W uroczystość Zwiastowania Pańskiego minęła siódma rocznica ustanowienia diecezji świdnickiej i ingresu biskupa świdnickiego ks. prof. dr. hab. Ignacego Deca. Ten szczególny dzień przeżyto w atmosferze modlitw w intencji Pasterza Kościoła świdnickiego. Uroczysta Msza św. sprawowana w katedrze o godz. 18 była jakby ukoronowaniem wszystkich znoszonych modlitw przez wiernych i duchowieństwo. Tegoroczne obchody rocznicowe przypadły w szczególnym okresie dla Kościoła w Polsce. Jako naród trwamy na modlitwie przed uroczystościami, które odbędą się 1 maja w Watykanie, kiedy to papież Benedykt XVI wyniesie na ołtarze poprzednika na Stolicy Apostolskiej sługę Bożego Jana Pawła II. Kościół w Świdnicy niesie szczególne podziękowania, przecież to dekretem Jana Pawła II został powołany do życia. Niemal u schyłku ziemskiej misji Papież Polak podarował nam, mieszkańcom ziem zachodnich, nową wspólnotę diecezjalną, na czele której postawił pierwszego w historii biskupa, wychowawcę kapłanów, rektora wrocławskiej uczelni, cenionego naukowca i kapłana. Minęło już siedem lat. W życiu człowieka od narodzenia do ukończenia siódmego roku życia nietrudno zauważyć zmiany. Czy również w życiu diecezji możemy je obserwować? Spróbujmy przyjrzeć się zwłaszcza temu, co się wydarzyło w ostatnim roku.
Biskupi start
Reklama
Swój jedenasty tom „Siejby Słowa” Biskup Ignacy zatytułował: „Biskupi start i rektorski finisz”. Nie dziwi to spostrzeżenie, bo właśnie z katedry profesorskiej powołano zacnego kapłana do katedry biskupiej. We wstępie do książki Autor dokładnie dzieli się, w jakich okolicznościach i kiedy dowiedział się o decyzji Jana Pawła II. Warto sięgnąć po tę książkę i dowiedzieć się więcej szczegółów. W pierwszym przesłaniu do diecezjan, wygłoszonym na zakończenie ingresu, bp Dec mówił: „W Niedzielę Palmową, 30 marca 1969 r., z tej ambony [w katedrze świdnickiej - przyp. autora] w czasie «Gorzkich żali» wygłosiłem pierwsze w życiu kazanie pasyjne, a w kilka dni później, w Wielki Czwartek - homilię na Mszy św. Wieczerzy Pańskiej. Któż mógł wtedy pomyśleć, że po 35 latach wkroczy ten kleryk do świątyni jako biskup nowo utworzonej diecezji”. I tenże sam kapłan już jako biskup głosi ponownie kazania pasyjne w każdą niedzielę Wielkiego Postu o godz.17, jak sam mówi: „Nie jest to zwyczajne, aby właśnie biskup prowadził rozważania pasyjne, ale powód jest szczególny, przygotowujemy się do beatyfikacji Jana Pawła II, którego 1 maja Kościół ogłosi błogosławionym. Przygotujmy się więc do tego wszyscy jak najlepiej”. W swoim pierwszym słowie do diecezjan zwrócił się również o wspólny wysiłek w budowaniu nowego Kościoła diecezjalnego do rodziców, których namawiał do pracy nad ochroną życia nienarodzonego, do ludzi podeszłego wieku, chorych i cierpiących, przekonując ich o ważnej misji, jaką pełnią w rodzinie i społeczeństwie. W szczególny sposób zachęcał młodzież, namawiając ich, aby trzymali się Kościoła. Jak zdajemy egzamin z budowania naszej świdnickiej wspólnoty? Przy okazji kolejnej rocznicy odpowiedzmy sobie, jak realizujemy zadania postawione przez naszego biskupa.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
Dar Benedykta XVI
Reklama
Zapewne wdzięczność należy się przede wszystkim Panu Bogu, bo to On sprawia, że Kościół wciąż trwa i się rozwija. Namacalnym tego dowodem jest powołanie biskupa pomocniczego. Ks. dr Adam Bałabuch był pierwszym rektorem seminarium świdnickiego, decyzja Papieża (19 marca 2008 r.) tam właśnie go zastała. W toku intensywnych prac, licznych obowiązków przyszło podjąć nowe wyzwanie. W uroczystość św. Stanisława, Biskupa i Męczennika, głównego patrona diecezji, 8 maja 2008 r. Ksiądz Adam przyjął święcenia biskupie. Tak więc już niedługo będzie obchodził trzecią rocznicę biskupich święceń. Kościół w diecezji świdnickiej tętni życiem, seminarium duchowne zapełniają klerycy, co roku wychodzą do ludzi nowi kapłani. Kuria jest w pełni ukształtowana, prężnie działa Caritas Diecezji Świdnickiej. Działa również księgarnia diecezjalna. A co roku na pielgrzymi szlak wyrusza około tysiąca pątników na Jasną Górę. W tym roku już po raz ósmy. Pielgrzymują również diecezjanie do Ziemi Świętej. Działają liczne duszpasterstwa, podejmowane są liczne inicjatywy tak jak ta ostania w obronie życia nienarodzonego. Funkcjonuje nowoczesna strona internetowa diecezji, dociera falami Radio Rodzina. Co tydzień można też czytać o wydarzeniach lokalnych w dodatkach diecezjalnych w tygodnikach „Niedziela” i „Gość Niedzielny”. Dzięki powołanemu biurowi prasowemu informacje z diecezji docierają również za pośrednictwem mediów świeckich, takich jak prasa lokalna radio i telewizja.
