W homilii o. Czerwiński nawiązał do Prologu Ewangelii wg św. Jana, podkreślając, że dobry Bóg chce nam uzmysłowić niepodważalną prawdę, do której dorastamy z upływem naszego życia. Chodzi o cud przyjścia Jezusa na ten świat, który dokonał się po to, by człowiek mógł być zaproszony do uczestnictwa w życiu wiecznym.

– Dzisiaj przeżywamy też uroczystość poświęcenia naszego pięknego kościoła parafialnego. Dziękujemy Panu Bogu przede wszystkim za Jego plan wobec naszej społeczności, dziękujemy za ludzi, którzy trudzili się, aby wznieść ten budynek – mówił o. Czerwiński i wezwał do zaufania Bogu.

– Przychodząc do tej świątyni i ciesząc się jej pięknem, chcemy wybierać między dobrem a wyższym dobrem. Dlatego przyjmujemy Słowo, które stało się Ciałem, choć nie jesteśmy w stanie tego dogłębnie zrozumieć. Chcemy, by Jezus, który jest Światłością, rozświetlał to, co jest słabe. Jesteśmy zaproszeni do tego, aby oddać wszystkie swoje sprawy Panu Bogu, bez zostawiania skrawka dla siebie – mówił sercanin.

– Przychodzimy do tej świątyni już tyle lat, łączymy się z tymi ludźmi, którzy przed nami tutaj byli, którzy tutaj klęczeli, którzy prosili dobrego Boga w swoich sprawach. My także przez lata, w czasie których tu jesteśmy – my 20 lat, wy mieszkacie tutaj dłużej – łączymy swoje prośby i dziękczynienia, budując ją duchowo – mówił kaznodzieja. Podkreślił przy tym znaczenie troski o wygląd zewnętrzny świątyni, ale nade wszystko o jej ducha.

– Budujemy świątynię ducha głównie przez nasze oddanie się Panu Bogu przez braterskość i modlitewne spotkania. To jest najpiękniejszy wymiar Kościoła. Jeszcze raz Panie Boże dziękujemy Ci i błogosławimy Cię za to, że mogliśmy dożyć kolejnej uroczystości – zakończył homilię o. Czerwiński.

Z kart historii

Władze kościelne otrzymały zgodę na budowę kościoła 1 lutego 1909 r. 20 czerwca tegoż roku ks. Velkel z ramienia Rady Duchownych położył kamień węgielny pod jego budowę.

Kościół zaprojektował miejski radca budowlany Hermann von Carlowitz. Fundatorami byli hrabina Eleonore zu Stolberg-Stolberg oraz radca duchowny hrabia Leopold von Brühl. Budowę świątyni w stylu neoromańskiej bazyliki, pw. Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych, której malowidło zdobiło ścianę absydy w ołtarzu głównym, ukończono bardzo szybko, bo już w sierpniu tego samego roku zawieszono na wieży kościelnej dzwon. 2 stycznia 1910 r. miało miejsce poświęcenie nowego kościoła dokonane przez ks. kan. Franza Dannhauera. Kamienny ołtarz główny wraz z amboną oraz chrzcielnicą (wykonany w cennym i rzadkim piaskowcu) oraz monumentalne malowidło na ścianie prezbiterium, przedstawiające Patronkę księskiej świątyni ufundowała hrabina Joanna Schaffgotsch von Schomberg-Godulla.

Obecny Kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych położony jest na terenie typu parkowego, niedaleko terenów wodonośnych. Otrzymał formę bazyliki wczesnoromańskiej.

Nawa środkowa kościoła nakryta jest sklepieniem kasetonowym (żelbetonowym), oddzielona jest od naw bocznych filarami z jasnego piaskowca. Ks. Stanisław Cichocki (proboszcz parafii w latach 1947-64) sprowadził ze swojej poprzedniej parafii z Zimnej Wody k. Lwowa chorągwie, feretrony szaty liturgiczne, sprzęt liturgiczny, ale również tryptyk z Chrystusem Królem rzeźbiony w drewnie. Z kościoła w Zimnej Wodzie pochodzi również rzeźbiona pieta oraz obraz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy.

W 1997 r. powódź wyrządziła w świątyni znaczne szkody, zniszczone zostały drewniane elementy wystroju, a także sprzęty i ubiory liturgiczne o dużej wartości historycznej.

W 2000 r. parafię na Księżu Małym objęli zakonnicy ze Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi oraz Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu Ołtarza (Sercanie Biali SSCC).

W roku 2009 rozpoczęte zostały prace remontowe i renowacyjne przy kościele parafialnym na Księżu Małym oraz przy kościele filialnym w Trestnie, które pozwolą na stopniowe i systematyczne przywracanie dawnej świetności obu świątyniom.

Renowację ruchomych i nieruchomych elementów zabytkowych Kościoła wykonano w oparciu o środki finansowe uzyskane z Urzędu Marszałkowskiego we Wrocławiu, od Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz dzięki ofiarności mieszkańców Księża i okolic, a także wsparciu osób spoza terenu parafii.