Okres adwentu to dla nas czas radosnego oczekiwania, nawrócenia i nadziei. To czas duchowego przygotowania do przeżycia na nowo narodzin Syna Bożego. Nie możemy jednak tego czasu ograniczyć tylko do przeżywania w kościele. Także nasza rodzina musi stać się miejscem, gdzie otwieramy nasze serca na wspólne przygotowanie do świąt. Pamiętam jeszcze z dzieciństwa, że adwent, to czas, kiedy mama wcześnie rano śpiewała Godzinki o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Pamiętam, jak wspólnie wieczorem chodziłyśmy na roraty - ja z dumą trzymając lampion, który wcześniej razem przygotowałyśmy. Pamiętam tatę, który w każdą adwentową niedzielę czytał wybrane fragmenty Pisma Świętego. To sprawiało, że adwent dla mnie i dla całej rodziny stawał się czasem wyjątkowym. Teraz, kiedy sama założyłam rodzinę, staram się kultywować te tradycje, ubogacając je i jednocześnie tworząc własne. Warto zadbać, aby w żadnej rodzinie nie zabrakło radości wspólnego przeżywania tego okresu.

Wieniec adwentowy

Jest to jeden z najpopularniejszych zwyczajów adwentowych. Wykonuje się go z gałązek drzew iglastych, pośród których umieszcza się cztery świece symbolizujące cztery niedziele adwentu. Każdą z poszczególnych świec zapala się w kolejną niedzielę adwentu. Przypominają nam one o upływającym czasie do narodzin Bożej Dzieciny.

Lampiony adwentowe

To rodzaj lampki, wykonanej w kształcie czworoboku zamkniętego, którego ścianki przypominają witraże z symbolami chrześcijańskimi lub scenami biblijnymi - wewnątrz nich umieszcza się świece. Dzieci zabierają je ze sobą idąc na roraty. Oświetlają sobie nimi drogę pośród ciemności, a także pierwszą część Mszy św. roratniej, podczas której w kościele panuje symboliczna ciemność.

Kalendarz adwentowy

Zbliżanie się świąt Bożego Narodzenia w wielu rodzinach oznaczane jest poprzez kalendarz adwentowy. Każdy nowy dzień takiego kalendarza to drzwiczki lub okienko, które otwiera się ukazując scenę biblijną, cytat na dany dzień z czytań biblijnych lub głęboką myśl. Mogą to być również czyste okienka, w których dzieci i rodzice będą wpisywać adwentowe zobowiązania np. udział w roratach, rekolekcjach, pomoc chorym, potrzebującym.

Siano dobrych uczynków

To zwyczaj, który pomaga dzieciom w pełnieniu dobrych uczynków. W pierwszą niedzielę adwentu dziecko otrzymuje od rodziców pusty żłóbek. Każdego dnia przy wieczornej modlitwie, za każdy dobry uczynek, wkłada jedną słomkę siana do żłóbka. Widok żłóbka z sianem dobrych uczynków napełnia nasze pociechy tęsknotą za Jezusem przy pójściu spać, jak i przy porannym przebudzeniu. W dzień Bożego Narodzenia każde dziecko budząc się ze snu znajduje w swoim żłóbku figurkę Dzieciątka Jezus.

Żłóbek biblijny

Tradycja ta pomaga całej rodzinie wspólnie przeżywać kolejne etapy historii zbawienia. Dzieci pod kierunkiem rodziców wykonują, np. z papieru czy modeliny figury biblijne, które potem kolejno ustawia się przy żłóbku. I tak w pierwszą niedzielę adwentu figurkę Abrahama, w drugą Izajasza, w trzecią św. Jana Chrzciciela, w czwartą Matki Bożej, w przeddzień wigilii Bożego Narodzenia św. Józefa, na wigilię postać Dzieciątka Jezus, na Boże Narodzenie - pasterzy, owce i aniołów, w Świętej Rodziny kartoniki z fotografiami lub wypisanymi imionami dzieci, a na Trzech Króli postacie Mędrców lub symbolizujące ich dary. W te dni rodzice wraz z dziećmi, przy tak przygotowanym żłóbku, wspólnie się modlą, czytają odpowiednie fragmenty Pisma Świętego.