Sprawa ta dotyczy Kościoła powszechnego, ale w sposób szczególny Kościoła w Polsce. To zbliżająca się beatyfikacja Jana Pawła II. Beatyfikacji dokonuje się setki. Zwłaszcza za pontyfikatu Jana Pawła II bardzo dużo było osób ogłoszonych błogosławionymi i świętymi. Oni są już zbawionymi, są u Boga. Właściwie nie ma ważniejszych aktów jak zbawienie człowieka, stworzonego na obraz i podobieństwo Boga. Idzie on przez życie i odchodząc z tego świata, staje przed Bogiem. Pan Bóg w osobie Jezusa Chrystusa powiedział o sobie: Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem (por. J 14, 6), pokazał nam drogę, którą trzeba postępować, żeby dojść do życia wiecznego. Droga chrześcijanina naznaczona jest też konkretną pomocą - sakramentami świętymi, z którymi poczynając od chrztu św. po sakrament chorych, idziemy przez ten świat.
Ten, który w historii żyjącego Kościoła jawi się jako błogosławiony, oznaczony jako przyjęty do Bożej chwały, jest szczególnym znakiem dla żyjącego Kościoła. Do niego uciekamy się w naszej modlitwie do Boga, jego ukazujemy jako wzór cnót, jako jednego z nas, ludzi tej ziemi, którzy okazali wyjątkowość w dążeniu do zbawienia.
Droga, którą pokazują nam błogosławieni i święci, jest drogą każdego chrześcijanina. Każdy chrześcijanin ma na tej drodze odnaleźć siebie, swoje powołanie i spełnienie. Kościół stawia przed nami błogosławionych i świętych, którzy są wzorem.
Szczególnym wzorem dla Polaków jest Jan Paweł II. Podziwialiśmy go już za jego życia, widząc siłę jego związku z Bogiem, wzór sprawowania sakramentów i wypełnienia swojego powołania kapłańskiego, biskupiego i papieskiego. Niewątpliwie mamy przed sobą wielkiego chrześcijanina. Nie możemy też nie dostrzec obecności Jana Pawła II w naszej historii, jest wzorem patriotyzmu, odpowiedzialności za powierzone mu zadania, wzorem miłości do człowieka.
Nasze myśli biegną radośnie ku tej beatyfikacji, bo jesteśmy dumni, że taką osobą jest nasz Rodak, tak wspaniale doceniany przez cały świat. Poza tym - tak wielu z nas znało się z nim osobiście, spotykało, nawet gdy zasiadał już na stolicy Piotrowej, ma wspólne z nim zdjęcia...
Ale przede wszystkim nie można przejść obok wielkiej spuścizny nauczania, która zostawi Jan Paweł II. Zawiera się w niej nie tylko jasno i klarownie wyjaśniona społeczna nauka Kościoła, ale przede wszystkim przybliżony nam został sam Pan Bóg. Dla nas, Polaków, Jan Paweł II był nie tylko wielkim autorytetem, ale wykazywał się bieżącą znajomością zjawisk zachodzących w naszej ojczyźnie i dawał konkretne rady. Jakże brakuje nam go dziś, jakże pragnęlibyśmy, by swym mocnym, ale ciepłym głosem przypominał nam o principiach...
Chcielibyśmy, żeby ta beatyfikacja nie była punktem docelowym dla dążeń Polaków do dobra. Żebyśmy przez przypominanie sobie nauki głoszonej przez współczesnego nam wielkiego Kapłana Chrystusowego dążyli do życia zgodnego z Dekalogiem, do uporządkowania swojego sumienia i życia w prawdzie. Beatyfikacja Jana Pawła II jest wielkim wyzwaniem dla nas wszystkich o odzyskanie swojego wnętrza i budowę wartościowej przyszłości.