Ludzie stojący na przystanku odwróceni byli tyłem do jezdni i żywo nad czymś dyskutowali. Wyglądali tak, jakby w ogóle nie byli zainteresowani, czy autobus przyjedzie, czy nie. Kiedy jedna z osób odeszła na chwilę na bok, przez lukę w kręgu dyskutantów można było zauważyć zniszczoną ławkę, która zupełnie nie nadawała się do siedzenia. Wyglądała bardziej na narzędzie tortur. Wygięta i przechylona stalowa rama kusiła niekiedy, zwłaszcza starszych ludzi, do odpoczynku, lecz już po chwili naiwny delikwent wstawał, trzymając się ręką w okolicach krzyża.
- Już tyle czasu ta ławka jest zepsuta. Nie można sobie usiąść, kiedy jest się zmęczonym, a przecież na autobus trzeba czasami trochę poczekać - żaliła się starsza pani.
- Liczbę kursów zmniejszyli dla oszczędności, ale ławki od roku nie naprawili, chyba też dla oszczędności - dodał mężczyzna w średnim wieku.
- Pewnie że chuligani czasami coś zepsują, ale przecież nie co dzień i dawno można było to już naprawić - dorzucił młody człowiek z teczką. - Przecież tylu pielgrzymów przechodzi przez Rynek Wieluński i co oni sobie pomyślą o Częstochowie?
- W pewnej gazecie jest taki facet, co pisze co tydzień o przystanku na Rynku Wieluńskim. Pisze różne rzeczy, ale zepsutej ławki do tej pory nie zauważył, grafoman jeden - zdenerwowała się starsza pani.
- No bo pewnie o Rynku Wieluńskim wie tyle, ile zobaczy z okna samochodu, bo autobusem z pewnością nie jechał już kilka lat - dodał starszy pan.
- Ja już tyle podań do Magistratu napisałem i nic, żadnego skutku. Nawet dyrektora autobusów zmienili, bo się władzom nie podobał, a ławki jak nie ma, tak nie ma - mówił mężczyzna z teczką.
- Bo władza też autobusami nie jeździ, to po co jej ławka na przystanku! - krzyknęła starsza pani.
- Mam pomysł - powiedział mężczyzna z teczką. - Tu, na parkingu, z tyłu słupa ogłoszeniowego leży parę desek po skrzyni. Pewnie jakiś kierowca wyrzucił z ciężarówki. Teraz takie skrzynie robią, że deski są gładkie i można na nich usiąść bez obawy.
- Dobry pomysł, dawaj pan te deski, gdzie one są? - zawołał starszy pan, wyraźnie zachęcony inicjatywą.
- O, tam są - młody człowiek wskazał ręką w kierunku plakatu ze znanym aktorem.
Starszy pan ruszył dziarsko w kierunku wytykającego go palcem supermena ze słowami na ustach: "Co ty wiesz o emeryturze?". Po chwili wrócił z kilkoma deskami nadającymi się jak ulał do naprawy ławki. Wszyscy zaczęli uważnie przyglądać się stalowej konstrukcji.
- Jak by je tu przymocować... - zastanawiał się głośno mężczyzna z teczką.
- A państwo co tutaj robią? - padło nagle szorstkie pytanie zza pleców przystankowiczów.
Ludzie odwrócili się ze strachem i ujrzeli patrol straży miejskiej, składający się z kobiety i mężczyzny. Oboje ubrani byli w nienagannie skrojone i wyprasowane mundury. Białe koszule lśniły w słońcu. Za pasami tkwiły tonfy i kajdanki, a ciemne okulary z odblaskową powłoką sprawiały, że strażnicy wyglądali jak policjanci z amerykańskiego kryminału. Strażniczka przyjęła wyprostowaną postawę. Stojący za nią strażnik, chyba niższy stopniem, wyjął notatnik i czekał, aż będzie mógł coś zanotować. Kobieta zrobiła groźną minę i zapytała powtórnie:
- Kto zepsuł ławkę?
- Nikt z nas jej nie zepsuł, pani władzo, my tylko chcemy naprawić - tłumaczyli ludzie jeden przez drugiego.
- Od naprawiania publicznego mienia są specjalne służby. Jakby to wyglądało, gdyby każda ławka była inna - odpowiedziała mentorskim tonem strażniczka.
- Już kończymy, pani władzo - powiedział pan z teczką.
- Nie kończyć, tylko proszę to rozebrać, to jest samowola budowlana - stwierdziła strażniczka.
Przystankowicze posłusznie zebrali deski i zanieśli je za słup ogłoszeniowy z plakatem o emeryturze. Z drugiej strony ulicy pod płaczącą wierzbą grupka wyrostków kończyła opróżniać butelkę z jabolem...