Świętość wydaje się wielu osobom czymś nadzwyczajnym i w zasadzie nieosiągalnym. Jednak Pan Bóg powoływał do świętości od początku dziejów. Na to wezwanie odpowiadali królowie i biedacy, zakonnicy i osoby świeckie. Człowiekiem, który usłyszał i na serio potraktował powołanie do świętości, był sługa Boży Jerzy Ciesielski - mąż i ojciec, naukowiec, sportowiec, krakowianin. W sobotę 9 października mija 40 lat od jego tragicznej śmierci w wodach Nilu.

Pilny i zorganizowany

Jerzy Ciesielski urodził się 12 lutego 1929 r. w Krakowie. Dzięki wychowaniu w wierze katolickiej, od wczesnej młodości odnosił swoje życie do Ewangelii. Przyjaciele i koledzy z czasów dzieciństwa wspominają go jako niezwykle inteligentnego i uporządkowanego wewnętrznie chłopca, który zjednywał sobie sympatię zarówno rówieśników, jak i nauczycieli. Umiał dobrze zagospodarowywać czas. Dotyczyło to nie tylko samodyscypliny, ale także pracy w grupie. Uwidoczniło się to szczególnie wtedy, gdy Jerzy wstąpił do harcerstwa. W bardzo krótkim czasie został zastępowym. Również w szkole powierzono mu funkcję przewodniczącego klasy. Po zdaniu matury w 1948 r. dostał się na studia techniczne na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Krakowskiej (wtedy Wydziały Politechniczne AGH) oraz jednocześnie do Studium Wychowania Fizycznego przy Wydziale Lekarskim UJ, gdzie poznał swoją późniejszą żonę, Danutę Plebańczyk. Ich małżeństwo zawarte 29 czerwca 1957 r. w kolegiacie św. Anny w Krakowie, pobłogosławił kard. Karol Wojtyła, z którym państwa Ciesielskich łączyła głęboka przyjaźń.

Zwyczajnie, ku świętości

Jerzy Ciesielski odczytywał swoje powołanie jako jak najlepsze wypełnianie swoich codziennych obowiązków. Dotyczyło to zarówno jego życia osobistego, jak i zawodowego. Prowadził notatki, w których zapisywał swoje postanowienia, cele, a także to, co musiał w sobie jeszcze zmienić. Dbał o dokładny codzienny rachunek sumienia, który pozwalał mu na owocną pracę nad sobą.

Kochający mąż

W notatkach zapisał: „Miłość prawdziwa, szlachetna i czysta wnosi sobą piękno, pogodę i szczęście, jest trwała i rośnie, jest bezinteresowna, gotowa na wszelkie ofiary, bo każe szukać nie siebie, lecz dobra osoby kochanej: każde poświęcenie jest przyjemnością”. Miłość Jerzego do żony wyrażała się w konkretnych czynach. Pytał, co może zrobić, by uczynić ją szczęśliwszą. Chciał i uczestniczył aktywnie w życiu domowym, w wychowywaniu ich dzieci i rozwiązywaniu codziennych problemów. Trzeba zaznaczyć, że asystował przy wszystkich porodach trojga jego dzieci, co na tamte czasy (przełom lat 1950-1960) było ewenementem!

Mądry pedagog

Warto także zwrócić uwagę na życie zawodowe Jerzego Ciesielskiego. Ze studenta Politechniki Krakowskiej stał się on jej wykładowcą, cenionym wśród studentów i kolegów za szeroką wiedzę, znakomite przygotowanie do zajęć i umiejętność skutecznego nauczania. Jednocześnie uchodził za osobę wymagającą, choć nigdy nieodmawiającą pomocy czy dokładniejszego wytłumaczenia.

Świadomy chrześcijanin

Jerzy Ciesielski nie obnosił się ze swoją wiarą, ale nią żył. Nikt nie miał wątpliwości odnośnie do wartości, jakie wyznawał. Reprezentował postawę świadomego chrześcijaństwa. Karol Wojtyła napisał: „W czasie Soboru, gdy rozważano problematykę apostolstwa świeckich, gdy tworzono konstytucję „O Kościele w świecie współczesnym”, nieraz myślałem o Jerzym. Odruchowo prawie szukałem potwierdzeń w jego życiu” (por. kard. Karol Wojtyła, „Tygodnik Powszechny” nr 51-52/1970).

We wspólnotach Kościoła

Innym aspektem życia Jerzego Ciesielskiego były kręgi przyjaciół, które tworzyły się w oparciu o wiarę i świat Bożych wartości. Uczestniczył on w spotkaniach ruchu „Iuventus Christiana”, przy kolegiacie św. Anny, którym opiekował się bp Jan Pietraszko. Był członkiem Środowiska, skupionego pod duszpasterskim płaszczem kard. Karola Wojtyły. Wraz z nim brał udział w wyprawach górskich i kajakowych - najpierw jako student, potem jako mąż i ojciec. Tu także tworzyło się zarzewie duszpasterstwa turystycznego.
Jerzy Ciesielski uczestniczył także w pierwszych kontaktach Ruchu „Focolari” z Krakowem. Gdy w 1969 r. wyjechał do Chartumu w Sudanie jako visiting professor na tamtejszym Uniwersytecie Technicznym - również tam zainicjował Dzieło Maryi, w skład którego wchodzili także chrześcijanie innych wyznań. Idea jedności, która jest głównym założeniem Ruchu, w tym miejscu wydała więc szczególny owoc.

Dramat na Nilu

Po roku pracy w Chartumie Jerzy Ciesielski sprowadził do siebie swoich najbliższych, żonę i trójkę dzieci. Chciał, by byli razem. Jednak 9 października 1970 r. w czasie wycieczkowego rejsu po Nilu, statek, którym płynął wraz z dziećmi uległ wypadkowi i zatonął. W tym czasie Jerzy Ciesielski układał do snu na dolnym pokładzie dwójkę młodszych dzieci. Wszyscy troje zginęli. Najstarszej, Marysi, która była na górnym pokładzie, udało się dopłynąć do brzegu.

Dawał świadectwo

Pogrzeb Jerzego Ciesielskiego, jego dzieci - Kasi i Piotrusia, odbył się dopiero 23 listopada w Krakowie. Mszy św. żałobnej przewodniczył kard. Karol Wojtyła. Zadumany nad tą tragiczną śmiercią, mówił: „Jesteśmy pełni tej świadomości, że odszedł od nas człowiek, który dawał świadectwo. Odważę się powiedzieć: dawał wyjątkowe świadectwo. Było ono wyjątkowe także i dlatego, że nigdy nie mówił: „ja daję świadectwo” - a wszyscy wiedzieli, że je daje. I nigdy nie mówił „ja dążę do świętości” - a wszyscy wiedzieli, że dążył...”.

Byśmy byli wierni

Jerzy Ciesielski to dla nas wzór - patron na dzisiejsze czasy. I choć życie każdego z nas jest inne, wszyscy jesteśmy powołani do nieba. Sam Jerzy Ciesielski mocno zdawał sobie z tego sprawę. W swych notatkach zapisał: „Każdy z nas otrzymał do przebycia własną drogę, własne powołanie. Od wierności temu powołaniu zależy sens mego istnienia: Twoja chwała, a nasza zasługa na szczęście wiekuiste. Spraw, Panie, abym zrozumiał me powołanie na każdy dzień, i daj mi Twą łaskę, abym mu był wierny”.