15 maja 1966 r. miejscem kolejnych uroczystości Tysiąclecia Chrztu Polski był Rzym. Ich punktem centralnym była Eucharystia w Bazylice św. Piotra sprawowana przez papieża Pawła VI. Przy grobie św. Piotra zebrało się ok. 4 tys. Polaków, głównie przedstawicieli Polonii, którzy nie mogli udać się na Jasną Górę. Kiedy Ojciec Święty wchodził do Bazyliki, wołali: Częstochowa, Częstochowa. Msza św. miała wiele akcentów polskich. Przybyłych gości w imieniu Prymasa kard. Stefana Wyszyńskiego powitał abp Władysław Rubin. Śpiewały chóry polskie, które wykonały: Serdeczną Matkę i Boże, coś Polskę. Ewangelia zabrzmiała także w naszym języku narodowym. Po dłuższym kazaniu w języku włoskim Paweł VI w sposób szczególny zwrócił się do Polaków w ich języku ojczystym:

Nasza myśl wybiega w tej chwili ku kardynałowi Wyszyńskiemu, ku wszystkim biskupom polskim, ku kapłanom, zakonnikom i zakonnicom, ku rodzicom katolickim, ku młodzieży, ku pracującym, ku cierpiącym. Wybiega także, bo tak nakazuje obowiązek chrześcijański, do wszystkich władz świeckich, prosząc Boga, by je wspomagał w zapewnieniu narodowi prawdziwego i całkowitego dobra. Wybiega nade wszystko nasza myśl ku Pani naszej Częstochowskiej, aby otaczała nieustanną opieką ziemię, Kościół i naród Polski.

Może dziwić fakt nieobecności na tak ważnych uroczystościach w Watykanie Prymasa Tysiąclecia. Sprawa staje się jasna, kiedy czytamy w jego codziennych zapiskach:

Dziś miałem być w Rzymie na milenijnych uroczystościach Wychodźstwa polskiego. Uważałem jednak, że wobec odmowy wjazdu Ojca Świętego do Polski, nie wypadało prosić o paszport ludzi, którzy dopuścili się takiej zniewagi wobec Ojca Świętego i takiego sponiewierania dobrego imienia Polski w obliczu narodów.

Tego samego dnia w Częstochowie odbywało się milenium Chrztu Polski z udziałem młodzieży akademickiej. Uroczystości u stóp Czarnej Madonny miały także wymiar duchowej jedności z tym, co działo się w Watykanie. W czasie Mszy św. celebrowanej przez bp. Lucjana Bernackiego Ksiądz Prymas wygłosił homilię, w której studentom przedstawił główne idee i sens milenijnego Aktu Oddania Narodu. Mówił m.in. Kościół nie jest abstrakcją. To nie jest społeczność angeliczna, gdzieś w przestworzach. Kościół to społeczność Boża i ludzka zarazem. (...) Kościół jest rzeczywistością ziemską, jest dla tej ziemi. Ma nas wszystkich przeprowadzić z ziemi polskiej do Bożego nieba. Kościół wszczepiony jest w konkretne życie każdego Polaka i całego narodu. Idzie o to, aby nie tylko Polacy, ale cały naród polski stawał się chrześcijański, zgodnie z nakazem Chrystusa.