„Mój Boże, Trójco, wielbię Ciebie.
Pomóż mi zapomnieć całkowicie o sobie,
żebym spokojnie trwała w Tobie,
jakby moja dusza już była w wieczności.
Niech nic nie zakłóca mojego pokoju
ani nie sprawia, bym oddalała się od Ciebie,
O mój Niezmienny,
ale niech każda minuta porywa mnie coraz dalej
w głębinę Twojego Majestatu”
„Gubię się w Tobie”, bł. Elżbieta od Trójcy Przenajświętszej

Bóg w Trójcy Świętej. Wielki. Niepojęty. Nieogarniony. Jednocześnie mały, pokorny, cichy i ubogi, a przez to tak bliski człowiekowi. Bóg - Stworzyciel, Zbawiciel i Uświęciciel, który pozwala się zamknąć w małym opłatku, aby stać się pokarmem dla wędrowców przez doczesność. Abyśmy, żywiąc się Jego Ciałem, mieli w sobie prawdziwe życie, a w perspektywie również życie wieczne.
Ciało Boga w naszych ustach, w naszym krwioobiegu, w naszym ciele... Cud, który ma miejsce, w zwielokrotnionej postaci, każdego dnia. Na naszych ołtarzach i w naszych sercach. Tak często, że nam już spowszedniał. Że nie widzimy w nim niczego cudownego. Że przestaliśmy go dostrzegać i w niego wierzyć. O jego niezwykłości przypomina nam czasami doroczna uroczystość Bożego Ciała i dzieci pierwszokomunijne, jak hostie wybielone wśród płatków wiosennych kwiatów i woni kadzideł, na ulicach naszych wsi i miast. O nieszczęsna i zawodna pamięci ludzkiego serca i umysłu! Jakże unieszczęśliwiasz człowieka!
Ktoś kiedyś powiedział, że stajemy się tym, czym się żywimy. Czyż zatem, przyjmując w siebie Boga, nie dajemy sobie szansy na stopienie się z Nim, na stawanie się jednością z Przedwiecznym? Czyż nie stajemy się bardziej Bożymi? Bardziej dla nieba? Bardziej dla wieczności? Czyż bardziej nie stajemy się tym, kim powinniśmy być? Dziećmi jednego Boga? Dziećmi w Bogu? Tak właśnie jest! Jeżeli tylko przyjmowaniu Ciała Pańskiego towarzyszy właściwe usposobienie i świadomość, że to sam Bóg do mnie przychodzi. Że biały opłatek, który widzą moje oczy, skrywa Żywego Boga.
Jak wielu z nas przystępuje do Komunii św. tylko dlatego, że inni tak robią, że proboszcz patrzy, że patrzą rodzice, sąsiedzi... Dlatego, że „tak jest przyjęte”. Jak wiele Komunii św., które z Bogiem nie łączą i ku Bogu nie prowadzą, lecz wręcz przeciwnie - od Boga oddzielają. Niektórzy latami nie widzieli na oczy konfesjonału i ołtarza, ale nie przeszkadza im to w przystępowaniu do Stołu Pańskiego. Zwłaszcza podczas uroczystości rodzinnych. Żeby się nie wyróżniać w tłumie, żeby nie odstawać, żeby nie stać się przyczyną zgrzytu... Jak bardzo trzeba zatrzeć w sobie poczucie sacrum, by wyłącznie dla ludzkiej opinii ranić Boga i ranić siebie samego, dając równocześnie zły przykład innym?
Niech dzisiejsza niedziela i najbliższy tydzień, którego centrum stanowi Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, sprowokują nas do udzielenia sobie odpowiedzi na podstawowe pytania, które powinien zadać sobie każdy wierzący: Kim dla mnie jest Bóg? Jakie miejsce zajmuje w moim życiu i czy ja rzeczywiście traktuję Go poważnie? I oby te odpowiedzi zbliżyły nas ku Bogu.