Niedziela, 27 sierpnia była pięknym, słonecznym dniem. Nad Sanem setki ludzi korzystały z wody i słońca. W godzinach popołudniowych z kościoła Ojców Franciszkanów wyszła tradycyjna procesja z relikwiami św. Wincentego. Ulice Przemyśla roiły się od spacerujących. Nagle ukazały się wolno jadące taksówki, z których oficjele wzywali wojskowych czynnej służby do natychmiastowego stawienia się do swoich pułków. Napięcie z godziny na godzinę rosło. Jeden z żołnierzy miał duże kłopoty, bowiem jak się okazało, zgubił książeczkę wojskową.

1 września o godz. 4.45 wojska hitlerowskie przekroczyły granice Polski. Przez cały dzień i noc w punktach mobilizacyjnych Komendy Uzupełnień w Przemyślu trwała wytężona praca. Podobna sytuacja była w magazynach wojskowych. Już 2 września kilka razy rozległy się syreny oznajmujące zbliżanie się niemieckich samolotów, które jednak - po kilku strzałach z dział i karabinów maszynowych - szybko się wycofały.

W zachowaniu ludności cywilnej zauważalna była duża nerwowość. Próby uspokojenia nastrojów podjęła się Ziemia Przemyska pisząc: " Nie wolno tracić wiary w jak najlepsze zwycięstwo polskiego oręża. - Nie jesteśmy sami. Od Zachodu ruszyły tysięczne pułki francuskie i stratowawszy linię Zygfryda niepowstrzymanie kroczą w głąb Niemiec. My powstrzymujemy najstraszliwszy w dziejach wojny napór, oni spieszą nam w sukurs, niosąc nieuchronną zagładę nieludzkiemu wrogowi (...)" . Jakże złudne były to nadzieje.

W czwartek - 2 września - już o godzinie 5 rano rozpoczęły się naloty na miasto. Jak pisze o. Rafał Woźniak przedpołudniowy nalot trwał 2 godziny i przyniósł wielkie straty. I tak, częściowo została zbombardowana szkoła im. Konarskiego oraz stacja w Bakończycach. Byli zabici i ranni. Jedna z bomb została zrzucona na dom przy targowicy. Następnego dnia kontynuowano naloty. "Zupełnie spokojnie zaczęliśmy spożywać dary Boże, gdy po kwadransie zahuczała syrena na elektrowni. Zaraz wszyscy poszli do schronu, ja tymczasem chodziłem po korytarzu koło kuchni... Naraz posłyszałem straszny, ogłuszający łomot, grzmot, po czym posłyszałem, jak dachówka zaczęła opadać na ziemię. Trwało to może 3 sekundy, po czym kurz nakrył cały ´kwadrat´ klasztorny... poszedłem do kuchni cały złamany. Tu przyuważyłem, jak nasza staruszka babcia odmawia Różaniec i powiedziałem jej, co się stało... Dzięki Bogu nikt z ludzi schowanych w klasztorze nie zginął" - pisał wspomniany o. Rafał, którego w 1934 r. skierowano do Przemyśla. Tutaj pracował aż do śmierci (1950) prowadząc kronikę klasztoru Ojców Reformatów.

W pochmurny ranek 15 września 1939 r. patrole niemieckie zaczęły krążyć po ulicach Przemyśla. - Warkot wozów ciężarowych i pochód wojsk niemieckich mógł oznaczać tylko jedno: rozpoczęła się gehenna okupacji.