Przy obecnym zagrożeniu przestępczością Policja nie jest w stanie sama uchronić obywateli przed całokształtem niebezpieczeństw, jakie niesie zagrożenie kradzieżami. Przestępczość jest chorobą społeczną i aby ją pokonać nie wystarczy najlepszy nawet policjant. Do tego potrzebne jest zaangażowanie społeczeństwa.

Kradzieże kieszonkowe

Sprawcami kradzieży kieszonkowych są na ogół ludzie młodzi, ze znacznym udziałem kobiet, które najczęściej kradną w sklepach, przy straganach, mogąc też wyglądem upodobnić się do gospodyni domowej lub dystyngowanej pani, często nieletni, a nawet dzieci nie wyróżniający się w tłumie. Działają przeważnie w grupach 2-6 osobowych. Często są to grupy rodzinne. Stosunkowo rzadko trafiają się się sprawcy działający samotnie. Złodziej swoim wyglądem stara się upodobnić do otoczenia, chociaż baczna obserwacja pozwala wyłonić osobników, których zdradza wzrok utkwiony w miejscach innych niż pozostałych osób.

Kradzieży dokonuje jeden z nich tzw. "robotnik" i natychmiast przekazuje łup ubezpieczającemu "tycerowi". Przez cały ten czas " robotnik" jest asekurowany przez pozostałych członków grupy przestępczej, którzy w sytuacji krytycznej - umożliwiają mu ucieczkę z miejsca akcji, starając się powstrzymać ewentualny pościg, przez zablokowanie drogi wyjścia, podłożenie nogi ścigającemu, próby zastraszenia, a nawet pobicia. Czasami sami pozorują pościg, wprowadzając dodatkowy element zamieszania i dezorientując ofiarę kradzieży.

Okolicznościami sprzyjającymi dokonywaniu kradzieży kieszonkowych są tłok, wzajemne popychanie się w publicznych środkach lokomocji, brak czujności przy wsiadaniu lub wysiadaniu, a także różnego rodzaju ekscytujące zdarzenia (uroczystości religijne, wypadki, pogrzeby, zawody sportowe) gdzie ofiara traci poczucie rzeczywistości. Sprawna i dobrze zorganizowana grupa złodziei nie czeka na okazję, lecz sama ją stwarza. Coraz częściej stajemy się ofiarami kradzieży kieszonkowych. Kradzież kieszonkowa jest w bardzo dużym stopniu zależna od stanu psychofizycznego ofiary.