Obchody Triduum Paschalnego, najświętszych dni w ciągu roku liturgicznego, poprzedza odprawiana w kościołach katedralnych Msza św. Krzyżma, podczas której biskup poświęca olej katechumenów i olej chorych oraz dokonuje konsekracji oleju Krzyżma. W Wielki Czwartek rano w płockiej katedrze Mszy św. Krzyżma przewodniczył biskup płocki prof. Stanisław Wielgus. Na tę uroczystość Ksiądz Biskup zaprosił kapłanów z całej diecezji, by we wspólnocie ze swym Pasterzem odnowili przyrzeczenia, składane w dniu święceń kapłańskich.

Eucharystię koncelebrował bp Roman Marcinkowski oraz ponad 200 kapłanów. W czasie Mszy św. Biskup Płocki wygłosił skierowaną do kapłanów homilię, poświęconą tajemnicy powołania kapłańskiego. W swoim słowie Pasterz diecezji stwierdził, że jest ono niczym nie zasłużonym darem i tylko Bóg wie, dlaczego powołał do swej służby tych, a nie innych ludzi.

W myśl słów Księdza Biskupa w momencie święceń każdy z kapłanów podjął dobrowolnie i z ochoczym sercem powierzaną mu przez Boga i Kościół misję, mając świadomość, że kapłaństwo jest służbą, nie zaś działalnością, poświęconą budowaniu społecznego prestiżu czy realizacji osobistych ambicji. Decyzja o przyjęciu święceń kapłańskich, była według Kaznodziei, decyzją na życie według błogosławieństw ewangelicznych, decyzją na bycie: "ubogimi w duchu, cichymi, miłosiernymi, czystego serca, wprowadzającymi pokój, cierpiącymi prześladowanie dla sprawiedliwości i oczernianymi z powodu Imienia Bożego". Aby żyć w ten sposób, kapłaniwinni zostawić na zawsze nie tylko wady i nałogi, ale także to, do czego ma prawo każdy zwyczajny człowiek: własny dom, majątek, nawet najpiękniejszą miłość do kobiety, rodzinę, dzieci, świeckie ambicje, urzędy, godności i stanowiska. Tylko wtedy kapłan stanie się czytelnym świadkiem - swoistą gwiazdą betlejemską, "prowadzącą do Chrystusa tych wszystkich, którzy Go szukają w ciemnościach i mgle współczesnych fałszywych ideologii, filozofii i szatańskich kultów" - mówił Ksiądz Biskup.

Kaznodzieja apelował do kapłanów, by nie tracili świadomości, czym jest kapłaństwo i nie niszczyli jego godności przez grzech i zgorszenie. "Każdy z nas niech zapyta własnego sumienia - czy nie uległ pokusie? Pokusie pychy, wygórowanych ambicji, egoizmu, chciwości, nienawiści, nieczystości, starotestamentalnej moralności, wyrażającej się w bezwzględnym nakazie ´oko za oko, ząb za ząb´?". Biskup Stanisław przypomniał, że Kościół wzywa kapłanów do świętości, ofiarności i heroizmu. Ci, którzy nie odpowiadają na to wezwanie i sieją zgorszenie, stają się, według Pasterza, fałszywymi prorokami. "Tylko Bóg jeden wie, ile osób traci wiarę, a może i życie wieczne, z powodu różnych grzechów i niekompetencji kapłanów. Boże broń nas, aby z powodu naszych grzechów, naszej pychy, braku miłości bliźniego, egoizmu, praktycznego materializmu, chciwości i nieczystości, ktokolwiek utracił życie wieczne" - mówił Biskup Płocki. Kapłani - w myśl słów Kaznodziei - są powołani, by przekraczać bariery doczesności i przeciwstawiać się "konsumpcyjnemu duchowi czasu", by mimo ograniczeń, wypływających z ludzkiej natury przemienić się jak Apostołowie - z tchórzliwych uciekinierów w mężnych świadków Chrystusa.

Nawiązując do problemów, jakie przeżywają kapłani w swej pracy, Ksiądz Biskup zachęcał, by we współbraciach znajdowali oparcie. " Jest ogromnie ważne, byśmy my - bracia kapłani - ofiarowali sobie jak najwięcej życzliwości i dobroci. Bądźmy kapłanami według Bożego Serca" - apelował Kaznodzieja.

Kończąc homilię, Ksiądz Biskup stwierdził, iż jest głęboko przekonany, że kapłani naszej diecezji wiernie i z oddaniem spełniają swoje powołanie. Dziękując księżom za ofiarną pracę, Biskup Stanisław zapewnił, że ogarnia modlitwą każdego z kapłanów naszego Kościoła lokalnego. "Jako Wasz biskup, który jest Waszym bratem i przyjacielem, i chce nim pozostać na zawsze, we wszystkich okolicznościach Waszego życia, z serca wam błogosławię" - zakończył swą refleksję Biskup Płocki.

Po homilii zgromadzeni kapłani odnowili przyrzeczenia złożone w dniu święceń kapłańskich, po czym nastąpiła konsekracja oleju Krzyżma i poświęcenie olejów: katechumenów i chorych.

Uroczystość zakończyła się wspólną agapą w gościnnym jak zawsze gmachu Seminarium, w którym kształtowało się i umacniało powołanie większości płockich kapłanów.