"Z całym Kościołem powszechnym przeżywamy radość paschalną, przeżywamy oktawę wielkanocną. Wsłuchujemy się raz jeszcze w cudowną tajemnicę zmartwychwstania, by z niej czerpać moc dla naszego życia, by umacniać wiarę, by jeszcze bardziej wzmacniać dynamizm ewangelizacyjny. Wybrzmiewa nieustannie zachęta do świadectwa i do ewangelizacji. Ta zachęta pierwszorzędnie kierowana jest do osób duchownych, konsekrowanych, ale też do wszystkich ochrzczonych. Ową radość Kościoła nasz Kościół lokalny zamojski dopełnia radością dnia dzisiejszego. W czasie obecnej Eucharystii 10 wychowanków naszego diecezjalnego Seminarium duchownego otrzyma święcenia diakonatu. Jest to niewątpliwie wielkie wydarzenie dla nich, dla ich rodzin i dla całej wspólnoty kościelnej" - powiedział 7 kwietnia br. ks. prał. Czesław Grzyb, proboszcz parafii katedralnej na początku uroczystej Mszy św., w czasie której dziesięciu alumnów Wyższego Seminarium Duchownego naszej diecezji przyjęło święcenia diakonatu. Mszy św. z udziałem władz seminaryjnych, licznie zebranych kapłanów, rodzin kandydatów do święceń przewodniczył bp Mariusz Leszczyński. Ksiądz Biskup udzielił także święceń diakonatu alumnom V roku Seminarium. Do tej podniosłej uroczystości kandydaci: Bajwoluk Dariusz, Groszek Krzysztof, Jagiełło Zygmunt, Kowalski Grzegorz, Kruk Paweł (syn Józefa), Kruk Paweł, Michalski Andrzej, Skubis Mariusz, Sobiłło Marek, Wawszczak Krzysztof, przygotowywali się podczas rekolekcji prowadzonych przez ks. Marka Giergiela.

Diakonat jest pierwszym stopniem kapłaństwa hierarchicznego. Ma on w Kościele bogatą tradycję. W świetle dokumentów w historii chrześcijaństwa posługa diakona koncentrowała się na pełnieniu dzieł miłosierdzia, sprawowaniu niektórych czynności liturgicznych i wykonywaniu posług duszpasterskich. Dla przygotowujących się do kapłaństwa diakonat ma charakter przejściowy. Wyświęceni na diakonów, dzięki darom Ducha Świętego, pomagają biskupowi i kapłanom przez: głoszenie Słowa Bożego, przygotowywanie Ofiary Eucharystycznej, rozdzielanie wiernym Komunii św., udzielanie chrztu św., asystowanie przy zawieraniu małżeństw oraz ich błogosławienie, noszenie Wiatyku do umierających i przewodniczenie obrzędom pogrzebu.

W okolicznościowej homilii Ksiądz Biskup ukazał szczególną rolę powołania i misji apostolskiej w świecie, zarówno osób duchownych, jak i ludzi świeckich. Każdy z nas został powołany przez Boga do życia. Każdy z nas ma do wypełnienia życiową misję. Chrystus ciągle posyła swoich uczniów, aby świadczyli o prawdzie i o dobru, które On przyniósł światu. Posyła nie tylko wybranych kapłanów, diakonów, siostry zakonne, ale posyła każdego z nas. Jezus przyszedł na świat dla wszystkich. On nas potrzebuje, abyśmy dawali o nim świadectwo prawdziwego, życzliwego słowa i świadectwo szlachetnego czynu. Dobre słowa i szlachetne czyny zawsze wyrastają z modlitwy. Zachęcił kandydatów do święceń diakonatu, aby popatrzyli na dar celibatu jako na szansę, która daje szczególną możliwość zbliżenia się do Boga i do ludzi. Trzeba się uczyć przez całe życie gospodarowania samotnością. "Trzeba tą samotność wypełniać Chrystusem - mówił Ksiądz Biskup - łącznością z braćmi i gorliwą dla nich służbą. A gdy będzie czasem ciężko, trzeba wołać tak jak Jezus z krzyża: «Ojcze w ręce Twoje oddaję ducha mego» i już się nie będzie samotnym".

