Wody Jordanu

Pismo Święte wielokrotnie przypomina, że zamiarem Pana Boga nie jest przede wszystkim ukaranie grzesznika, lecz raczej jego nawrócenie. Czas Wielkiego Postu ma być okazją do tego, byśmy dokładniej przyjrzeli się naszemu postępowaniu, naszej wierze, świadectwu jakie dajemy wobec innych o wyznawanych zasadach. A ponieważ jesteśmy tylko ludźmi, na pewno znajdziemy "to i owo", co nadaje się do naprawienia. Ostatecznym celem zaś jest oczyszczenie - uznanie swych błędów i przemiana życia. Zastanawiając się nad zagadnieniem oczyszczenia, trzeba nawiązać do symbolu wody, tak często wspominanym przez Biblię.

Gdy grzech rozprzestrzenił się po świecie, Bóg zaczął żałować, że tak się stało. Postanowił dokonać oczyszczenia - znamy opis potopu z Księgi Rodzaju. Opowiadanie to poucza nas, że Bóg - chociaż dopuszcza grzech - nie pozostawia go bez ukarania. Nie było jednak zamiarem Boga unicestwienie stworzenia, a właśnie odnowienie go. Bóg uwalniając naród wybrany z Egiptu, prowadzi go przez Morze Czerwone. Przejście przez wodę staje się jakby oczyszczeniem, zamknięciem pewnego etapu i rozpoczęciem nowego - dotychczasowi niewolnicy zawrą przymierze z samym Bogiem. To jakby zapowiedź wyprowadzenia z niewoli grzechu do wolności dzieci Bożych. Gdy wódz wojsk syryjskich Naaman cierpiący na trąd udaje się do proroka Elizeusza, ten nakazuje mu siedmiokrotne zanurzenie się w wodach Jordanu. Żołnierz uznaje pomysł za śmieszny; czuje się zlekceważony. Po namowach sług zgadza się jednak wykonać polecenie proroka. Jak wielkie jest jego zdziwienie, gdy wychodzi z rzeki oczyszczony z nieuleczalnej choroby. To opowiadanie z Drugiej Księgi Królewskiej ukazuje nam pod symbolem śmiertelnej choroby nieszczęście naszych grzechów. Uczy również, że dla Boga nie ma nic niemożliwego - szczególnie, gdy chodzi o nawrócenie człowieka. Chrystus uzdrawiając niewidomego, nakłada mu błoto na oczy i rozkazuje obmyć się w sadzawce. Przywrócenie wzroku fizycznego jest znowu podpowiedzią, jak łatwo nam być ślepym w sensie duchowym - nie dostrzegać wielkich dzieł Bożych, zamykać się na nie, wybierając grzech. Wreszcie sakrament chrztu św. - pod zewnętrznym znakiem obmycia wodą - oczyszcza naszą duszę z grzechu pierworodnego i udzielając łask, uzdalnia nas do wiary, nadziei, miłości i oddawania Bogu czci.

Można by oczywiście przytaczać jeszcze wiele podobnych przykładów, ale najważniejsze jest przesłanie, jakie niosą te teksty. Grzech wszedł na świat i stał się poniekąd nieodłącznym towarzyszem człowieczych losów. Bóg obdarowawszy człowieka wolnością, nie chce jej odbierać; nie może jednak pozostawić grzechu bez ukarania. Zapowiadając zaś karę, równocześnie ukazuje możliwość uniknięcia jej poprzez szczery żal, nawrócenie i poprawę. I tak właśnie wygląda nasze życie. Widzimy dobro, a jednak czasami wybieramy zło. Żałując za grzech, lub lękając się kary, postanawiamy poprawę. Gdy jednak kara zostanie odsunięta, grzech znowu przywabia nas swą ułudą. Jak bardzo miłosierny jest Pan Bóg, że ciągle daje nam szansę nawrócenia. Jak bardzo nas kocha, że wciąż jest gotów zapomnieć i pozwolić nam zacząć od nowa. Jak bardzo zależy mu na nas, że jest tak "niepoprawnie" przebaczający. Wszystkiemu wierzy, ufa, we wszystkim pokłada nadzieję; nie zapamiętuje się w wymierzaniu kary, lecz cieszy się, gdy wracamy do sprawiedliwości, jest niesamowicie cierpliwy i łaskawy - to jest właśnie Bóg; to jest właśnie miłość, o której pisze św. Paweł. To jest właśnie Bóg, który jest Miłością.

Czy nie zachwyca mnie to, jak bardzo jestem dla niego ważny? Czy nie porywa mnie to, by odpłacić Mu moją wiernością i miłością? Czemu ciągle się od Niego odwracam, szukając szczęścia poza Nim? Może tegoroczny Wielki Post przyniesie wreszcie jakąś przemianę? Może spowiedź wielkopostna stanie się dla mnie owym zanurzeniem w Bożej miłości? Może stanie dla mnie "wodami Jordanu", które oczyszczą mą duszę z trądu grzechu. Oby się tak stało.