Ważne wydarzenia
Niezwykle ważnym akcentem u progu siódmego roku istnienia naszej świdnickiej diecezji było zakończenie trwającej trzy lata peregrynacji obrazu Jezusa Miłosiernego i wspólna pielgrzymka pod przewodnictwem Biskupa Świdnickiego do Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach.
- Peregrynacja ta była inicjatywą bp. Ignacego Deca, pierwszego biskupa świdnickiego, u początków istnienia naszej diecezji - dzieli się w rozmowie z nami Biskup Adam. - Trwał jeszcze do 11 czerwca 2010 r. Rok Kapłański. Stąd było wiele akcentów związanych z formacją duchowieństwa - uczestnictwo w Ogólnopolskiej Pielgrzymce Duchowieństwa na Jasną Górę czy też kilkanaście serii rekolekcji kapłańskich w WSD w Świdnicy. Ważnym wydarzeniem każdego roku w drugiej połowie maja są święcenia prezbiteratu, to wielkie święto diecezji. W pierwszej połowie sierpnia miała miejsce VII Piesza Pielgrzymka Świdnicka na Jasną Górę. We wrześniu 2010 r. na zaproszenie kard. Joachima Meisnera w Kolonii gościła Świdnicka Kapituła Katedralna na czele z Biskupem Świdnickim. Istotnym wydarzeniem w życiu naszej diecezji było ogłoszenie 15 września 2010 r. kościoła pw. Świętych Aniołów Stróżów kolegiatą i powołanie przy nim kapituły kolegiackiej. Wielką radością było goszczenie w naszej diecezji kard. Zenona Grocholewskiego, prefekta Kongregacji Edukacji Katolickiej, który 25 listopada 2010 r. poświęcił nasze Wyższe Seminarium Duchowne w Świdnicy, którego rozbudowa i remont zostały ukończone. Wziął udział w uroczystej inauguracji nowego roku akademickiego w naszym seminarium. Troską pozostaje ciągle wyzwanie, jakim jest konieczność przygotowania stosownego domu księży emerytów dla naszych seniorów.
W tym czasie odeszło też od nas do domu Ojca czterech księży: ks. Stanisław Siwiec, ks. Teofil Limanówka, ks. Zbigniew Michalewicz i ks. Michał Kuś. Dziękujemy Bożej Opatrzności, Matce Najświętszej i naszym świętym patronom za wszystko, co udało się osiągnąć w siódmym roku istnienia naszej diecezji. Z wielką ufnością wkraczamy też pod przewodnictwem naszego Biskupa Ignacego w kolejny ósmy rok istnienia naszej diecezji - kończy dostojny kapłan.
Diecezja - nasza wspólna troska
Każdy i każda z nas ma możliwość włączenia się w budowanie Kościoła w diecezji świdnickiej. Propozycji jest wiele. Zawsze możemy dać to, co najcenniejsze, nasz czas i modlitwę. - Pomóżcie mi być biskupem dla was i chrześcijaninem z wami. Pozwólcie mi służyć - zwracał się Biskup Ignacy podczas ingresu. - Przed nami wspólna droga. Z pewnością nie będzie łatwa, bo ziemia nie przestaje być padołem łez - dodawał.
- Ciężko się żyje - dzieli się z nami Grażyna, pięćdziesięcioletnia wdowa z Wałbrzycha. - W jednym roku śmierć przetrzebiła moją najbliższą rodzinę, a pod koniec ubiegłego roku umarł po krótkiej chorobie mój mąż. Wszystko spadło na mnie. Mam jeszcze szkolne dzieci. Nie jest łatwo. Ale da Bóg, poradzimy sobie.
- Rodzice stracili pracę, moje studia zagrożone, już jem dziennie za pięć złotych, nie wiem, co będzie dalej - ze smutkiem opowiada Karolina z małej miejscowości w diecezji.
- Nie ma ruchu, klientów nie za wielu - dzieli się Artur właściciel warsztatu samochodowego z Wałbrzycha. - Widać, że ludzie oszczędzają, sami naprawiają lub rezygnują.
- Nie jest wesoło - mówi Halina właścicielka małej rodzinnej restauracji w Wałbrzychu. - Ludzie zamawiają wodę, soczki. Mniej osób niż zwykle je obiady. Widać, że się zmienia.
- Nie jestem optymistą - dzieli się menedżer dużej wałbrzyskiej firmy. - Pomimo zapowiedzi, że kryzys nas nie dotyczy, gołym okiem widać, że nie jest dobrze. Jak tak dalej pójdzie, będę musiał zwalniać ludzi z pracy. Jak widać, ziemia nie przestaje być padołem łez. Codzienność jest wciąż wymagająca, ale nie rezygnujmy z Kościoła, przylgnijmy do Niego jeszcze bardziej i z ufnością w Bożą Opatrzność idźmy przez życie, wspierając modlitwą naszych duszpasterzy.