Po homilii kandydaci do diakonatu złożyli przyrzeczenie Bogu i Kościołowi, że na znak pełnego oddania się Chrystusowi będą zachowywali celibat, to znaczy, będą trwać w bezżeństwie. Przez słowo " przyrzekam" dobrowolnie rezygnują oni z założenia rodziny i zobowiązują się do życia w czystości. Jednocześnie wyrażają wolę przyjęcia święceń diakonatu, głoszenia z pokorą i miłością wiary Kościoła słowem i czynem, wiernego sprawowania Liturgii Godzin, do której zobowiązani są wszyscy duchowni oraz nieustannego kształtowania swojego postępowania na wzór Chrystusa.

Najważniejszymi przymiotami ducha i charakteru diakona są: wierność wobec Chrystusa, nieskazitelność życia i posłuszeństwo biskupowi. Mający przyjąć święcenia diakonatu na znak posłuszeństwa wkładali swoje ręce w ręce Księdza Biskupa wypowiadając przy tym słowo "przyrzekam" . Następnie upadli na twarz, gdzie w skupieniu i modlitwie łączyli się z Chrystusem bolejącym w Ogrójcu. Postawa leżenia krzyżem nawiązuje bowiem do modlitwy Jezusa przed śmiercią. W tym czasie wszyscy zgromadzeni wokół stołu Pańskiego modlili się Litanią do Wszystkich Świętych, prosząc ich o wstawiennictwo.

Po Litanii do Wszystkich Świętych nastąpił najistotniejszy moment święceń diakonatu: nałożenie rąk i modlitwa konsekracyjna. Kandydaci podchodzili kolejno do Księdza Biskupa, klękali przed nim, a on wkładał każdemu ręce na głowę powtarzając w ten sposób apostolski gest przekazywania świętej władzy w Kościele. Następnie Ksiądz Biskup w modlitwie konsekracyjnej przywoływał moc Ducha Świętego, który upodobni kandydatów do Chrystusa, aby przedłużali Jego posługiwanie w funkcji świętej służby diakońskiej. Nowo wyświęceni diakoni otrzymali strój liturgiczny właściwy ich stopniowi w Kościele: stułę przewieszoną przez lewe ramię i dalmatykę. Następnie Ksiądz Biskup wręczył im Księgę Pisma Świętego ukazując w tym znaku, że stali się oni głosicielami Słowa Bożego. Po tym obrzędzie Ksiądz Biskup udzielił diakonom pocałunek pokoju. Ten znak miłości, pokoju i jedności, wywodzący się ze starożytnej tradycji chrześcijańskiej podkreśla głębsze wejście nowo wyświęconych we wspólnotę Kościoła. Pocałunek jest także wyrazem ojcowskiego przyjęcia ich do grona duchowieństwa naszej diecezji.

Na zakończenie nowo wyświęceni diakoni wyrazili swoje podziękowanie tym wszystkim, którzy przyczynili się do tego, że dziś mogli przyjąć święcenia diakonatu. Bogu za dar życia, łaskę wiary i powołanie, Księżom Biskupom naszej Diecezji, za nieustanną troskę i wzrost intelektualny i duchowy oraz modlitwę w ich intencji, wychowawcom w seminarium za troskę, modlitwę i dobry przykład, rodzicom za dar życia, miłość, religijne wychowanie, kolegom, koleżankom oraz przyjaciołom. Po Mszy św. diakoni zawierzyli swoje przygotowanie do kapłaństwa i swoją przyszłość Matce Bożej Opieki zwanej Odwachowską. Módlmy się za nich, aby gorliwie wypełniali swój urząd i dobrze przygotowali się do święceń kapłańskich.