To pierwszy ordynariusz diecezji łódzkiej bp Wincenty Tymieniecki zapragnął, aby w Łodzi osiadł zakon karmelitański, który pomagałby swymi modlitwami duchowieństwu i wiernym. Wyjednał u przeoryszy Karmelu przemyskiego wydelegowanie do Łodzi ośmiu mniszek. 10 maja 1928 r. rano przywitał je na dworcu wysłannik biskupa ks. prał. Burakowski. Sam bp Wincenty Tymieniecki podczas spotkania się z siostrami powiedział. „Witam w Łodzi córki Wielkiej Teresy! Czeka was zadanie wielkie. Dużo macie do uproszenia, wiele do przebłagania...”. Rozpoczęto fundację klasztoru na posiadłości przy zbiegu ulic Zgierskiej i obecnej św. Teresy. Nowa siedziba była ciasna i uboga; kaplica i dwa pokoje maleńkie w domku na wpół zapadniętym w ziemię. Mimo to życie sióstr płynęło jak w regularnym klasztorze. Bp Tymieniecki użyczył im ołtarza i tabernakulum. Mniszki radośnie znosiły niewygody i braki, wkrótce też otworzono nowicjat. W 1933 r. rozpoczęto budowę klasztoru. W ciągu dwóch lat udało się siostrom wybudować trzy skrzydła budynku. Uroczystej instalacji w nowej siedzibie 23 listopada 1935 r. przewodniczył bp ordynariusz Włodzimierz Jasiński w asyście bp. Kazimierza Tomczaka i delegata Generała Zakonu Karmelitów Bosych z Rzymu - o. Anzelma od św. Andrzeja Corsini.
Wybuch II wojny światowej zakłócił rozwój klasztoru. We wrześniu 1939 r. niemieckie bomby rozbiły budynek. Siostry przeniosły się początkowo do Szczawina, a w kwietniu 1941 r. wysiedlone zostały do Warszawy. Tam przetrwały do powstania warszawskiego w klasztorze wizytek. Następnie przez Łowicz wyjechały do Krakowa i osiadły w klasztorze w Czernej. W 1945 r. część sióstr wróciła do zdewastowanego klasztoru w Łodzi, w którym podczas ich nieobecności Niemcy prowadzili więzienie dla kobiet. W latach 50. władze Polski Ludowej odebrały karmelitankom dużą część ogrodu klasztornego. Bp Michał Klepacz uratował Karmel od wysiedlenia, interweniując w Warszawie. Na przedwojennych fundamentach siostry wybudowały kościół. Świątynię konsekrował 28 maja 1958 r. bp Jan Fondaliński. Po Soborze Watykańskim II dobudowane zostało oratorium, którego poświęcenie odbyło się 18 sierpnia 1991 r.
W ciszy klauzury karmelitanki bose prowadzą apostolstwo kontemplacyjne, modlą się za cały Kościół, a zwłaszcza za kapłanów i teologów. Łódzki Karmel w ostatnich dwóch latach nie miał powołań, ale przełożona wspólnoty s. Anna Maria od Ducha Świętego ufa, że w roku jubileuszowym Pan Jezus przyśle nowe kandydatki. Na koniec bardzo dobra wiadomość: po wieloletnich staraniach Siostry odzyskały na początku roku teren zabrany pół wieku temu pod pętlę tramwajową. Z czasem znowu powstanie na tym miejscu klasztorny ogród, miejsce odpoczynku i modlitwy, bardzo ważne dla mniszek klauzurowych.