Chałupki Dębniańskie to przysiółek wsi Dębno, położony na nadbrzeżnej równinie Wisłoka. Od północy sąsiaduje z Dębnem. Przez teren przysiółka prowadzi tor kolejowy z Przeworska do Rozwadowa. Na terenie Chałupek znajduje się stacja kolejowa Grodzisko Dolne.

Przed II wojną światową Dębno zamieszkiwała w większości ludność ukraińska (1707 osób), która należała do samodzielnej parafii. Ludności polskiej było w Dębnie około 200 osób. Należała ona do oddalonej o 10 km parafii w Leżajsku. Jeszcze w połowie XIX wieku, jak wynika z ksiąg metrykalnych, połowę mieszkańców wsi stanowili Polacy, którzy z powodu odległości do kościoła przeszli na obrządek greckokatolicki stając się Ukraińcami. Rutenizacji usiłował zapobiec proboszcz parafii w Leżajsku - ks. Czesław Broda. Ufundował on w Dębnie ochronkę prowadzoną przez Siostry Służebniczki. Kapłan ten w czasie II wojny światowej został aresztowany i wywieziony do obozu w Dachau, gdzie zginął.

Miejscowość Chałupki zamieszkiwała ludność polska, w liczbie 350 osób, należąca do parafii w Grodzisku Dolnym. Wśród Polaków w Chałupkach mieszkało ok. 30 osób obrządku greckokatolickiego, należących do parafii w Dębnie.

9 grudnia 1929 r. mieszkańcy Chałupek skierowali specjalne pismo do Kurii Biskupiej w Przemyślu prosząc o wyrażenie zgody na budowę kaplicy, w której mogłaby być odprawiana niedzielna Msza św. Sygnatariusze listu argumentowali prośbę znaczną odległością od kościoła parafialnego w Grodzisku Dolnym oraz realnym niebezpieczeństwem rutenizacji ludności polskiej. Jednocześnie zawiązał się komitet budowy kaplicy. Na jego czele stanął jeden z inicjatorów pomysłu - naczelnik stacji kolejowej Jan Ząbkiewicz. Jeden z gospodarzy ofiarował bezinteresownie plac pod kaplicę, a mieszkańcy wioski zobowiązali się wesprzeć budowę kościoła. Do budowy przyczynili się miejscowi kolejarze. W efekcie wybudowano kaplicę o długości 22 m, szerokości 11 m i wysokości 16 m. Świątynia ta została poświęcona w 1936 r. przez ks. Piotra Szpilę pod wezwaniem św. Andrzeja Apostoła. Do kościółka dojeżdżali księża z Grodziska Dolnego odprawiając w niej niedzielną Mszę św.

Po wojnie, w związku z wysiedleniem ludności ukraińskiej w Dębnie powstała samodzielna placówka duszpasterska. Do tej parafii należała miejscowość Chałupki. Kościół w Chałupkach służył jako dojazdowy. W 1963 r. przy kościele zamieszkał rezydent - ks. Kazimierz Węgłowski. W 1967 r. ks. Węgłowski otrzymał uprawnienia wikariusza - współpracownika ekspozytury Dębno odnośnie do błogosławienia małżeństw w kościele rektorskim w Chałupkach. Formalne erygowanie samodzielnej placówki w Chałupkach Dębniańskich miało miejsce w grudniu 1970 r.

W 1973 r. ks. Węgłowski zrezygnował z funkcji duszpasterza w Chałupkach, zamieszkał w Leżajsku, gdzie zmarł 5 listopada 1974 r. Jego następcą został ks. Józef Stopyra. Po nim funkcję proboszcza pełnił ks. Tadeusz Wyskiel.

Obecny ks. proboszcz Jan Szczepaniak, który obowiązki proboszcza przejął w 1990 r., podjął się trudu budowy nowej świątyni. Dotychczasowy kościółek okazał się zbyt mały dla liczącej ponad 1700 osób wspólnoty parafialnej. Postanowiono realizować projekt prof. Adama Lisika z Chorzowa. Powierzchnia użytkowa kościoła sięga 700 m kw. Kamień węgielny do budującego się kościoła poświęcił Jan Paweł II podczas pamiętnego pobytu w Rzeszowie 2 czerwca 1991 r. Wspólnym wysiłkiem duszpasterza i parafian oraz dobroczyńców spoza parafii wzniesiono nową, piękną świątynię, której poświęcenie odbyło się 9 kwietnia 2000 r. Aktu poświęcenia dokonał metropolita przemyski abp Józef Michalik.