W pierwszych dniach lutego odbyłam krótką podróż po Słowacji i Węgrzech. Piękna, słoneczna pogoda sprzyjała zadumie. W pewnym momencie zwróciłam się do podróżujących ze mną męża i syna: "Popatrzcie, ile tu przy drogach krzyży". Miło mieć świadomość, że przejeżdżamy przez kraje chrześcijańskie". Te krzyże to niejako wyznania wiary mieszkańców podziwianych przez nas miast i wsi. To spostrzeżenie skłoniło mnie do dalszych refleksji.

W Polsce jest też wiele takich krzyży, ale nie tylko. U nas jest również wiele kapliczek poświęconych Maryi - Matce Jezusa. Polska to kraj w sposób szczególny uwielbiający Matkę Bożą.

Przez ponad tysiącletnią historię naszej Ojczyzny krzyż towarzyszył przodkom w ważnych, historycznych momentach i życiu codziennym. Wiejskie krzyże i przydrożne kapliczki to świadectwa wiary i zawierzenia, wota upamiętniające wydarzenia całych społeczności czy pojedynczych fundatorów. Każdy Polak zna krzyże powstańcze, krzyże maryjne czy te najprostsze brzozowe, umieszczone na mogiłach żołnierzy i partyzantów. Piękne opisy krzyży znajdujemy na kartach utworów największych polskich pisarzy. Warto tu wymienić opis krzyża na mogile Jana i Cecylii w Nad Niemnem, kapliczkę, przy której kum Andrzej pożegnał Antka z noweli Bolesława Prusa, czy tę, którą opisał Żeromski w Syzyfowych pracach.

Mamy jeszcze w pamięci obchody Jubileuszu 2000-lecia Chrześcijaństwa. Wiele parafii w archidiecezji przemyskiej uwieczniło ten doniosły fakt postawieniem Krzyży jubileuszowych, by były świadectwem wiary dla przyszłych pokoleń.

W mojej parafii w Wólce Pełkińskiej z inicjatywy proboszcza ks. Stanisława Jachowicza i dzięki ofiarności i zaangażowaniu parafian postawiono trzy takie krzyże. Niech głoszą chwałę Pana i strzegą nas od złego.

Miniony Wielki Post był okazją do głębszego zastanowienia się nad stosunkiem wierzących do symbolu wiary i naszego zbawienia. Krzyż towarzyszy człowiekowi od narodzenia aż po śmierć. Czyniąc znak krzyża dajemy świadectwo przynależności do Kościoła Świętego. Czy zawsze zdajemy sobie z tego sprawę? Obserwując ludzi widzę, że nawet w kościele wielu chrześcijan zamiast znaku krzyża wykonuje gesty przypominające odpędzanie natrętnej muchy czy ruchy wachlarza.

Inną, ale moim zdaniem, ważną sprawą jest umieszczanie krzyża w naszych domach. Niech znajdzie się dla niego miejsce na honorowym, eksponowanym miejscu. Nie wstydźmy się wykonywać tego znaku w miejscach publicznych rozpoczynając pracę, mijając kościół itp.

Na koniec tych rozważań pragnę opisać pewien zwyczaj, obecnie już zapomniany, który dla mnie w dzieciństwie był swoistym wyznaniem wiary moich rodziców i sąsiadów, a nawet pewną formą katechezy.

W Pełkiniach, gdzie spędziłam dzieciństwo w latach pięćdziesiątych ubiegłego stulecia, do palm święconych w Palmową Niedzielę wkładało się patyczki. W Wielką Sobotę z tych patyczków ojcowie robili niewielkie krzyżyki. W Niedzielę Zmartwychwstania po Rezurekcji i uroczystym śniadaniu ojcowie zabierali te krzyżyki, wodę święconą i w towarzystwie dzieci wyruszali w pola. Matki zazwyczaj zostawały w domach. Krzyżyki te wsadzano w pola, a wodą kropiono ziemię. W ten sposób odwiedzano wszystkie pola należące do rodziny. Często obchód ten trwał parę godzin.

Powie ktoś - ludowy zwyczaj, a może i gusła. Dla mnie było to błogosławieństwo ziemi przez gospodarzy i swoiste powitanie ziemi żywicielki w dniu największego święta. W czasie tego obchodu spotykali się sąsiedzi, znajomi i witali się słowami "Chrystus Pan Zmartwychwstał" i otrzymywali odpowiedź "Prawdziwie że powstał".

Czy współcześni rolnicy błogosławią ziemię? Warto by się nad tym zastanowić, a może i podyskutować, bo wiele racji jest w powiedzeniu "Z Bogiem, z Bogiem każda sprawa, tak mawiali starzy..." .