Anna Przewoźnik: - Kiedy zrodził się pomysł o wyreżyserowaniu spektaklu o tak zacnym częstochowianinie?

Marian Florek: - Przede wszystkim miała na niego wpływ rozmowa o Władysławie Biegańskim, jaką odbyłem z Julianem Sętowskim. Podczas tej romowy narodziły się ciekawe przemyślenia na temat odkrywania na nowo i przypominania naszej historii. Będąc aktorem i mieszkańcem Częstochowy z wyboru, mam powinność, by poprzez spektakle teatralne informować, przypominać o ważnych osobach, wydarzeniach i o miejscach, które są ważne dla nas, mieszkańców Częstochowy, ale i dla Polski. Władysław Biegański jest taką postacią - z jednej strony wręcz pomnikową, w 2007 r. był człowiekiem stulecia, ale też postacią żywą w naszym mieście. Upamiętniamy go w mieście na różne sposoby, ale tak naprawdę mało o nim wiemy. Rozmowa z Julianem Sętowskim sprawiła, że nagle ten człowiek zszedł z pomnika i stał się człowiekiem mi bliskim. Zainteresowałem się jego osobą i pomyślałem, że jest to postać, którą można przedstawić w spektaklu teatralnym.

- Nie było to chyba łatwe zadanie. Jak przebiegała praca nad spektaklem?

- Zacząłem od książek, m.in. od wspomnień o Biegańskim napisanych przez Mieczysławę Biegańską - żonę doktora, książki wydanej w 1936 r., już po jego śmierci. Po przeczytaniu jej pojawił się materiał wyjściowy, i zacząłem poważnie rozmyślać nad realizacją spektaklu. Sama książka jest mocno poświęcona twórczości naukowej doktora Biegańskiego. Był to potężny umysł, który zajmował się nie tylko samą medycyną, ale również aspektami filozoficznymi medycyny i samą filozofią, etyką. Te publikacje są bardzo ciekawe, bardzo istotne, bo to jest główny nurt działalności doktora Biegańskiego, ale w teatrze trudno rozpamiętywać dzieła naukowe, w teatrze pokazuje się człowieka. W tej książce chciałem znaleźć Biegańskiego takiego, jakim był. Pomiędzy rozprawami dzieł naukowych musiałem wyselekcjonować materiał tak, żeby mieć istotne informacje dotyczące życia rodzinnego Biegańskiego, jak i jego działalności prowadzonej w Towarzystwie Lekarskim, w mieście, poznać jego poglądy polityczne, etyczne, te, które realizował w życiu jako człowiek. Takich informacji o nim jest niewiele. W biografii znalazłem klucz do tego przedstawienia, postanowiłem, by postać Biegańskiego pokazać oczami pani Biegańskiej, tak jak ona go widziała, jak on się jej jawił nie tylko jako uczony i wybitna osobowość. Teatr bardzo lubi anegdoty, więc musiałem je jakoś wydobyć w tym spektaklu. Postarałem się więc napisać scenariusz, który by uwzględniał ludzki charakter doktora Biegańskiego, jego osobowość, jego relacje z żoną.

- Dzięki temu na pierwszy plan wysuwa się postać doktora Biegańskiego-człowieka?

- Tak, poprzez jego żonę - w jej postać wciela się Agata Ochota-Hutyra, znakomita aktorka częstochowskiego teatru. To twórcza aktorka, bardzo mi pomagała w pracy. Na scenie jako pani Biegańska trochę wadzi się z mężem o przeszłość, choć już po jego śmierci. Doktora Biegańskiego gra natomiast Antoni Rot. Bohater kreowany przez niego pojawia się w teatrze, ale nie w żywym planie, tylko na ekranie. Pojawia się w scenerii współczesnej Częstochowy, wędruje po tych miejscach, gdzie doktor Biegański bywał.

- Scenografię i kostiumy przygotował Jarosław Kulczyk. Bardzo ważną rolę w tym spektaklu odgrywa też muzyka…

- Muzykę do tego spektaklu, zarówno do projekcji medialnej, jak i wykorzystaną w żywym planie, skomponował Jarosław Woszczyna. Jest ona integralną częścią spektaklu. Zachwyca piękny polonez - nazwaliśmy go Polonezem Biegańskiego - który wieńczy całość spektaklu.

- Po raz pierwszy spektakl prezentowany był rok temu, w tym roku dzięki wznowieniu znów można go oglądać w Teatrze częstochowskim…

- Tak, w październiku będą kolejne trzy spektakle (15, 16 i 17.10). Mam nadzieję, że publiczność dopisze, bo warto, by częstochowianie obejrzeli ten spektakl.
Dziękuję teatrowi w Częstochowie że zechciał ten spektakl przejąć, dzięki temu będzie miał szansę zaprezentować się szerszej publiczności.