Dla św. Ojca Pio z Pietralciny była to modlitwa „mocniejsza niż granaty, gotowa rozsadzić każdą najtwardszą skałę”, a dla Jana Pawła II „ulubiona codzienna modlitwa”. Dla więźniów z obozów koncentracyjnych nieraz cena życia, gdy znajdowano przy nich różańce zrobione z ugniecionego chleba i takie paciorki nawlekali na nitkę. Znajdywano go w kieszeniach poległych żołnierzy, często zbroczone krwią i niczym relikwie odsyłano rodzinom. A dla nas? Nieciekawa, nudna modlitwa - jak to czasami się słyszy? Z niezrozumienia powstać może taka opinia, bo zobaczmy: obliczono, że małe dziecko powtarza wyraz „mama” około trzystu razy dziennie. Czy to się dziecku znudzi? Nigdy! A może nudzi to matkę? Też nie. Reaguje ona na każde odezwanie się dziecka. Podobnie jest z modlitwą różańcową. Maryja jest naszą Matką. Kiedy odmawiamy Różaniec, chcemy być podobni do małego dziecka i dlatego często powtarzamy: Zdrowaś, Bądź pozdrowiona, Matko! Maryja jest „łaski pełna”, to my, świadomi własnej niedoskonałości, prosimy Ją: „Módl się za nami grzesznymi”, abyśmy także napełnieni zostali łaską przyjaźni Bożej. Z licznych objawień maryjnych wynika, że modlitwa różańcowa jest dla Maryi szczególnie miła, a dla nas wszystkich bardzo skuteczna. Wyrosła ona z Ewangelii i jest jej streszczeniem.
Różaniec w dzisiejszej formie powstał w końcu piętnastego wieku, a do jego rozpowszechnienia najbardziej przyczynili się dominikanie. Gdy 7 października 1571 r. flota Świętej Ligi pod wodzą Juana de Austria odniosła zwycięstwo nad flotą turecką Alego Paszy pod Lepanto, papież Pius V polecił obchodzić ten dzień jako święto Matki Bożej Różańcowej, ponieważ modlitwie różańcowej przypisywał odniesienie tego zwycięstwa. Papież Leon XIII w roku 1885 zlecił zbiorowe odmawianie Różańca przez cały październik, a do Litanii loretańskiej włączył wezwanie: „Królowo Różańca świętego, módl się za nami”. Październikowy czas jest zaproszeniem do wspólnej różańcowej modlitwy i do ożywienia miłości do Różańca w naszym codziennym życiu.
Modlimy się październikowym czasem o chleb, sprawiedliwość, o pokój na ziemi. Modlimy się o poszanowanie życia człowieka od jego zarania, o szacunek do krzyża świętego na polskiej ziemi i w Europie. Modlimy się o zachowanie Bożych przykazań, o wierność Chrystusowi, o miłość w samym Kościele i wśród wszystkich ludzi. Różaniec nie może być przedmiotem, który się jedynie z szacunkiem ogląda. Nie może być jakimś magicznym amuletem, który się nosi przy sobie, ale bardzo rzadko się na nim modli. Trzeba mu koniecznie przywrócić dawną świeżość i powszechność. Są w Polsce takie rodziny, które się gromadzą wieczorem i odmawiają Różaniec. Czy jest wśród nich moja rodzina?