Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki.
Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie
(Dn 7, 14)

Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, którą przeżywamy w Kościele na zakończenie roku liturgicznego wprowadził papież Pius XI encykliką „Quas Primas” z 11 grudnia 1925 r. Nakazał wtedy, aby we wszystkich kościołach tego dnia po głównym nabożeństwie, przed wystawionym Najświętszym Sakramentem odmówić Litanię do Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz akt poświęcenia rodzaju ludzkiego Najświętszemu Sercu. Chociaż Chrystus nigdy nie nosił korony królewskiej, nie trzymał w ręku berła i nie zasiadał na tronie królewskim, tytuł Króla najzupełniej Mu się należy i to w zakresie, jakim nie dysponował żaden władca świata. Władcy ziemscy nabywają tytuł królewski przez dziedziczenie, nominacje i podbój. Wszystkie trzy tytuły dają Chrystusowi pełne prawo do korony i najwyższej władzy. Jako człowiek, w swej ludzkiej naturze, pochodził przecież w prostej linii od króla Izraela, Dawida. Chrystus jest ponadto Synem Bożym, naturą równy Bogu, drugą Osobą Trójcy Przenajświętszej. Jako taki jest Panem nieba i ziemi, Panem najwyższym i absolutnym, wobec którego wszelkie królestwa ziemskie są nieporównywalne.
„Jeżeli chcecie ratować świat, trzeba przeprowadzić intronizację Najświętszego Serca Jezusowego we wszystkich państwach i narodach na całym świecie. (...) Polska nie zginie, o ile przyjmie Chrystusa za Króla w całym tego słowa znaczeniu. Ja chcę niepodzielnie panować w sercach ludzkich” - były to słowa, które w swym widzeniu mistycznym usłyszała od Chrystusa służebnica Boża Rozalia Celakówna, która zmarła w opinii świętości 13 września 1944 r. w Krakowie. Była apostołką intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa. Stała się inspiratorką Dzieła Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Pana Jezusa, dzieła zatwierdzonego przez kard. Sapiehę.
Ideę intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa w 1995 r. podjęła Krakowska Wspólnota dla Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa. Obecnie takie wspólnoty istnieją już w wielu parafiach w Polsce i za granicą. W naszej diecezji wspólnota intronizacyjna zawiązała się w parafii św. Barbary w Będzinie-Koszelewie. Jej członkowie spotykają się na cotygodniowych adoracjach Najświętszego Sakramentu. Formacją ich jest codzienna modlitwa, częsta spowiedź, Komunia św. oraz rekolekcje. Intronizacja oznacza wyniesienie kogoś na tron, wyniesienie do godności królewskiej. Ceremonia ta składa się z aktu ustanowienia króla oraz z aktu uznania go przez poddanych. Wyznajemy bowiem, że jest Królem Wszechświata, władcą wszystkich ludzi i narodów, Panem całego stworzenia. Jego władanie jest absolutne: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi” (Mt 28, 18). Jest najwyższym i jedynym władcą: „Król królów i Pan panów” (Ap 19,16).
Wspólnoty intronizacyjne są odpowiedzią na odwieczne staranie Kościoła Świętego, aby świat składał nieustanną cześć swojemu Królowi.

(przyg. na podst. stron internet.)