W sobotę 28 czerwca br. rozpoczął się w Kościele Rok św. Pawła z okazji 2000. rocznicy urodzin Apostola Narodów. Na ten czas planowane są wydarzenia na różnych płaszczyznach - od religijnej i modlitewnej po historyczną i archeologiczną. Większość z nich będzie miała miejsce w rzymskiej Bazylice św. Pawła za Murami. Rok św. Pawła - zapowiedziany przez papieża Benedykta XVI w 2007 r., zakończy się 29 czerwca 2009 r. - będzie nadzwyczajną okazją, aby ludzkość jeszcze bardziej przybliżyła sobie postać, życie i działalność tego niezwykłego człowieka.
Po Mojżeszu, Janie Chrzcicielu i Jezusie Chrystusie nie było większego wśród ludzi od Pawła. Ten Apostoł pozostaje wciąż największym teologiem Chrystusowego Kościoła, Jego Słowa i nauczycielem ludzi.
Niezwykle kręta i żmudna jest droga Szawła z Tarsu do świętości. Zanim z woli Bożej stał się Pawłem - największym misjonarzem w dziejach Kościoła - prześladował wyznawców Chrystusa. Dziś mówimy o nim: Apostoł Narodów, genialny myśliciel, natchniony pisarz, wielki podróżnik i nauczyciel braterskiego dialogu z ludźmi...
A wszystko to nastąpiło po tym, gdy niezwykła jasność, olśniewająca bardziej niż słońce, poraziła Szawła z Tarsu, który już od paru lat okrutnie prześladował i tępił wyznawców Jezusa Chrystusa. Uważał ich za niebezpieczny odłam religii żydowskiej. Szaweł jako prawa ręka arcykapłana przyczynił się do ukamienowania diakona Szczepana. O czym myślał wtedy prześladowca uczniów Jezusa, gdy niewielka grupa jeźdźców na koniach i mułach powoli, lecz pewna swego zbliżała się do Damaszku w rzymskiej prowincji Syrii? O czym wówczas rozmyślał ów około trzydziestoletni mężczyzna, który nagle bezwładnie zwalił się - jak pisze Ewangelista Łukasz - z konia na ziemię, a wprost z nieba rozległ się donośny głos: „Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz? «Kto jesteś, Panie?» powiedział. A On: «Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz. Wstań i wejdź do miasta, tam ci powiedzą, co masz czynić»” (Dz 9, 4-6).
Gdy przerażeni towarzysze, którzy nie widzieli jasności, lecz słyszeli głos, ponieśli swego przewodnika z ziemi, Szaweł nie był już tym samym człowiekiem, który przed chwilą spadł z konia. Ten, który, na mocy pełnomocnictw arcykapłana miał w Damaszku zrobić krwawy porządek z chrześcijanami, wkroczył do tego miasta niczym starzec - ślepy i niedołężny, podtrzymywany przez swoich towarzyszy. Trzy dni nie jadł i nie pił, leżąc jak umarły. Ze ślepoty i odrętwienia uzdrowił go dopiero Ananiasz, damasceński chrześcijanin, któremu Jezus polecił iść do Szawła. Cudownie ozdrowiały prześladowca natychmiast przyjął chrzest, zaprzyjaźnił się ze swoimi nowymi wybawicielami i przystąpilł do głoszenia nauki Jezusowej. I to z niemniejszą gorliwością, z którą przed nawróceniem brutalnie atakował uczniów Chrystusa. Kompletnie zdumieni Żydzi uznali zachowanie Szawła za kpinę z arcykapłana i chcieli go zabić. Ucieczka okazała się jedynym wyjściem. Nowi współbracia w wierze opuścili Szawła z murów miejskich w koszu zawieszonym na linie.
Jako świeżo nawrócony chrześcijanin, Szaweł po przybyciu do Jerozolimy skierował swe pierwsze kroki do chrześcijan, przez których starał się nawiązać kontakt z Piotrem oraz z pozostałymi Apostołami. Ale na początku nikt nie chciał uwierzyć w jego szczerość. „Czy to aby nie jest podstęp naszego prześladowcy?” - pytali się wzajemnie uczniowie Jezusa. Wówczas pojawił się człowiek, który pierwszy wyciągnął rękę do Szawła, a następnie został jego przyjacielem i wieloletnim towarzyszem wędrówek. Był to Barnaba. On to właśnie wprowadził Szawła z Tarsu w krąg Apostołów.
Szawła opanował w tym czasie święty dar nawracania. Niegdysiejszy zausznik arcykapłana przemawiał teraz na jerozolimskich ulicach, przed synagogami i na bazarach do Żydów ortodoksów i do Żydów hellenistów. Głosił im wszystkim jedno, że Jezus jest prawdziwie Synem Bożym i Mesjaszem. Do tego dodawał jeszcze cudowną historię swojego nawrócenia w drodze do Damaszku. A wszystko to czynił wbrew woli arcykapłana i Sanhedrynu, który nieustannie nastawał na jego życie. Apostołowie posłali go więc do rodzinnego Tarsu, położonego w Azji Mniejszej. Rychło Szawła odnalazł tam Barnaba i obaj udali się do Antiochii. Tak rozpoczęła się oto wielka apostolska epopeja i misja człowieka, który przeszedł do historii jako Apostoł Narodów. W czasie gdy Szaweł i Barnaba nawracali antiocheńskich Żydów, Kościół apostolski dojrzał do swej najdonioślejszej przemiany. Chrześcijaństwo, które uważano dotychczas za odłam judaizmu, zaczęło się szeroko otwierać na pogan: Greków, Rzymian i wszystkie ludy i narody. Prędko dostrzeżono też, że nikt, tak jak Szaweł, nie nadaje się do głoszenia Jezusa nie-Żydom. Wyrusza wówczas Szaweł z nieodłącznym Barnabą na podbój świata, a jego jedynym orężem jest Słowo Boże.