Te słowa z Modlitwy Pańskiej wypowiadamy często jednym tchem. Mało jest przy tym refleksji w postaci rachunku sumienia, brakuje choćby tego prostego pytania: Czy modlę się, by Bóg tak przebaczył lub nie przebaczył mnie, jak ja bliźniemu przebaczam lub nie przebaczam...? Biedni bylibyśmy, gdyby Bóg brał "dosłownie" tę naszą próbę! Bo taki sens mają słowa, wypowiedziane przez króla z przypowieści: "Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swym współsługą...?"
Ten skrót myślowy "jako i my" to jeszcze niezupełna prawda, bo pierwsze jest nie moje przebaczenie bliźniemu, by sobie zasłużyć na Boże przebaczenie, lecz pierwszy jest zawsze Bóg, który przebacza. I On tym okazanym nam miłosierdziem wzywa do przebaczenia innym. W piątym Jezusowym błogosławieństwie: "Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią" na pierwszym miejscu jest ludzkie miłosierdzie, okazywane innym, dawane ludziom przez ludzi. Ale w przypowieści dzisiejszej pierwszy jest król, który darowuje ogromny dług. Wszyscy egzegeci podkreślają, że owe 10 tysięcy talentów to była suma niewyobrażalna. Jest to odpowiednik, jak podają niemieccy egzegeci, ok. 42 mln marek, czyli ponad 80 mln naszych nowych złotych. To jest słaby obraz naszych przewinień wobec Boga.
Przed przypowieścią o nielitościwym dłużniku jest pytanie Piotra, ile razy ma przebaczać bratu. I Apostoł wymienia przykładowo liczbę "aż 7"! To także dużo. Jezus mógł odpowiedzieć: Zawsze! Ale On wymienia liczbę 77, która w tej sytuacji oznaczała: Zawsze! Zresztą samo życie często stawia nas przed podobnymi wymaganiami. Np. żona i mąż - czy w ciągu jednego dnia nie muszą czasem wybaczyć sobie więcej niż 7 razy?... Jest takie święte miejsce, gdzie Bóg nam przebacza nie 7, nie 77 razy, lecz zawsze. To sakrament pokuty. Trzeba sobie to miejsce, czyli konfesjonał, przypomnieć, gdy trudno nam komuś aż 7 razy przebaczyć...
Dziś w pierwszym czytaniu z Księgi Syracha widzimy obraz miłosierdzia Bożego bardzo podobny do tego z Ewangelii. Często ludzkie nieprzebaczenie ma charakter zemsty. I znów obrazowo mówi prorok: " Tego, który się mści, spotka zemsta od Pana". W naszej społeczności, także chrześcijańskiej, jest wiele tych przeciwieństw, pełnych niechęci: biedni i bogaci, starzy i młodzi, ci z lewicy i ci z prawicy, biali i kolorowi... Nie załatwi się tych problemów dyskusją. Syrach przestrzega nas przed niezapominaniem urazy. Zarówno podtrzymywanie w sobie gniewu, jak i jego wyrażanie jest jednoznacznie oceniane jako grzeszne. Łatwo ulegamy pokusie, że mamy takie samo prawo do odwetu, jak władza publiczna w sądzie. Dlatego mędrzec Pański każe odpłatę zostawić Panu (por. Ps 94, 1). Gniewający się jest jak chory, który oczekuje wyleczenia przez życzenie drugiemu człowiekowi choroby. Podobnie jest wobec Boga: odmawiać bliźniemu wybaczenia, a samemu o miłosierdzie Boże prosić. Wzruszający jest ten fakt, że Syrach - przedstawiciel Starego Testamentu wznosi się w swoich postulatach do ducha Jezusowej Ewangelii.
Kiedy odmawiamy w Ojcze nasz te trzy słowa: "jako i my", zatrzymajmy się choć czasem przez chwilę, by pomyśleć, do czego mnie te słowa zobowiązują.