Bracia Mniejsi Kapucyni należą do wielkiej rodziny franciszkańskiej, którą zapoczątkował św. Franciszek z Asyżu. Popularna nazwa Zakonu wzięła się od włoskiego określenia spiczastego kaptura (cappucio), który wyróżniał kapucynów od pozostałych franciszkanów. Jednak nie tylko kaptur mówi o kapucynach, ale także ich styl życia. Wyrośli jako reformatorska gałąź braci mniejszych w wyniku dążenia do ściślejszego przestrzegania Reguły Założyciela. Początek nowej wspólnocie dał Mateusz z Bascio z prowincji marchijskiej. On to w 1225 podjął życie pustelnicze, zakładając habit odmiennego kroju ze spiczastym kapturem. W 1526 r. przyłączyli się do niego dwaj obserwanci, Ludwik i Rafał z Fossombrone. Bracia kontynuowali życie w duchu surowej ascezy oraz duszpasterstwa wśród ubogich. W 1528 r. wspólnota uzyskała zatwierdzenia papieża Klemensa VII bullą Religionis zelus. Papież odłączył nową wspólnotę od obserwantów i pozwolił na prowadzenie pokutnego życia według franciszkańskiej Reguły oraz na przyjmowanie nowych członków. W 1619 r. papież Paweł V bullą Alias felicis recordationis przyznał braciom pełną niezależność i autonomię i uznał głównego przełożonego za ministra generalnego i następcę św. Franciszka. Dzięki staraniom Jana III Sobieskiego papież Innocenty XII breve apostolskim Ex iniuncto nobis z 10 IX 1680 r. pozwolił na założenie fundacji w Warszawie i Krakowie. W 1683 r. wzniesiono kościół z klasztorem w Warszawie ( jako wotum króla za zwycięstwo nad Turkami pod Wiedniem, kapelanem był Marek z Aviano) w 1695 w Krakowie, 1708 we Lwowie, 1721 w Lublinie, 1736 w Lubartowie.

Obecność kapucynów w Lublinie na Poczekajce sięga roku 1930. Wtedy to bracia przybyli z Holandii w celu wspomagania odradzającego się komisariatu warszawskiego, zakupili działkę rolniczą we wsi Konstantynów. Celem tego zakupu było wybudowanie kolegium dla studentów Europy Środkowo-Wschodniej studiujących na Uniwersytecie Katolickim w Lublinie. Do realizacji tych planów nie doszło z powodu wybuchu II wojny światowej. Po zakończeniu wojny bracia z Holandii zostali zmuszeni przez władze komunistyczne do opuszczenia Polski. Władze utrudniały także sprawowanie kultu i nie zgadzały się na budowę świątyni. W 1948 r. bp Stefan Wyszyński poświęcił oratorium braci jako kaplicę publiczną. 28 lutego 1950 r. dekretem bp. Piotra Kałwy została utworzona parafia. W 1979 r. władze ostatecznie przekazały pozwolenie na budowę świątyni parafialnej. Sześć lat później w nowej świątyni została odprawiona pierwsza Pasterka. Poświęcenie wykończonego już kościoła miało miejsce 18 czerwca 2000 r. Obecnie w prężnie działającej parafii, prowadzonej w stylu franciszkańskim, działa wiele grup duszpasterskich: Franciszkański Zakon Świeckich, Młodzież Franciszkańska, Służba Liturgiczna Ołtarza, Oaza młodzieżowa i Oaza Domowego Kościoła, zuchy i harcerze, wspólnoty drogi Neokatechumenalnej, Koła Żywego Różańca, Biuro Radia Maryja, Katolickie Centrum Kultury " Ster", Grupy Anonimowych Alkoholików AA, Grupy Osób Współuzależnionych Al-Anon oraz dzieci z rodzin alkoholików Al-Ateen i wspólnota dorosłych dzieci alkoholików DDA.

Wznoszenie budynku Seminarium rozpoczęło się w 1988 r. W 1991 r. bracia klerycy wprowadzili się do nowo wybudowanego budynku. Obecnie Seminarium jest miejscem, gdzie studiują bracia z Europy Środkowo-Wschodniej. Jest ich 60. Są bracia z Polski, Białorusi, Łotwy. Ci młodzi zakonnicy niejako na łonie parafii dokonują swojej formacji zakonnej i kapłańskiej. Bracia klerycy swoją formację intelektualną realizują uczęszczając na wykłady do Seminarium Metropolitalnego, włączając się w środowisko, w którym studiują klerycy z archidiecezji lubelskiej, diecezji zamojsko-lubaczowskiej, łuckiej, archidiecezji lwowskiej oraz alumni Kościoła bizantyjsko-ukraińskiego z Polski i Ukrainy. Wraz z braćmi kapucynami na wykłady uczęszczają także przedstawiciele innych wspólnot życia konsekrowanego, takich jak Księża Pauliści czy Ojcowie Biali Misjonarze Afryki.

Kapucyni opierając się na Regule św. Franciszka, szczególny nacisk kładą na życie kontemplacji, ubóstwa, braterstwa i apostolstwa. W ponad trzystuletniej działalności na polskich ziemiach dali się poznać jako kaznodzieje, spowiednicy, działacze charytatywni i społeczni. Warszawska Prowincja Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów zrodziła wielu błogosławionych: bł. Honorat Koźmiński oraz męczennicy II wojny światowej, bł. Henryk, Symforian, Anicet, Florian i Fidelis. Kapucyni pośród wielu form apostolatu prowadzą domy rekolekcyjne oraz Ośrodek Apostolstwa Trzeźwości w Zakroczymiu. Są obecni tam, gdzie potrzebuje ich Kościół. Nosząc brązowy habit przepasany białym paskiem głoszą światu ewangeliczne przesłanie dobra i pokoju.