naraża rodzinę, wnuki - to był odruch serca: trzeba pomóc. Wyniosła to z domu rodzinnego, gdzie od dzieciństwa patrzyła na swoich najbliższych, którzy bezgranicznie oddani byli Polsce - uczestniczyli w powstaniach narodowych, a jej ojciec, Kazimierz Dawidowicz, był osobistym członkiem ochrony Józefa Piłsudskiego.

W mieszkaniu Mamy odbywały się spotkania młodzieży, dyskusje na tematy bieżące, wymiana zakazanej literatury. Spotkania te Mama ubogacała przekazywaniem prawdy historycznej okresu stalinowskiego i II wojny światowej. Najwięcej jednak udzielała się w Diecezjalnym Komitecie Pomocy Bliźniemu. Działalność ta polegała głównie na realizacji recept na leki trudno dostępne dla wszystkich potrzebujących pomocy oraz organizowaniu pomocy materialnej, głównie żywnościowej, dla rodzin osób represjonowanych. Niejednokrotnie osobiście dostarczała ową pomoc i wspierała ludzi psychicznie.

Znana jest czytelnikom Niedzieli historia najścia przez oddział ZOMO siedziby Diecezjalnego Komitetu Pomocy Bliźniemu. Była tam m.in. nasza Mama. Tupot ciężkich butów zomowców tkwił w jej pamięci bardzo długo. Później jak zły sen wracały we wspomnieniach krzyki, wepchnięcie siłą do samochodu i bez żadnych wyjaśnień wywiezienie na przesłuchanie. Rewizja osobista, poniżanie i przemoc - to metody stosowane wówczas wobec zatrzymanych bezbronnych kobiet. Historia ta tylko dodała jej zapału do dalszej działalności. Przerwała tę działalność dopiero ciężka choroba - i tu serdeczne "Bóg zapłać" dla wszystkich, którzy udzielali nam pomocy w tych trudnych chwilach.