Dorota Zańko: - Z dniem 26 sierpnia został Ksiądz mianowany przez Ordynariusza Rzeszowskiego katechetą stałym. Jakie ta nominacja ma dla Księdza znaczenie i co oznacza w praktyce?

Ks. Andrzej Sroka: - Było to dla mnie dużym zaskoczeniem, ale nie ukrywam też spełnieniem marzeń. Według synodu, katecheta stały ma pewną ciągłość w środowisku szkolnym. Przewiduje on 5 lat kadencji katechety stałego. Z dyrektorem I LO w Jaśle Zbigniewem Waszkielem, gdzie uczyłem, staraliśmy się o status katechety stałego dla tej właśnie szkoły, jednak wyroki Boże były inne, zostałem skierowany do IV LO w Rzeszowie. Katecheta stały, tak jak inny katecheta, realizuje misję Kościoła i głosi Jezusa Chrystusa. A specyfiką stałego katechety jest to, że dłużej przebywa w określonym środowisku szkolnym, co prowadzi do lepszego poznania młodzieży i lepszej realizacji wspominanej misji. Wprowadza też innych katechetów w to dzieło, jest takim koordynatorem pracy duszpasterskiej na terenie szkoły.

- Co Ksiądz ma w planach jako nowy katecheta stały?

- Nadal chciałbym kłaść duży nacisk na tzw. muzykoterapię, katechezę śpiewaną, przekazywać treść Bożego Słowa śpiewem. W Jaśle udało mi się stworzyć coś, czego nie było w okolicach tego miasta, chór Soli Deo. Tu w IV LO jest już schola. Będę chciał towarzyszyć temu zespołowi, nadając mu formę przeżycia duchowego, śpiewu dla Jezusa. Zostałem obdarzony talentem muzycznym i staram się nim służyć Kościołowi.

- Dziś coraz częściej pojawiają się pomysły zastąpienia katechezy w szkołach obowiązkowymi lekcjami z etyki. Co Ksiądz o tym sądzi?

- W I LO w Jaśle jest etyka i kilku uczniów uczęszczało na nią, rezygnując z udziału w zajęciach z religii. Ale zdarzało się, że przychodzili czasem na katechezę. Ta możliwość wyboru pomiędzy etyką a religią powinna być, bo to kwestia wolności sumienia, którą szanuje i prawo cywilne i prawo Kościoła. Natomiast propozycja całkowitego zastąpienia religii w szkołach etyką przeraża mnie.

- Pojawiają się też głosy, by religia powróciła do sal katechetycznych…

- Są takie głosy, nawet wielu ludzi Kościoła, katechetów. Trzeba zauważyć, że w naszej polskiej rzeczywistości walczyliśmy niejednokrotnie o to, by religia powróciła do szkół. I dziś cieszymy się tym wielkim osiągnięciem. Mając 8-letnie doświadczenie katechizacji w liceach, uważam, że obecność księdza w szkole, wśród młodzieży, nauczycieli, dyrekcji jest zawsze szansą dla ludzi, którzy nie wierzą. Miałem uczniów, którzy chodzili na etykę, a w drugiej klasie przychodzili i prosili o przyjęcie na katechezę. Albo przychodzili na rekolekcje, pod pretekstem „dla kolegi”, ale przychodzili, bo znali mnie ze szkoły, z rozmów na przerwie. Nigdy nie spotkałbym tych młodych, gdybym nie pracował w szkole.

- A co do szkolnego wychowania moralnego wprowadza katecheza?

- Mnóstwo. Katecheza ma za cel wprowadzić w głębokie życie Boże, które najpiękniej objawiło się w Jezusie Chrystusie, który przeszedł przez życie dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich. Dziś widzimy coraz bardziej chore społeczeństwo, rozbijaną rodzinę, ludzi zniewolonych i uzależnionych, znerwicowanych, chorych na depresję. Większość przyczyn to są sprawy zawinione przez konkretnego człowieka lub sytuacje, których człowiek padł ofiarą. To jest zawsze zło, które u swego korzenia ma demona. I jeżeli katechizuję, to ja nie tylko mówię o jakiejś rzeczywistości z księżyca, ale rzeczywistość bożą, duchową, obecność Boga wprowadzam w rzeczywistość świata, rozumianego jako życie człowieka, który jest koroną stworzenia Bożego, wybrany przez Boga i uświęcony. A wprowadzając Boga w serce człowieka, doprowadzam go do wolności. W tych czasach rozbitych rodzin, małżeństw, ja idąc do młodzieży, chcę im pokazać, jak bardzo Jezus jest w życiu ważny, jak piękne jest życie, kiedy człowiek Go odnajdzie i z Nim się zaprzyjaźni.

- Nie bez znaczenia jest też postawa katechety?

- W „Evangelium Nuntiandi” papież Paweł VI napisał, że świat szuka nauczycieli, ale tylko, jeżeli są świadkami i potrzebuje świadków. Nie potrzebuje ludzi, którzy nawracają innych. Ewangelia mówi „nawracajcie się”, „idźcie i głoście”, „ale nawracajcie SIĘ”, tzn. będziemy głosić pięknie, jeżeli tę prawdę będziemy codziennie realizować dla siebie. Sam się łapię często na tym, że kiedy czytam Ewangelię, przygotowuję katechezę, myślę, „co im powiem?”. Ale po chwili się reflektuję, „to nie im mam mówić, to ja mam mówić sobą”. I trzeba mi rzucić się na kolana i przemyśleć tę prawdę, którą mam wygłosić wobec uczniów, wobec ludzi na ambonie. Bo jeżeli ja będę im nakazywał, sam nie realizując tego, to będę tym, o którym powiedział Jezus, „faryzeuszem, który wkłada ciężary wielkie i nie do uniesienia, a sam palcem tknąć nie chce”.

- Pod znakiem zapytania stoi przyszłość krzyża w szkołach. Czy spotkał się Ksiądz z niechęcią wobec krzyża?

- Nigdy nie spotkałem się z taką postawą nauczycieli, czy dyrekcji szkoły, a tym bardziej uczniów. Dyskutowałem z młodzieżą w związku z doniesieniami prasowymi na temat usuwania krzyża ze szkół. Młodzi podkreślali, że raczej dopuszczaliby symbole innych religii w szkole, jeżeli życzyliby sobie tego uczęszczający z nimi uczniowie innego wyznania.

- O czym powinni pamiętać katecheci rozpoczynający nowy rok szkolny?

- Katecheza prowadzi nas do zjednoczenia z Bogiem, to jest podstawowy cel. Życzę wszystkim katechetom, by nie szarpali się tylko i wyłącznie o wiedzę katechetyczną, dogmatyczną, ale przede wszystkim uczyli głębokiej, liturgicznej postawy, pokornej, z pokłonem wobec Bożego Słowa.